انتقاد جنجالی مدیرعامل OpenAI از کاربران؛ سم آلتمن اختصاص حافظه رم به رایانه‌های شخصی را هدررفت منابع خواند

موج نارضایتی و انتقادها از OpenAI و رویکرد مدیریتی سم آلتمن روزبه‌روز ابعاد تازه‌تری به خود می‌گیرد.

سم آلتمن از جمله چهره‌های مطرح دنیای فناوری است که اظهارات بحث‌برانگیز و نامتعارفش درباره آینده تکنولوژی همواره جنجال‌آفرین می‌شود. مدیرعامل OpenAI به‌تازگی در پادکست Cheeky Pint حضور یافت و دیدگاه‌های تأمل‌برانگیزی را درباره مخالفت با مالکیت سخت‌افزار و توان پردازشی توسط کاربران عادی مطرح کرد.

آلتمن در بخشی از این گفتگو اظهار داشت: «از دیدگاه تخصیص بهینه منابع در سطح جهانی، این موضوع واقعاً فاجعه‌بار است که هر کاربری بخشی از منابع محدود حافظه DRAM جهان را در رایانه شخصی خود داشته باشد در حالی که تنها در ۵ درصد مواقع از آن استفاده می‌کند.» این ادعا در شرایطی مطرح می‌شود که کمبود کنونی حافظه در بازار جهانی، تا حد زیادی ناشی از اشتیاق سیری‌ناپذیر شرکت‌های هوش مصنوعی مولد است؛ پلتفرم‌هایی که با وجود ایجاد این بحران سخت‌افزاری، هنوز سودآوری مالی پایدار یا منافع ملموس اجتماعی خود را به اثبات نرسانده‌اند. امروزه بسیاری از استارتاپ‌های هوش مصنوعی با هزینه‌های سرسام‌آور دست‌وپنجه نرم می‌کنند و هنوز مدل درآمدی پایدار و سوددهی ارائه نداده‌اند.

آلتمن در ادامه افزود: «اگر می‌خواهید با این محدودیت شدید در زنجیره تأمین مقابله کنید، باید توان پردازشی را به بالاترین سطح بهره‌وری در فضای ابری برسانید. با این حال، درک و شهود اکثر مردم دقیقاً برخلاف این جهت حرکت می‌کند.»

اما چرا تمایل طبیعی مردم با خواسته‌های آلتمن و مدیران ارشد سیلیکون‌ولی همخوانی ندارد؟ ریشه این اختلاف‌نظر به تمایل ذاتی کاربران برای حفظ استقلال و مالکیت شخصی ابزارهای دیجیتال بازمی‌گردد.

این سخنان بازتاب منفی گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی به‌همراه داشته است، اما این نخستین باری نیست که آلتمن چنین ایده‌ای را ترویج می‌کند.

پیش از این نیز آلتمن ابراز امیدواری کرده بود که OpenAI روزی بتواند توان پردازشی را مانند انشعاب آب یا برق به‌صورت کنتوری اجاره دهد: «ما آینده‌ای را متصور هستیم که در آن هوش مانند برق یا آب یک خدمت عمومی و زیرساختی است؛ مردم آن را بر اساس کنتور از ما می‌خرند و برای هر هدفی که در نظر دارند استفاده می‌کنند.»

چنین چشم‌اندازی این نگرانی واقعی را تقویت می‌کند که شرکت‌های بزرگی نظیر OpenAI، آمازون، مایکروسافت و اوراکل در نهایت توان پردازشی جهان را به انحصار خود درآورند و آن را در قالب اشتراک‌های ماهانه یا سرویس‌های ابری مبتنی بر تبلیغات مجدداً به مصرف‌کنندگان اجاره دهند. در سال‌های اخیر قیمت همه‌چیز، از لپ‌تاپ‌ها گرفته تا کنسول‌های بازی، به‌دلیل هجوم سرمایه‌ها برای خرید قطعات سخت‌افزاری و «توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی» با افزایش چشمگیری مواجه شده است.

حتی مایکروسافت نیز در گزارش مالی اخیر بخش ایکس‌باکس از محدودیت‌های زنجیره تأمین حافظه رم ابراز نگرانی کرد؛ مشکلی که دقیقاً در نتیجه رقابت فشرده همین شرکت‌ها برای توسعه محصولات هوش مصنوعی مولد شدت یافته است.

در واقع مسئله اصلی این نیست که بخشی از حافظه رم در کنسول‌های پلی‌استیشن، گوشی‌های هوشمند، ایکس‌باکس یا رایانه‌های شخصی نصب می‌شود؛ بلکه بخش اعظم توان پردازشی ابری هوش مصنوعی صرف تولید میم‌های سطحی، اسپم‌های ماشینی و محتواهای تبلیغاتی شبکه‌های اجتماعی برای جلب تعامل کاذب می‌شود. شاید بهتر باشد مدیران OpenAI پیش از انتقاد از سخت‌افزار کاربران، درباره شیوه مدیریت منابع و تخصیص سرمایه‌های هنگفتی که در اختیار دارند تجدیدنظر کنند.

در آغاز موج هوش مصنوعی وعده داده می‌شد که این فناوری به درمان بیماری‌های دشوار و حل بحران‌های بزرگ انرژی مانند همجوشی هسته‌ای کمک خواهد کرد، اما اکنون تمرکز اصلی بر جذب حداکثری سخت‌افزارها و زیرساخت‌ها معطوف شده است. این تضاد عمیق میان شعارهای نجات‌بخش و تلاش برای انحصار محاسبات ابری، پرسش‌های بی‌پاسخ فراوانی را درباره مسیر پیش‌روی این صنعت برانگیخته است.