استاد برجسته دانشگاه برکلی ارزیابی تکالیف را متوقف کرد؛ آزمون‌های آنلاین در عصر هوش مصنوعی فایده‌ای ندارند

• پروفسور ریچارد بورچردز از دانشگاه برکلی اعلام کرد که دیگر به تکالیف خانگی نمره نمی‌دهد.
• این ریاضی‌دان برجسته تأکید کرد که تشخیص پاسخ‌های نوشته‌شده توسط انسان از متون تولیدشده با هوش مصنوعی تقریباً غیرممکن شده است.
• نمره‌دهی در کلاس‌های بورچردز اکنون تنها از طریق آزمون‌های حضوری و بدون استفاده از هرگونه دستگاه الکترونیکی انجام می‌شود.

پروفسور ریچارد بورچردز، استاد سرشناس دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، اعلام کرد که ارزیابی و نمره‌دهی به تکالیف خانگی دانشجویان ریاضی خود را کنار گذاشته است.

این تصمیم در پی ارتقای چشمگیر کیفیت تکالیف حل‌شده با هوش مصنوعی اتخاذ شده است؛ روندی که مدرسان و استادان را در تفکیک دست‌نوشته‌های واقعی دانشجویان از پاسخ‌های تولیدشده با هوش مصنوعی کاملاً مستأصل کرده است.

بورچردز، ریاضی‌دان بریتانیایی‌تبار که پیشینه علمی درخشانی در زمینه جبرهای بی‌نهایت‌بعدی دارد و هم‌اکنون در حوزه نظریه میدان‌های کوانتومی پژوهش می‌کند، تصمیم گرفته است ارزیابی دانشجویان خود را صرفاً از طریق آزمون‌های سنتی و بدون تکیه بر دستگاه‌های الکترونیکی انجام دهد.

این تصمیم پس از آن گرفته شد که بررسی‌های پیشین دانشگاه برکلی نشان داد نرم‌افزارهای تشخیص محتوای هوش مصنوعی به‌هیچ‌وجه قابل اعتماد نیستند؛ موضوعی که در نهایت دانشگاه را واداشت به استادان اجازه دهد سیاست‌های ویژه خود را درباره استفاده از هوش مصنوعی در سرسلسله دروس تدوین کنند.

«نمره‌دهی به درستی پاسخ‌ها»

هوش مصنوعی قواعد بازی را برای فعالان حوزه آموزش به‌طور کامل دگرگون کرده است. در حالی که برخی مدرسان ترجیح می‌دهند اجازه دهند دانشجویان به هر شکلی که صلاح می‌دانند کار خود را تحویل دهند، گروهی دیگر رویکردی قاطعانه‌تر در پیش گرفته‌اند. پروفسور بورچردز به‌وضوح شاهد تغییر و جهش نمرات با افزایش استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی میان دانشجویان ریاضی بوده است.

او در این باره می‌گوید: «آزمون‌های آنلاین اکنون به اتلاف وقت تبدیل شده‌اند، زیرا گروهی از دانشجویان فقط برای پاسخ دادن به پرسش‌ها از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. من نمی‌توانم دقیقاً بگویم کدام دانشجویان به سراغ این ابزارها رفته‌اند، اما کاملاً مشهود است که میانگین نمرات در امتحانات آنلاین به‌شدت افزایش می‌یابد.»

بورچردز توضیح می‌دهد آنچه او تحت عنوان «نمره‌دهی به درستی پاسخ‌ها» از آن یاد می‌کند، در عمل دانشجویان را به سوی استفاده از هوش مصنوعی سوق می‌دهد، چراکه آنها به سراغ ابزاری می‌روند که تولید پاسخ صحیح را تضمین می‌کند.

او در ادامه افزود: «نمره‌دهی صرف به درستی محاسبات، انگیزه‌ای فوق‌العاده برای دانشجویان ایجاد می‌کند تا به‌جای اتکا به توانایی خود، تکالیف را با هوش مصنوعی انجام دهند و در واقع دانشجویان راست‌کردار را جریمه می‌کند. از سوی دیگر، پرداخت هزینه و صرف زمان برای تصحیح پاسخ‌های تولیدشده با هوش مصنوعی اتلاف محض وقت و سرمایه است.»

چالش‌های ارزیابی و سنجش تحصیلی

سایر مدرسان نیز نگرانی‌های مشابهی را درباره پیامدهای هوش مصنوعی مطرح کرده‌اند، هرچند تاکنون کمتر کسی موضعی تا این حد سنتی و قاطعانه مانند بورچردز در برابر این فناوری اتخاذ کرده است. با این حال، برخی استادان دریافته‌اند دادن زمان و فضای نامحدود به دانشجویان برای بهره‌گیری از هوش مصنوعی نتایج را تحریف می‌کند و محدود کردن دسترسی به این ابزارها نمرات واقعی‌تری به‌همراه دارد.

پیش از این، دانشگاه برکلی ابزارهای شناسایی هوش مصنوعی را ارزیابی کرده و ناکارآمدی آنها را دریافته بود. این دانشگاه با سپردن مسئولیت تعیین سطح مجاز استفاده از هوش مصنوعی به استادان، به مدرسان خود قدرت داده است استانداردهای بالاتری را از دانشجویان مطالبه کنند.

پروفسور بورچردز می‌تواند آغازگر این مسیر باشد و با جلب توجه بیشتر به این تجربه، احتمالاً مدرسان بیشتری رویکردی سخت‌گیرانه‌تر نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در تکالیف و سنجش‌های دانشگاهی در پیش خواهند گرفت.

به گزارش نیویورک پست