امنیت واقعی برای چت‌های هوش مصنوعی؛ مرورگر بریو مکالمات کاربران را با سخت‌افزار ایزوله رمزنگاری سرتاسری می‌کند

شرکت «بریو سافتور» (Brave Software) بستری امن و محافظت‌شده ایجاد کرده است تا کاربران مرورگرش بتوانند در فضایی کاملاً خصوصی و محرمانه با دستیار هوش مصنوعی این شرکت گفت‌وگو کنند.

در دورانی که ایجنت‌های هوش مصنوعی مانند «میوز» متا (Muse) دسترسی‌های گسترده‌ای به اطلاعات شخصی کاربران درخواست می‌کنند و شرکت‌های هوش مصنوعی نیز مکالمات کاربران را برای آموزش مدل‌های خود به کار می‌گیرند، این اقدام بریو حرکتی خلاف جهت آب به شمار می‌رود.

این توسعه‌دهنده مرورگر در پی آزمایشی که نوامبر گذشته برای راه‌اندازی یک کانال محرمانه برای مکالمه با مدل‌های زبانی بزرگ از طریق «محیط اجرای معتمد» (TEE) شرکت «نیر ای‌آی» (NEAR AI) آغاز کرده بود، اکنون دستیار هوش مصنوعی خود به نام «لیو» (Leo) را تحت حفاظت رمزنگاری سرتاسری به مدل GLM 5.3 Flash از شرکت Z.ai متصل کرده است.

در نتیجه این سازوکار، کاربران بریو می‌توانند پرامپت‌های خود را برای لئو ارسال کنند؛ درخواستی که ابتدا روی دستگاه خودِ کاربر رمزنگاری می‌شود و سپس از طریق پروتکل Oblivious HTTP (یا OHTTP) روی شبکه ارسال می‌گردد؛ پروتکلی که درخواست‌های شبکه را از هویت و محتوای مرتبط با آن تفکیک می‌کند. در ادامه، درگاه هوش مصنوعی بریو (Brave's AI Gateway) این پرسش رمزنگاری‌شده را بدون ارسال آدرس IP کاربر به محیط امن TEE هدایت می‌کند.

پس از آنکه مرورگر بریو تأییدیه امنیتی این محیط محافظت‌شده (Enclave Attestation) را ارزیابی و تصدیق کرد، پرسش کاربر را با کلیدی متصل به همان سخت‌افزار TEE رمزنگاری می‌کند. سپس محیط امن TEE درخواست را رمزگشایی کرده، آن را به مدل هوش مصنوعی تحویل می‌دهد و در نهایت پاسخی رمزنگاری‌شده بازمی‌گرداند که فقط در مرورگر مقصد قابل رمزگشایی است.

برندن آیک (Brendan Eich)، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل بریو، در بیانیه‌ای در این باره گفت: «در سال ۲۰۱۴ در مقاله‌ای با عنوان اعتماد کن، اما راستی‌آزمایی کن استدلال کردم که کاربران نباید ناچار شوند کورکورانه به نرم‌افزارهای مورد استفاده‌شان اعتماد کنند. آنها باید بتوانند ادعاها را ارزیابی و راستی‌آزمایی کنند؛ این یک اصل بنیادین با محوریت کاربر است. هوش مصنوعی حساسیت‌ها را به بالاترین سطح رسانده، اما بخش اعظم این صنعت هنوز بر پایه وعده‌های پوچِ "به من اعتماد کن داداش!" پیش می‌رود و هزینه آن هم معمولاً از حریم خصوصی کاربر پرداخت می‌شود.»

معماری پردازش محرمانه NEAR AI با تکیه بر فناوری‌های Intel TDX و محاسبات محرمانه انویدیا (Nvidia Confidential Compute) ساخته شده است. این سیستم از رمزنگاری سرتاسری بهره می‌برد که مانع از آگاهی بریو از متن پرسش‌ها می‌شود و هم‌زمان در طول تبادلات شبکه، از شناسایی هویت پرسش‌کننده توسط NEAR AI جلوگیری می‌کند. همچنین ایزوله‌سازی داده‌ها مانع از خوانده شدن پرامپت یا پاسخ در زمان پردازش می‌شود. افزون بر این، پاسخ‌ها درون TEE امضا می‌شوند و با ارائه تأییدیه اعتبارسنجی، کاربران می‌توانند مطمئن شوند هیچ‌گونه فریب یا جابه‌جایی مخفیانه مدلی رخ نداده است.

شاید در این ساختار، مغز متفکر لئو یعنی مدل GLM 5.3 Flash کاملاً ایزوله و در قرنطینه به نظر برسد، اما این دستیار هوش مصنوعی همچنان می‌تواند از داخل TEE و از طریق اندپوینت کانتکست LLM در API جست‌وجوی بریو، به وب دسترسی داشته باشد و جست‌وجو انجام دهد. نکته حائز اهمیت این است که تمام جست‌وجوهای انجام‌شده با این روش، به جای مرورگر کاربر، از بستر TEE عبور می‌کنند و همین سازوکار آدرس IP کاربر را کاملاً مخفی نگه می‌دارد.

البته این پیاده‌سازی هنوز به مرحله نهایی نرسیده است؛ بریو قصد دارد در آینده فرایند راستی‌آزمایی را مستقیماً به درون مرورگر بیاورد، لاگ عمومی کلیدهای TEE را منتشر کند و علاوه بر موارد دیگر، تأییدیه سخت‌افزاری انکلاو را برای تطابق مو‌به‌موی وزن‌های مدل بارگذاری‌شده در حافظه ارائه دهد.

بریو تنها شرکتی نیست که برای کاهش خطرات فاش شدن داده‌ها در تعامل با هوش مصنوعی تلاش می‌کند. شرکت‌های بزرگی مانند اپل، بخش خدمات ابری آمازون (AWS)، گوگل، انویدیا و مایکروسافت نیز همگی نوعی از زیرساخت‌های رایانش ابری خصوصی را برای کاربردهای هوش مصنوعی در اختیار دارند.

همچنین پلتفرم‌هایی مانند پرم ای‌آی (Prem AI) وجود دارند که وعده استنتاج با داده‌های رمزنگاری‌شده را مطرح می‌کنند؛ بماند که ارائه‌دهندگان پرتعدادی هم شعار «عدم ذخیره‌سازی داده‌ها» (Zero Data Retention) را تبلیغ می‌کنند، در شرایطی که ادعای آنها چندان قابل بررسی و راستی‌آزمایی نیست.

در نهایت، یکی از مطمئن‌ترین راه‌ها برای تضمین حریم خصوصی هنگام استفاده از هوش مصنوعی، اجرای فرایند استنتاج روی سخت‌افزار محلی با یک مدل وزنباز است؛ البته به این شرط که دستگاه اجراکننده و خود مدل پیش از این هک یا آلوده نشده باشند.