اعتراف تکان‌دهنده آنتروپیک: پای هوش مصنوعی Claude به توسعه موشک‌های هدایت‌شونده باز شد!

بر اساس گزارش‌ها، نیروهایی در یمن بین دسامبر ۲۰۲۵ تا آگوست ۲۰۲۶ از این ابزار هوش مصنوعی در سه پروژه مختلف تسلیحاتی استفاده کرده‌اند؛ پروژه‌هایی که حتی شامل یک موشک با برد بیش از ۲ هزار کیلومتر هم می‌شده است.

گزارش اطلاعات تهدید شرکت آنتروپیک (Anthropic) نشان می‌دهد این فعالیت‌ها دقیقاً بین دسامبر ۲۰۲۵ تا آگوست ۲۰۲۶ اتفاق افتاده است. این ماجرا یک چرخش اساسی و نگران‌کننده در پرونده‌های سوءاستفاده از هوش مصنوعی محسوب می‌شود؛ چون نشان می‌دهد قضیه دیگر فقط پرسیدن چند سؤال ساده یا جمع‌آوری اطلاعات متنی نیست، بلکه هوش مصنوعی عملاً وارد فاز مهندسی نرم‌افزار و توسعه عملیاتی برنامه‌های تسلیحاتی شده است.

فشرده‌سازی فرایند مهندسی؛ ابزاری همه‌کاره در خدمت تسلیحات

هوش مصنوعی مولد می‌تواند تحقیق، برنامه‌نویسی، شبیه‌سازی و خطایابی (دیباگ) را در یک فرایند کاری یکپارچه خلاصه کند؛ اتفاقی که موانع فنی را برای گروه‌های شبه‌نظامی غیردولتی به شدت کاهش می‌دهد.

دقیقاً همین فشرده‌سازی همه‌چیز را متفاوت کرده است. تا پیش از این، نگرانی‌ها از خطرات هوش مصنوعی بیش‌تر به تولید متن‌های خطرناک یا محتوای گمراه‌کننده محدود می‌شد؛ اما این ماجرا نشان می‌دهد هوش مصنوعی حالا گام‌به‌گام مثل یک دستیار مهندسی پای‌کار آمده و کل فرایند ساخت یک سلاح را پیش برده است.

سه پروژه موشکی بزرگ، تنها با یک ابزار هوش مصنوعی

طبق اعلام آنتروپیک، این هسته روی سه برنامه تسلیحاتی مجزا کار می‌کرده و در همه آن‌ها دست به دامن ابزار Claude Code شده است.

اولین پروژه، یک راکت هدایت‌شونده بود که سیستم ناوبری پرواز آن بر پایه یک پردازنده در حد گوشی‌های هوشمند و با قابلیت هدایت دقیق در فاز نهایی ساخته شده بود. دومین پروژه هم یک موشک بالستیک چندمرحله‌ای بود که هدف‌گذاری برد آن به بیش از ۲ هزار کیلومتر می‌رسید.

علاوه بر این‌ها، این گروه روی خانواده‌ای از موشک‌ها موسوم به «R2000» هم کار می‌کرد که حتی طرح ساخت نسخه مجهز به گلایدر هایپرسونیک (فراصوت) را هم شامل می‌شد. ردپای ابزار Claude Code در مستندات شامل ادغام نرم‌افزارهای ناوبری خودکار متن‌باز، نوشتن کدهای تخمین موقعیت و کنترل، تنظیم دقیق پارامترهای هدایت، بیلد گرفتن از سفت‌افزارها (Firmware) و اجرای شبیه‌سازی‌های پروازی بوده است.

تست ناموفق موشک و بازگشت فوری به Claude برای حل مشکل!

آنتروپیک می‌گوید این گروه بعد از شلیک آزمایشی یک راکت هدایت‌شونده و ناموفق بودن تست، تنها ظرف چند ساعت دوباره سراغ Claude آمدند تا بفهمند کجای کار ایراد داشته و علت شکست پرتاب چه بوده است.

البته آنتروپیک تأکید کرده شواهدی مبنی بر این‌که این گروه موفق به ساخت یا مستقر کردن یک سلاح عملیاتی نهایی شده باشند پیدا نکرده است؛ بنابراین آزمایش ناموفق آن‌ها به تولید موشک عملیاتی تأییدشده‌ای ختم نشده است.

سیستم‌های امنیتی کلود بارها درخواست‌های آن‌ها را مسدود کرده بودند، اما این افراد با پنهان کردن هدف اصلی و خرد کردن وظایف در سشن‌ها و گفتگوهای متعدد، فیلترها را دور می‌زدند تا هیچ پرامپتی به تنهایی ماهیت نظامی و خطرناک کل پروژه را لو ندهد.

دردسری که با بستن اکانت‌ها هم حل نمی‌شود

نکته عجیب این‌جاست که این تیم یک جعبه‌ابزار شبیه‌سازی کاملاً آفلاین ساخت که برای اجرا دیگر هیچ نیازی به Claude یا نرم‌افزارهای تخصصی مثل متلب (MATLAB) نداشت؛ ماجرایی که ضعف ساختاری مسدودسازی اکانت‌ها را برملا کرد.

واقعیت این است که وقتی کدهای برنامه‌نویسی، توضیحات فنی و روال‌های شبیه‌سازی به سیستم محلی کاربر دانلود و منتقل شوند، مسدود کردن اکانت دیگر دردی را دوا نمی‌کند؛ زیرا توانمندی و خروجی فنی، عملاً حتی پس از قطع دسترسی به پلتفرم هم باقی می‌ماند.

واکنش رسمی آنتروپیک به این رسوایی امنیتی

آنتروپیک تمام حساب‌های کاربری مرتبط با این فعالیت‌ها را مسدود کرده و گزارش اطلاعات این تهدید را با نهادهای دولتی و شرکای بخش خصوصی به اشتراک گذاشته است.

این شرکت در بیانیه رسمی خود این افراد را مستقیماً عضو انصارالله (حوثی‌ها) معرفی نکرده، بلکه از آن‌ها تحت عنوان «عوامل تهدید مستقر در شمال یمن» یاد کرده است. با این حال، برخی رسانه‌ها از جمله آسوشیتدپرس به ارتباط احتمالی آن‌ها با حوثی‌ها اشاره کرده‌اند، هرچند این ادعا در گزارش مستقیم آنتروپیک رسماً تأیید نشده است.

چالش بزرگ بعدی برای امنیت پلتفرم‌های هوش مصنوعی

این اتفاق یک سؤال بنیادین را پیش روی توسعه‌دهندگان گذاشته است: آیا بررسی پرامپت‌ها به صورت تک‌به‌تک هنوز هم کارساز است، یا این‌که امنیت واقعی نیازمند شناسایی اهداف مخرب در طول چندین سشن و جلسه به صورت پیوسته است؟

در این ماجرا، کلود نه به عنوان یک منبع اطلاعاتی غیرفعال، بلکه به عنوان یک همکار فنی تمام‌عیار عمل کرده است. به نظر می‌رسد غول‌های فناوری اکنون بیش از هر زمان دیگری به سیستم‌های امنیتی هوشمندی نیاز دارند که بتوانند رد نیت‌های مخرب و تجمعی را در میان گفتگوهای تکه‌تکه و پراکنده شناسایی کنند، نه این‌که صرفاً روی یک درخواست مجزا تمرکز داشته باشند.