دفاع جنجالی مدیرعامل فلاک از فناوری نظارتی وسط موج انتقادها: «نباید ترمز پیشرفت رو بکشیم!»

گرت لانگلی، بنیان‌گذار و مدیرعامل شرکت فلاک (Flock)، اصلاً معتقد نیست که خطرات و ریسک‌های استقرار گسترده فناوری‌های نظارتی از مزایا و دستاوردهای اون بیش‌تر باشه.

لانگلی روز چهارشنبه در جریان سخنرانی در نشستی در سان‌فرانسیسکو گفت: «اگه می‌خوایم در جامعه‌ای زندگی کنیم که در صورت ارتکاب جرم، احتمال پاسخگو کردن مجرمان بیش‌تر باشه، نباید ترمز پیشرفت رو بکشیم.»

در طول این گفتگو، بنیان‌گذار جنجالی این سازنده دوربین‌های پلاک‌خوان و تجهیزات ثبت و ضبط نظارتی، به جای پاسخ روشن، از زیر بار سوالات سخت درباره انتقادهای تندی که فلاک باهاشون دست‌به‌گریبانه شانه خالی کرد؛ انتقادهایی که کار رو به لغو قراردادها و حتی تعدیل نیرو رسونده. لانگلی به جای اینکه برای نگرانی‌های جدی مردم راهکار ملموسی پیشنهاد بده، ترجیح داد به تعریف خاطره از گفتگوهاش با روسای پلیس و مقامات شهری سراسر آمریکا بپردازه و از پرونده‌های متعدد جرمی بگه که ادعا می‌کنه فلاک در حل اون‌ها نقش داشته.

لانگلی با این رویکرد، فناوری فلاک رو یک جهش فناورانه اجتناب‌ناپذیر نشون داد. او تأکید کرد که اگه مردم دنبال جامعه‌ای بهتر با نرخ جرم و جنایت پایین‌تر هستن، در عوض باید از بخشی از حریم خصوصی خودشون بگذرن و اون رو فدا کنن.

همین استدلال بده‌بستان بین هزینه‌ها و پاداش‌ها رو می‌شه برای هوش مصنوعی هم مطرح کرد؛ فناوری‌ای که با وعده دگرگون کردن زندگی ما، خودکارسازی کار‌های تکراری و فراهم کردن راحتی بیش‌تر تبلیغ می‌شه. اما روی دیگر سکه اینه که باید تمام جزئیات زندگیمون رو با سازندگان ایجنت‌های هوش مصنوعی به اشتراک بذاریم؛ هزینه‌ای که از نگاه برخی کارشناسان، حتی ممکنه به بهای نابودی بشریت تموم بشه.

بنابراین جای تعجب نداره که موج مخالفت با هوش مصنوعی و فناوری فلاک نقاط اشتراک زیادی با هم دارن. درست مثل هوش مصنوعی، فناوری فلاک هم از اون دست پدیده‌هاییه که خیلی‌ها احساس می‌کنن بدون رضایت خودشون به جامعه تحمیل شده.

اما از نظر لانگلی، این موضوع فقط ذات پیشرفته و بس.

او توضیح داد: «فناوری در ذات و تعریف اصلیش، یعنی انجام دادن بهتر کارها، نه انجام دادن بی‌نقص اون‌ها. به نظرم خودروهای خودران مثال و تشبیه منصفانه‌ای هستن؛ این خودروها قطعاً ایمن‌تر از راننده‌های انسانی عمل می‌کنن. وقتی یه تصادف رخ می‌ده، راه‌حل تعطیل کردن کل پروژه خودروهای خودران نیست، بلکه باید بگیم بیاید صحبت کنیم ببینیم چطور جلوی تصادف‌های بعدی رو در آینده بگیریم.»

اما واقعیت اینه که سازندگان خودروهای خودران در برابر تصادف‌ها شانه بالا نمی‌اندازند؛ این شرکت‌ها ناوگان خودشون رو متوقف می‌کنن و به دنبال اصلاح نواقص می‌رن. در این میان، به نظر می‌رسه فلاک هنوز داره با این چالش دست‌وپنجه نرم می‌کنه که مسئولیت مداخله شرکت دقیقاً از کجا شروع می‌شه. از پاسخ‌های لانگلی کاملاً مشخصه که او ترجیح می‌ده تصمیم‌گیری درباره ملاحظات اخلاقی نحوه استفاده از ابزار‌های فلاک رو به عهده دیگران بذاره.

او خاطرنشان کرد: «ما نمی‌خوایم به مدیران شهری دیکته کنیم چطور کارشون رو انجام بدن. ما توصیه‌ها و تنظیمات پیش‌فرضی ارائه می‌دیم، اما قصد داریم قابلیت‌ها، کارکردها و سیاست‌های اجباری رو به حداقل برسونیم.»

مدیرعامل: «فلاک فرسنگ‌ها با بی‌نقص بودن فاصله داره»

یکی از پاسخ‌های متعددی که لانگلی در برابر منتقدان مطرح کرد این بود که انتشار اطلاعات غلط باعث لغو قرارداد برخی مشتریان شده. برای نمونه، او به موردی اشاره کرد که یکی از مشتریان قراردادش رو فسخ کرد چون فکر می‌کرد این دستگاه‌ها قابلیت تشخیص چهره دارن. هرچند دوربین‌های فلاک به سیستم تشخیص چهره مجهز نیستن، اما قابلیت شناسایی و ردیابی افراد رو دارن.

لانگلی همچنین وقت زیادی رو صرف سرزنش کسانی کرد که انتظار دارن فناوری او، یا اساساً هر فناوری دیگه‌ای، بی‌نقص باشه؛ نکته‌ای که به نقل از یکی از رهبران محلی ناشناس بیان کرد.

لانگلی گفت: «اون فرد توضیح می‌داد که ما در جامعه، خیلی وقت‌ها فناوری رو نه در مقایسه با گذشته، بلکه در مقایسه با یک وضعیت بی‌نقص و ایده‌آل قضاوت می‌کنیم. فلاک فرسنگ‌ها با ایده‌آل و بی‌نقص بودن فاصله داره؛ خود من هم کاملاً بی‌نقص نیستم و اشتباهات زیادی مرتکب شدم.»

یکی دیگه از محورهای مخالفت‌ها، به معرفی فلاک به عنوان ابزاری کارآمدتر برای پلیس مربوط می‌شد؛ سامانه‌ای که به اداره‌های پلیس اجازه می‌ده با نیروهای انسانی کمتر، کارایی بیشتری داشته باشن.

او با معرفی فلاک به عنوان ابزاری برای پر کردن این خلاءها گفت: «اگه به مسیر کار نیروهای انتظامی در دهه گذشته، به‌ویژه پس از دوران کرونا نگاه کنید، می‌بینید استخدام نیروهای پلیس با سرعت بالایی رو به کاهش رفته. شهری مثل سان‌فرانسیسکو صدها جایگاه شغلی خالی در نیروی پلیس داره که احتمالاً هرگز پر نخواهند شد.»

اما وقتی بحث به سوءاستفاده‌های احتمالی و ماهیت تهاجمی فناوری نظارتی شرکتش کشیده شد، لانگلی هیچ پاسخ ملموس و قانع‌کننده‌ای در آستین نداشت.

لانگلی بدون اشاره به اینکه چه ایده‌ای در ذهن داره، صرفاً گفت: «فکر می‌کنم اگه هدف مهار سوءاستفاده باشه، راهکاری براش وجود داره که بدون ایجاد اختلال در نظام حقوقی و بدون کند کردن جریان کار و کارآمدی اداره پلیس بشه جلوش رو گرفت.»

به نظر می‌رسه برای لانگلی این مسائل در اولویت دوم قرار دارن، چون او عمیقاً باور داره که فلاک یک خیر و منفعت عمومی برای جامعه به حساب میاد.

او در پایان افزود: «به نظرم یکی از پیامدهای ناگوارِ ساختن شرکتی اثرگذار، پرداختن همین تاوان‌هاست و فکر می‌کنم ارزشش رو داره؛ چون امروزه میلیون‌ها نفر به لطف فلاک زندگی امن‌تر و بهتری دارن. واضحه که ما هم به سهم خودمون اشتباهاتی داشتیم و کسانی هستن که با کار ما مخالفن، اما این کار ارزشش رو داره، چون همین افراد ممکنه روزی قربانی یه جنایت بشن.»