۱۰ هزار دلار برای هر خانه؛ پیشنهاد وسوسه‌انگیز یک شرکت برای ساخت غول دیتاسنتر هوش مصنوعی!

در شرایطی که شورای شهر جلوی ساخت مجتمع ۱۵ ساختمانی دیتاسنتر را در دادگاه گرفته، صندوق ۴۵ میلیون دلاری نورث‌پوینت (NorthPoint) برای پرداخت به خانواده‌ها، به مجوز پایان‌کاری وابسته شده که شاید هیچ‌وقت صادر نشود.

تصور کنید نامه‌ای در صندوق پستی خانه‌تان پیدا می‌کنید که در آن پیشنهاد دریافت ۱۰ هزار دلار پول نقد داده شده؛ آن هم فقط با یک شرط: اینکه اجازه دهید یک مجتمع عظیم دیتاسنتر به وسعت ۱۳۰۰ جریب در شهرتان ساخته شود! این دقیقاً وضعیتی است که حدود ۴۵۰۰ خانواده در شهرک هیزل (Hazle Township) واقع در ایالت پنسیلوانیا با آن روبه‌رو شده‌اند؛ جایی که شرکت توسعه نورث‌پوینت پروژه‌ای با نام «هیزل‌نات» (Project Hazelnut) شامل حداکثر ۱۵ ساختمان دیتاسنتر را در دامنه‌های سرسبز منطقه پوکونو پیشنهاد داده است.

با افزایش سرسام‌آور تقاضا برای زیرساخت‌های هوش مصنوعی، دیگر وعده‌های سنتی مثل درآمدهای مالیاتی یا کمک به مدارس محلی نمی‌تواند صدای اعتراض مردم را خاموش کند. رویکرد تازه نورث‌پوینت نشان می‌دهد که غول‌های فناوری و زیرساخت استراتژی خود را تغییر داده‌اند و به جای وعده‌های سازمانی، سراغ روشی مستقیم‌تر و وسوسه‌انگیزتر رفته‌اند: ارسال چک‌های نقدی به هر خانواده، آن هم با شروط سفت و سخت!

ماجرای این پیشنهاد جنجالی چیست؟

بر اساس گزارش‌ها، بسته پیشنهادی اصلاح‌شده نورث‌پوینت برای این منطقه در مجموع ۱۶۵ میلیون دلار ارزش دارد. سهم صندوق کمک به خانواده‌ها از این رقم ۴۵ میلیون دلار است که به هر خانواده واجد شرایط حدود ۱۰ هزار دلار می‌رسد. علاوه بر این، ۱۵ میلیون دلار دیگر به آموزش، مهارت‌آموزی نیروی کار، برنامه‌های فرهنگی، تفریحی و جوانان اختصاص خواهد یافت. ۱۰۵ میلیون دلار باقی‌مانده نیز طی ۱۵ سال و به‌صورت سالانه حدود ۷ میلیون دلار به حساب شهرداری و مدیریت منطقه واریز می‌شود.

اما نکته کلیدی و شرط سفت و سخت ماجرا اینجاست: هیچ خانواده‌ای حتی یک دلار هم دریافت نمی‌کند مگر اینکه ساخت اولین ساختمان به پایان برسد و مجوز رسمی بهره‌برداری و پایان‌کار آن صادر شود! این یعنی تمام مراحل اداری، تایید شهرداری، عملیات ساخت‌وساز و بازرسی‌ها باید مو به مو طبق میل شرکت نورث‌پوینت پیش برود تا شاید اولین پرداخت انجام شود.

این پیشنهاد عملاً بعد از تمام تصمیم‌گیری‌های حساس قرار دارد. در واقع از مردم محلی خواسته شده یک چک احتمالی در آینده را با تغییراتی دائمی و برگشت‌ناپذیر در بافت زندگی و محل سکونتشان معامله کنند؛ آن هم در حالی که هنوز هیچ چیز تضمین‌شده نیست.

نگرانی‌ها و اعتراض اصلی مردم به چیست؟

برخی از ساکنان در گفتگو با رسانه‌ها صراحتاً این پیشنهاد را شبیه به «رشوه» توصیف کرده‌اند. گرچه این یک حکم حقوقی نیست و تنها نظر ساکنان است، اما واقعیتی مهم را بازگو می‌کند: شرکتی قصد دارد یک شهرک صنعتی غول‌پیکر را در منطقه‌ای آرام برپا کند و با ارسال نامه‌هایی شبیه به چانه‌زنی مالی، موافقت مردم را بخرد.

از سوی دیگر، سر و صدای وحشتناک تاسیسات صنعتی، نابودی بافت روستایی و طبیعت منطقه، احتمال افت قیمت خانه‌ها و مهم‌تر از همه، مصرف نجومی آب و برق توسط دیتاسنترها از دیگر دغدغه‌های اصلی ساکنان است. این موارد خطراتی پیش‌بینی‌شده هستند و کاملاً طبیعی است که یک جامعه محلی پیش از تایید پروژه‌ای با این عظمت، چنین سوالات و هشدارهایی را مطرح کند.

بی‌اعتمادی مردم حتی از این پروژه و شرکت نورث‌پوینت هم فراتر رفته است؛ نوعی بدبینی عمومی نسبت به شرکت‌های هوش مصنوعی شکل گرفته و این نگرانی وجود دارد که آیا مسئولان محلی واقعاً منافع شهروندان را در اولویت قرار می‌دهند یا تسلیم پول و لابی‌های این غول‌ها می‌شوند.

وضعیت حقوقی و بن‌بست قانونی پروژه

مدیران شهرک در ماه نوامبر با رأی قاطع ۳ بر ۰ طرح توسعه زمین نورث‌پوینت را رد کردند. قاضی دادگاه منطقه نیز اعلام کرد که این شرکت باید تاییدیه خود را از هیئت استماع منطقه‌بندی یا از طریق درخواست معافیت ویژه از مسئولان پیگیری کند. علاوه بر این، در ماه ژوئن یک مصوبه ۱۸۰ روزه به تصویب رسید تا درخواست‌های جدید ساخت دیتاسنتر به حالت تعلیق درآید و قوانین جدیدی برای این نوع پروژه‌ها تدوین شود. با این حال، نورث‌پوینت این تصمیم را در دادگاه به چالش کشیده و جدال حقوقی همچنان در جریان است.

به نظر می‌رسد قوانین شهرسازی موجود از ابتدا هیچ پیش‌بینی مشخصی برای تأسیس دیتاسنترها نداشته است؛ خلأ قانونی بزرگی که به سازندگان بزرگ فرصت می‌دهد خیلی سریع‌تر از سرعت عمل و هوشیاری جوامع محلی پیشروی کنند.

یک چالش بزرگ‌تر در دنیای هوش مصنوعی

پرداخت مستقیم پول به تک‌تک خانواده‌ها اتفاقی بسیار کم‌سابقه در صنعت دیتاسنتر و فناوری است. معمولاً شرکت‌ها امتیازات خود را به مدارس، خدمات اورژانس و زیرساخت‌های عمومی اختصاص می‌دهند تا مخالفت‌ها کمتر به چشم بیاید. اما ارسال نامه‌های ۱۰ هزار دلاری برای خانواده‌ها، مرز میان شرکت‌های بزرگ و میز غذای مردم عادی را جابه‌جا کرده و طبیعی است که همه شاخک‌ها را تیز کند!

رویکردی منطقی‌تر و معتبرتر این است که شرکت‌ها قبل از انتخاب زمین، با مردم محلی وارد مذاکرات الزام‌آور شوند، استانداردهای واقعی برای مهار آلودگی صوتی تعیین کنند و شهرداری‌ها قوانین سفت و سختی تدوین کنند تا قبل از سرازیر شدن نامه‌های وسوسه‌انگیز، اهرم‌های قانونی قدرتمندی در دست داشته باشند.

سرنوشت این ماجرا چه خواهد شد؟

نتیجه این نبرد در شهرک هیزل اهمیتی فراتر از ایالت پنسیلوانیا دارد. اگر شهرداری‌های سایر مناطق با دقت این پرونده را زیر نظر بگیرند، هیزل نمونه‌ای خواهد بود از اینکه چگونه جوامع محلی می‌توانند با به‌روزرسانی قوانین شهری و چالش‌های حقوقی، شرایط ورود زیرساخت‌های هوش مصنوعی را تعیین کنند. سوالات بی‌پاسخی مانند مصرف انرژی، آب، مهار آلودگی صوتی و تضمین حقوقی چک‌های ۱۰ هزار دلاری مشخص خواهد کرد که آیا این پروژه به الگویی موفق برای شرکت‌ها تبدیل می‌شود یا یک درس عبرت تاریخی!