انقلاب استارتاپ Industrial Next در خط تولید: تغییر وظیفه ربات‌های کارخانه‌ای در چند دقیقه به جای چند هفته!

در بیش‌تر کارخانه‌ها، اتوماسیون کاملاً خشک و انعطاف‌ناپذیر است؛ ربات‌ها و دستگاه‌ها فقط برای یک کار و یک محصول خاص برنامه‌ریزی می‌شوند. اگر بخواهید خط تولید را تغییر دهید، باید سراغ برنامه‌نویسی دوباره، تغییر فیزیکی ابزار‌ها یا حتی تعویض کل تجهیزات بروید؛ فرآیندی فرسایشی که ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد. اما استارتاپ مستقر در سان‌فرانسیسکو یعنی Industrial Next ادعا می‌کند قصد دارد این بازی را کاملاً عوض کند.

این استارتاپ که روی صحنه رقابت استارتاپ بتلفیلد در رویداد Disrupt 2026 از دستاورد خود رونمایی کرد، ایستگاه‌های رباتیک خودکفایی ساخته که بر پایه هوش مصنوعی و مدل‌های پایه اختصاصی کار می‌کنند؛ مدل‌هایی که به شکل هوشمندانه بینایی، درک محیط و حرکت ربات را به هم پیوند می‌زنند. به گفته این شرکت، با این فناوری می‌توان یک خط تولید را بدون نیاز به برنامه‌نویسی سنتی، به جای چند هفته تنها ظرف چند دقیقه از نو تنظیم کرد. هدف اصلی هم کاملاً مشخص است: خودکارسازی کار‌های پیچیده و ظریفی که تا پیش از این چاره‌ای جز سپردن آن‌ها به دست انسان‌ها وجود نداشت.

مسئولان این استارتاپ روی صحنه اعلام کردند که برای ارزیابی قابلیت‌های جابه‌جایی و مهارت‌های ظریف رباتیک خود در محیط‌های صنعتی، با دفتر فناوری گروه خودروسازی بی‌ام‌و (BMW) وارد همکاری شده‌اند.

استارتاپ Industrial Next در سال ۲۰۲۱ توسط لوکاس پانکاو (Lukas Pankau) و آلن پن (Allen Pan) پایه‌گذاری شد؛ دو مهندسی که هر دو سابقه کار در تسلا را در کارنامه دارند. پانکاو پیش از پیوستن به ویمو (Waymo)، به عنوان معمار ارشد بخش الکتریکال تسلا فعالیت می‌کرد و پن هم هدایت پروژه‌های کارخانه‌های خودکار تسلا را بر عهده داشت و بعدها به معمار ارشد شرکت خودروهای خودران Neolix تبدیل شد.

ایده شکل‌گیری این استارتاپ درست زمانی به ذهن این دو نفر رسید که در تسلا دوشادوش هم کار می‌کردند. جالب است بدانید اولین برخورد پانکاو با پن زمانی رقم خورد که پن بعد از یک شب‌زنده‌داری طولانی و کار مداوم، روی راهروی مرتفع کارخانه خوابش برده بود و پای پانکاو به او گیر کرد! هرچند این دو نفر اوایل میانه چندان خوبی با هم نداشتند، اما خیلی زود فهمیدند هر دو شیفته پیشبرد کار‌ها هستند و مهارت‌هایشان به شکل فوق‌العاده‌ای مکمل یکدیگر است.

این دو بنیان‌گذار پس از سال‌ها تماشای این که چطور فناوری‌های پیشرفته خودرو و سیستم‌های رانندگی خودران پشت سد تجهیزات کهنه و چند دهه‌ای کارخانه‌ها معطل می‌مانند، به این نتیجه رسیدند که فرآیند تولید صنعتی نیاز به یک تحول اساسی دارد.

پانکاو در این باره می‌گوید: «ما کلی ابزار و قابلیت جذاب داشتیم که می‌توانستیم روی خودروها پیاده کنیم؛ حتی می‌توانستم با الگوریتم‌های یادگیری ماشین یک ماشین کامل طراحی کنم. اما در کمال تعجب نمی‌توانستم یک ربات کارخانه‌ای را درست‌ودرمان برنامه‌ریزی کنم و این مشکل بین مهندسان تسلا حسابی فراگیر بود. یک شکاف بسیار بزرگ وجود داشت: از یک طرف متخصصانی داشتید که در کارشان بی‌نظیر بودند و خودروها و سیستم‌های خودران را به بهترین شکل طراحی می‌کردند، اما از طرف دیگر همین افراد وقتی وارد کارخانه می‌شدند، جلوی تجهیزات دهه ۱۹۸۰ مات‌ومبهوت می‌ماندند و دستشان بسته بود. به همین خاطر تصمیم گرفتیم دوباره به ماجرا نگاه کنیم و با فناوری‌ها و دانش امروزی، این فرآیند را از بیخ‌وبن تغییر دهیم.»

حتی بعد از این که هر دو نفر مسیر شغلی متفاوتی را در پیش گرفتند، حس نارضایتی از تجهیزات صنعتی دست از سرشان برنمی‌داشت. آن‌ها ارتباطشان را حفظ کردند و مدام از دستگاه‌هایی حرف می‌زدند که هیچ‌وقت آن‌طور که باید و شاید کار نمی‌کردند؛ تا این که در نهایت به این جمع‌بندی رسیدند که خودشان می‌توانند کار بهتری انجام دهند.

پانکاو تعریف می‌کند: «آن روز‌ها در ویمو مشغول به کار بودم و از بی‌حوصلگی کلافه شده بودم، چون دلم حسابی برای ریتم سریع و هیجان کار در تسلا تنگ شده بود.» به گفته او، پن هم شرایط مشابهی در شرکت چینی مومنتا (توسعه‌دهنده سیستم‌های خودران) داشت. پن لحظه تصمیم‌گیری نهایی را این‌طور به یاد می‌آورد: «به خودمان گفتیم سن‌مان دارد بالا‌تر می‌رود و هنوز هم عاشق این کاریم؛ سه سال گذشته و هنوز داریم از تکنولوژی‌های قدیمی کارخانه‌ها غر می‌زنیم. وقتش رسیده که شرکت خودمان را راه بیندازیم.»

پانکاو اشاره می‌کند که ربات‌های صنعتی سنتی معمولاً طوری برنامه‌ریزی می‌شوند که فقط کار‌های فوق‌العاده مشخص و تکراری را انجام دهند. به همین دلیل، کوچک‌ترین تغییری در روند خط تولید یا طراحی محصول می‌تواند به خرابی کار یا توقف‌های فوق‌العاده پرهزینه منجر شود؛ اتفاقی که تولیدکنندگان را مجبور می‌کند برای ساده نگه‌داشتن کار ربات‌ها، از پیچیدگی و ظرافت محصولاتشان کم کنند.

اما انعطاف‌پذیر کردن واقعی ربات‌ها چالش کاملاً متفاوتی دارد. این سیستم‌ها به حجم سرسام‌آوری از داده‌های آموزشی نیاز دارند و برعکس مدل‌های زبانی هوش مصنوعی که با داده‌های کل اینترنت آموزش می‌بینند، در دنیای رباتیک مجموعه داده‌های وسیعی برای آموزش کار‌های فیزیکی پیچیده به ماشین‌ها وجود ندارد.

پانکاو در این باره توضیح می‌دهد: «ما به راحتی می‌توانیم کاری کنیم که ربات‌ها حرکات نمایشی انجام دهند یا برقصند، چون برای این کار‌ها داده وجود دارد؛ اما سرهم کردن قطعاتی با دقت بسیار بالا داستان متفاوتی دارد. پیشرفت چشمگیر ما دقیقاً همین‌جاست؛ ما از محیط‌های شبیه‌سازی‌شده فوق‌پیشرفته برای آموزش کار‌های دقیق و ظریف استفاده می‌کنیم. برگ برنده ربات‌های ما این است که درک کلی از فرآیند کار دارند، اما این درک را با یک موتور شبیه‌سازی فوق‌العاده دقیق و نزدیک به قوانین فیزیک واقعی ساخته‌ایم؛ تا جایی که ربات حتی بدون این که قبلاً قطعه را از نزدیک دیده باشد، می‌تواند وظایف با دقت بالا را انجام دهد.»

به زبان ساده‌تر، ربات‌ها درون دنیایی مجازی با شبیه‌سازی دقیق فیزیک واقعی تمرین می‌کنند. ایستگاه‌های رباتیک استارتاپ Industrial Next را می‌توان به راحتی بازتنظیم کرد، با یکدیگر ترکیب نمود و در خطوط تولید مختلف مستقر ساخت. وظایف جدید هم به جای این که با کدهای خشک و از پیش‌تعیین‌شده به ربات دیکته شوند، از طریق شبیه‌سازی و نمایش عملی به آن آموزش داده می‌شوند.

پانکاو فاش کرد که برخی از این ایستگاه‌های کاری همین حالا در فرآیند تولید یکی از پرفروش‌ترین گوشی‌های هوشمند دنیا به کار گرفته شده‌اند. این ربات‌ها وظایفی را انجام می‌دهند که تولیدکنندگان سال‌ها به دنبال خودکارسازی آن‌ها بودند و به در بسته می‌خوردند؛ کار‌هایی ظریف مثل رد کردن کابل‌های فلت بسیار باریک یا چفت کردن درپوش‌های بسیار کوچک کانکتورها (او مجاز به افشای نام این مشتری نبود). او همچنین به ایستگاهی برای «کندن برچسب‌های محافظ» اشاره کرد که در آن ربات‌های مجهز به هوش مصنوعی، برچسب محافظ ماژول دوربین و دکمه‌ها را با سرعتی هم‌تراز یا حتی بالا‌تر از انسان و با دقت ۱۰۰ درصدی جدا می‌کنند؛ آن هم در حالی که حتی اگر مدل گوشی یا خط تولید را عوض کنید و قطعه‌ای کاملاً جدید جلوی ربات بگذارید، باز هم بدون خطا کارش را انجام می‌دهد.

پانکاو می‌گوید: «ما این شرکت را به راه انداختیم چون در روز‌های حضورمان در تسلا در حسرت چنین عملکردی بودیم؛ جایی که به خاطر محدودیت‌های فناوری سنتی و سختی برنامه‌نویسی ربات‌ها، مجبور می‌شدیم برخی ایستگاه‌های رباتیک را دور بزنیم و کار را دستی پیش ببریم. حالا قصد داریم این فناوری را از تولید گوشی فراتر ببریم. هدف نهایی ما این است که یک خودروی کامل را از صفر تا صد، بدون حتی یک بار دخالت یا لمس دست انسان، روی خط تولید بسازیم.»