بزرگ‌ترین دیتاسنتر تاریخ متا در لوئیزیانا؛ کارجویانی که برای تصاحب شغل‌های پردرآمد هوش مصنوعی صف کشیده‌اند

هزاران کارگر ساختمانی در حال ورود به منطقه‌ای کوچک در ایالت لوئیزیانا هستند تا عملیات احداث بزرگ‌ترین دیتاسنتر تاریخ متا را آغاز کنند.

در فاصله‌ای کمتر از یک ساعت از این محل، در پردیس وست مونرو متعلق به کالج لوئیزیانا دلتا، نسل جدیدی از متخصصان آینده دیتاسنتر در حال آموزش هستند تا به جمع نیروهای فعال در این پروژه عظیم بپیوندند.

اریک کرو جونیور، جوان ۲۷ ساله‌ای که در این دوره شرکت کرده است، درباره انگیزه‌اش می‌گوید: «من هوش مصنوعی را آینده قطعی فناوری می‌دانم. ما برای ذخیره‌سازی و میزبانی از این حجم عظیم داده، به دیتاسنترهای متعددی نیاز خواهیم داشت. اطمینان دارم که این حرفه به شغلی بسیار پردرآمد تبدیل می‌شود و تقاضا برای آن روزبه‌روز افزایش می‌یابد؛ بنابراین چرا پیش از اشباع شدن بازار، از همین حالا وارد این حوزه نشویم؟»

کرو جونیور یکی از ده‌ها دانشجویی است که در برنامه آموزش تکنسین دیتاسنتر این کالج ثبت‌نام کرده‌اند. این دوره آموزشی چهار هفته‌ای با شهریه‌ای نزدیک به ۳٬۷۰۰ دلار، متقاضیان را برای ورود به صنعتی آماده می‌کند که برای پاسخگویی به نیازهای عصر هوش مصنوعی، با سرعتی سرسام‌آور در حال توسعه است.

عملیات احداث دیتاسنتر غول‌پیکر متا به نام «هایپریون» (Hyperion) با مساحتی نزدیک به ۱۰ میلیون فوت مربع (حدود ۹۳۰ هزار متر مربع) در منطقه روستایی ریچلند پریش در جریان است؛ منطقه‌ای که با هجوم هزاران نیروی کار جدید، شاهد رونق اقتصادی بی‌سابقه‌ای در کسب‌وکارهای محلی بوده است.

به‌گفته شرکت متا، این پروژه عظیم در اوج دوران ساخت‌وساز بیش از ۷٬۵۰۰ کارگر فنی و ساختمانی را در محل پروژه به کار خواهد گرفت و پس از تکمیل، ۱٬۰۰۰ فرصت شغلی دائمی و عملیاتی ایجاد خواهد کرد. برای ساکنان این منطقه که کشاورزی صنعت اصلی آن است و قانون مشخصی نیز برای حداقل دستمزد ایالتی در آن وجود ندارد، چنین فرصتی برای کسب درآمد بالا در یک بخش رو‌به‌رشد، جذابیتی غیرقابل‌چشم‌پوشی دارد.

دن مک‌کارتی، مدیر بخش مهارت‌های شغلی در کالج لوئیزیانا دلتا، در این باره می‌گوید: «این دوره یک سکوی پرتاب واقعی به دنیای کار است. ما دانشجویان را برای تدوین رزومه‌ای استاندارد آماده می‌کنیم و تمام جنبه‌های استخدام‌پذیری، ایمنی محیط کار و مهارت‌های فنی مورد نیاز را با آن‌ها تمرین می‌کنیم.»

نخستین دوره از فارغ‌التحصیلان این مرکز در ماه مارس آموزش خود را به پایان رساندند و تمام ۱۱ دانشجوی آن بلافاصله از سوی شرکت IES Communications (یکی از پیمانکاران اصلی پروژه متا) پیشنهاد کاری دریافت کردند. مک‌کارتی اشاره می‌کند که این برنامه آموزشی در پردیس وینسبرو نیز ارائه می‌شود و اکنون ماهانه حدود ۲۴ فارغ‌التحصیل تحویل بازار کار می‌دهد.

مک‌کارتی می‌افزاید: «در گذشته بسیاری از افراد محلی، از جمله خود من، مجبور بودند برای یافتن شغل‌های پردرآمد این منطقه را ترک کنند؛ اما اکنون این فرصت‌های ارزشمند درست در فاصله ۳۰ دقیقه‌ای خانه آن‌ها قرار دارد.»

تصمیمی کاملاً منطقی با دستمزدی وسوسه‌انگیز

در این برنامه تخصصی، سرفصل‌های متنوعی از کار با تجهیزات پیشرفته شبکه گرفته تا رعایت اصول ایمنی در محیط کار به دانشجویان آموزش داده می‌شود و آن‌ها امکان دریافت چندین گواهینامه معتبر حرفه‌ای را خواهند داشت. در یکی از کلاس‌های ماه سپتامبر، ۹ دانشجو دور فلچ بچلر، استاد متخصص شبکه‌های ارتباطی، جمع شده بودند و به توضیحات او درباره نحوه اتصال و جوش فیبر نوری (اسپلایس) گوش می‌دادند.

بچلر با لحنی شوخ‌طبعانه که خنده دانشجویان را به‌همراه داشت، گفت: «می‌دانید چرا سنجاب‌ها کابل‌ها را می‌جوند؟ چون رژیم غذایی پرفیبر (سرشار از فیبر) را دوست دارند!»

این دوره دانشجویان را به یادگیری عملی و کار مستقیم با تجهیزات تشویق می‌کند؛ ویژگی مثبتی که تری وادلی، جوان ۳۰ ساله حاضر در دوره، از آن تمجید می‌کند. وادلی در جریان کلاس در کارگاه عملی جوش کابل شرکت کرد. او که پیشینه فعالیت در صنعت خودروسازی را دارد و به مباحث امنیت سایبری علاقه‌مند است، هنگام گشت‌وگذار در شبکه اجتماعی فیسبوک (که جالب اینکه خود متعلق به شرکت متا است) با این برنامه آموزشی آشنا شد.

وادلی در این رابطه توضیح می‌دهد: «هرچه اطلاعات بیشتری درباره متا و دیتاسنترها به دست آوردم، علاقه‌ام بیشتر شد. با خودم گفتم این حوزه ممکن است دقیقاً همان چیزی باشد که به آن علاقه دارم و با روحیاتم سازگار است؛ به همین دلیل تصمیم گرفتم بخت خود را در آن بیازمایم.»

وادلی که به‌تازگی صاحب یک فرزند دختر شده است، تمایل دارد در پروژه دیتاسنتر متا مشغول به کار شود تا بتواند در کنار خانواده و در شهر خود بماند. او تأکید می‌کند که اگر این پروژه وجود نداشت، احتمالاً ناچار می‌شد برای یافتن فرصت‌های شغلی مناسب راهی ایالت تگزاس شود.

تلاش گسترده غول‌های فناوری و دولت آمریکا برای توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی، مشاغل مرتبط با دیتاسنترها را به مسیری جذاب برای اشتغال پردرآمد تبدیل کرده است. بر اساس آمارهای منتشرشده در ماه اوت، میانه درآمد سالانه مدیران تأسیسات دیتاسنتر به ۱۳۴ هزار دلار می‌رسد که ۶۴ درصد بالاتر از مدیران تأسیسات در سایر حوزه‌ها است. همچنین میانه درآمد مدیران پروژه در تأسیسات دیتاسنتر ۱۱۵ هزار دلار برآورد شده که در مقایسه با نقش‌های مشابه در دیگر بخش‌ها، رشدی ۱۲ درصدی را نشان می‌دهد.

وادلی امیدوار است بتواند شغلی با دستمزد ساعتی ۲۵ تا ۳۰ دلار به دست آورد. کرو جونیور نیز که پیش‌تر در شرکت فدکس (FedEx) به‌عنوان راننده و مسئول جابه‌جایی بسته‌ها با میانگین دستمزد ساعتی ۱۴ دلار کار می‌کرد، هدف مشابهی را دنبال می‌کند.

کرو جونیور که به مباحث امنیت سایبری نیز علاقه دارد، می‌گوید: «در این شغل جدید می‌توانم ساعتی بین ۲۵ تا ۳۰ دلار درآمد داشته باشم. برای بسیاری از افراد، تغییر مسیر شغلی به این حوزه یک تصمیم کاملاً واضح و بدیهی است.»

مک‌کارتی خاطرنشان می‌کند که دستمزد نیروهای مبتدی در بدو ورود می‌تواند تا ۲۴ دلار در ساعت باشد؛ اما به گفته او، فارغ‌التحصیلان دوره‌های قبلی گزارش داده‌اند که طی شش ماه دستمزد آن‌ها به ۲۷ تا ۲۸ دلار در ساعت افزایش یافته است.

استقبال کم‌نظیر و دغدغه‌های همزیستی با هوش مصنوعی

ساکنان ریچلند پریش، مانند بسیاری از جوامع محلی دیگر در سراسر آمریکا، احساسات دوگانه‌ای نسبت به ساخت این دیتاسنتر دارند. در حالی که گروهی از مردم معتقدند این پروژه فرصت‌های شغلی تازه ایجاد می‌کند و به اقتصاد محلی جان می‌بخشد، گروهی دیگر نسبت به پیامدهای زیست‌محیطی و برهم خوردن آرامش زندگی روزمره خود نگران هستند.

این نگرانی‌ها واقعیتی است که کرو جونیور و وادلی نیز آن را درک می‌کنند، اما معتقدند که توسعه هوش مصنوعی متوقف‌شدنی نیست و این فناوری از زندگی بشر ناپدید نخواهد شد.

وادلی در این زمینه می‌گوید: «به باور من ما باید بیشتر بر روی یافتن راهکارهایی تمرکز کنیم که امکان همزیستی مسالمت‌آمیز با این فناوری را برایمان فراهم کند.»

دانشجویان حاضر در کلاس تکنسین ماه سپتامبر، بخشی از زمان آموزش خود را در یک دیتاسنتر شبیه‌سازی‌شده داخل پردیس کالج سپری کردند تا مهارت‌هایی را که در کلاس فراگرفته بودند، در محیطی کاملاً واقعی پیاده‌سازی کنند.

در حالی که دانشجویان مشغول کار با تجهیزات بودند، جان بردلی، مدرس توسعه نیروی کار در حوزه شبکه، اشاره کرد که دسترسی به چنین برنامه‌ای در دوران جوانی می‌توانست برای خود او فوق‌العاده ارزشمند باشد.

او گفت: «من مسیر متفاوتی را انتخاب کردم و در پروژه‌های ساختمانی و میادین نفتی مشغول به کار شدم؛ اما اگر در گذشته فرصتی شبیه به این دوره وجود داشت که از همان ابتدا شغلی مطمئن با درآمد مناسب را تضمین می‌کرد و در عین حال انعطاف لازم برای جابه‌جایی را به من می‌داد، قطعاً از آن استقبال می‌کردم.»

بردلی تأکید می‌کند که این دوره، فارغ‌التحصیلان را برای استخدام در شرکت‌های پیمانکاری که به‌طور ویژه در پروژه متا فعالیت می‌کنند، آماده می‌سازد.

او می‌افزاید: «ما یک آدرس ایمیل اختصاصی در اختیار پیمانکارانی قرار داده‌ایم که پیش‌تر با آن‌ها مذاکره کرده‌ایم و آن‌ها منتظر فارغ‌التحصیلی دانشجویان ما هستند تا بلافاصله فرایند جذب را آغاز کنند.»

با این حال، اشتغال در پروژه متا تنها گزینه پیش روی فارغ‌التحصیلان این دوره نیست. بردلی توضیح می‌دهد مهارت‌هایی که دانشجویان در طول این برنامه فرا می‌گیرند کاملاً قابل‌انتقال به صنایع دیگر است؛ به‌ویژه در شرایطی که نیاز به زیرساخت دیتاسنترها و مشاغل فنی مشابه روزبه‌روز افزایش می‌یابد.

بردلی یادآور می‌شود: «الزامی نیست که حتماً در دیتاسنتر متا کار کنید. ممکن است روزی تصمیم بگیرید که دیگر نمی‌خواهید در این بخش فعالیت کنید؛ در این صورت بانک‌ها، مراکز درمانی و بخش‌های فناوری اطلاعات سازمان‌های مختلف همواره به این تخصص‌ها نیاز دارند. شما می‌توانید عملاً در هر کجایی که بخواهید مشغول به کار شوید و از مهارت‌هایی که اینجا آموخته‌اید بهره ببرید.»

مک‌کارتی می‌گوید تقاضا برای ثبت‌نام در این دوره به حدی بالا است که فهرست بلندی از متقاضیان در صف انتظار قرار دارند؛ به همین دلیل کالج در تلاش است ظرفیت پذیرش و تنوع رشته‌های خود را گسترش دهد.

او در پایان تأکید می‌کند: «ما دانشجویانی داریم که تازه از دبیرستان فارغ‌التحصیل شده‌اند و در مقابل، افرادی تا سن ۶۰ سالگی نیز در کلاس‌های ما حضور یافته‌اند. در واقع هیچ اهمیتی ندارد که در چه سنی تصمیم به ورود به این حرفه می‌گیرید؛ درهای این مرکز به روی هر کسی که مشتاق یادگیری باشد باز است.»