رونق باورنکردنی یک شهر دورافتاده؛ پروژه غول‌پیکر دیتاسنتر هوش مصنوعی متا اقتصاد محلی را متحول کرد!

کارگران ساختمانی که مشغول احداث بزرگ‌ترین دیتاسنتر تاریخ شرکت متا هستند، فقط با مهارت‌های فنی و نیروی بازوی خود به این شهر کوچک در لوئیزیانا نیامده‌اند؛ بلکه جیب‌هایشان هم پر از پول نقد است و حسابی دست‌به‌جیب شده‌اند.

این موقعیت طلایی فرصتی ناب پیش روی کارآفرینان و کاسبان محلی گذاشته تا کسب‌وکار‌های جدیدی راه بیندازند و حسابی سود کنند.

دیوید راجرز (David Rodgers)، یکی از هم‌بنیان‌گذاران کسب‌وکار محلی Ice Queen در این باره می‌گوید: «این یک فرصت عالی برای همه بوده است. من به مردم می‌گویم تا وقتی که ۵۰ میلیارد دلار پول در جیبتان ندارید، نمی‌توانید جلوی چنین پروژه‌ای را بگیرید؛ پس چه بهتر که سوار موج شوید و از این جریان استفاده کنید.»

متا اعلام کرده که این مرکز داده با نام هایپریون (Hyperion)، وسعتی نزدیک به ۱۰ میلیون فوت مربع (حدود ۹۳۰ هزار متر مربع) در منطقه روستایی هالی ریج (Holly Ridge) خواهد داشت و در اوج دوران ساخت‌وساز، بیش از ۷,۵۰۰ فرصت شغلی ایجاد خواهد کرد.

جالب است بدانید این حجم از نیروی کار، حتی از کل جمعیت شهر معروف اسپن در کلرادو هم بیش‌تر است!

هرچند سرازیر شدن این خیل عظیم کارگران به بازار مسکن محلی فشار آورده و ریتم آرام زندگی روزمره را دستخوش تغییر کرده، اما حضور آن‌ها خون تازه‌ای به رگ‌های اقتصاد منطقه تزریق کرده است.

کیمیاگری در یک منطقه محروم؛ وقتی خاک طلا می‌شود

هالی ریج تنها بخش بسیار کوچکی از جمعیت حدود ۱۹,۶۰۰ نفری منطقه ریچلند پریش به حساب می‌آید؛ جایی که برای دهه‌ها کشاورزی ستون فقرات اصلی اقتصاد آن بوده است. پیش از سر رسیدن متا، روستا‌ها و سکونتگاه‌های پراکنده این منطقه سال‌ها رنگ هیچ رشد اقتصادی چشمگیری را به خود ندیده بودند.

تیم آلن (Tim Allen)، یکی از رستوران‌داران ریچلند پریش، سال‌ها این رکود و رخوت اقتصادی را در شهر مجاور یعنی ریویل (Rayville) با تمام وجود لمس کرده است.

آلن در این باره می‌گوید: «تمام طول عمرم ریویل یک شهرک کوچک و در حال افول بود. فرزندان خیلی از ساکنان اینجا به شهر‌های دیگر مهاجرت می‌کردند و دیگر برنمی‌گشتند. در دوران کودکی من، مرکز شهر ریویل پر از مغازه‌های مختلف، ابزارفروشی و لباس‌فروشی بود؛ اما یکی‌یکی تعطیل شدند تا اینکه فقط چند مغازه انگشت‌شمار باقی ماند.»

اما وقتی متا در سال ۲۰۲۴ خبر احداث این پروژه عظیم را اعلام کرد، آلن و خانواده‌اش جزو کسانی بودند که فرصت را غنیمت شمردند تا ورق را برگردانند.

آلن می‌گوید: «از زمان اعلام پروژه متا، دیدیم که کسب‌وکار‌های قدیمی جان تازه‌ای گرفتند و مغازه‌های جدیدی از جمله رستوران ما باز شدند.» رستوران تاکوی او به نام Holy Tacos در آوریل ۲۰۲۵ کار خود را آغاز کرد.

تی‌جی و کیسی وید (TJ & Kaycie Weed) هم که اهل ریویل هستند، می‌گویند بافت جمعیتی جدیدی که پروژه متا ایجاد کرده، فروش آن‌ها را سر به فلک رسانده است. آن‌ها کافه خود با نام HeBrews Coffee & Eats را در اواخر سال ۲۰۲۱ افتتاح کرده بودند.

تی‌جی تعریف می‌کند: «وقتی تازه کارمان را شروع کردیم، فکر می‌کردیم ثبت ۳۰ فاکتور در روز یک رکورد عالی است؛ اما حالا فقط در یک ساعت و نیم اول صبح، ۳۰ فاکتور فقط از بخش تحویل سفارش به خودرو‌ها (Drive-thru) ثبت می‌کنیم! کل فاکتور‌های روزانه‌مان هم حالا به حدود ۱۳۰ سفارش رسیده است.»

این زوج علاوه بر شعبه ثابت کافه‌شان در ریویل، دو شعبه دیگر هم راه انداخته‌اند؛ از جمله یک ون کافه سیار (Food Truck) که در سال ۲۰۲۵ دقیقاً روبروی کارگاه ساختمانی متا در هالی ریج مستقر شد. آن‌ها می‌گویند این شعبه را منحصراً به خاطر پروژه متا افتتاح کرده‌اند.

تی‌جی می‌گوید: «شعبه هالی ریج بخش اعظم کیترینگ و سفارش‌های غذایی را تأمین می‌کند. هر سفارشی که از سمت شرکت‌های زیرمجموعه و پیمانکاران متا بیاید، مستقیماً به هالی ریج ارجاع می‌دهم.»

موج سرازیر شدن کارگران، راجرز و شریک سابقش لیندا ادواردز (Linda Edwards) را تشویق کرد تا در سال ۲۰۲۵ کسب‌وکاری به نام Ice Queen راه بیندازند. آن‌ها کیسه‌های یخ ۳ دلاری را به پیمانکاران و شرکت‌های همکار در پروژه متا می‌فروشند.

این منطقه در تابستان امسال با موج‌های گرمای شدیدی روبرو شده و یخ به یکی از حیاتی‌ترین نیاز‌ها برای کارگرانی تبدیل شده که زیر تیغ آفتاب کار می‌کنند. از ماه ژوئیه تاکنون، دمای هوا در این منطقه بیش از ۲۴ بار از مرز ۳۸ درجه سانتی‌گراد (۱۰۰ درجه فارنهایت) عبور کرده است. این دو شریک کیسه‌های یخ را در یک تریلی بزرگ در نزدیکی کارگاه نگه می‌دارند و یک وانت ویژه حمل یخ هم برای تحویل سفارش‌ها دارند.

اما فروش یخ فقط نقطه شروع بود. طولی نکشید که Ice Queen به یک فروشگاه همه‌چیزتمام برای تیم‌های کاری تبدیل شد: دستگاه قهوه‌ساز، لیوان، بسته‌های شکر، یخچال، ماکروویو، نی و خلاصه هر چیزی که کارگران به آن نیاز داشتند، راجرز و تیمش سریع جور می‌کردند!

رابرت کلیولند (Robert Cleveland)، رئیس و مدیرعامل سازمان توسعه اقتصادی محلی Grow NELA، می‌گوید رشد اقتصادی رخ‌داده در ریچلند پریش غیرقابل‌انکار است.

آمار رسمی این سازمان نشان می‌دهد درآمد مالیات بر فروش سالانه در ریچلند پریش از ۲۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴ به ۳۹ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵ جهش کرده است. پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال ۲۰۲۶ این رقم به ۹۲ میلیون دلار برسد. طبق گزارش این سازمان، درآمد مالیات بر فروش منطقه تنها در سال ۲۰۲۵، از مجموع درآمد ۲۰ سال گذشته بیش‌تر بوده است!

کلیولند می‌گوید: «کسب‌وکار‌های کوچک متعددی به برکت این پروژه متولد شده‌اند و رشد چشمگیری را تجربه کرده‌اند.»

معادله عرضه و تقاضا؛ تأمین نیاز‌های یک ارتش کارگری

بخش بزرگی از این جهش اقتصادی، ناشی از تأمین مایحتاج کارگرانی است که دور از خانه و کاشانه خود کار می‌کنند: مسکن، غذا و نیاز‌های اولیه زندگی.

برای نمونه، انجل و برایان کرافورد (Angel & Bryan Crawford) تصمیم گرفتند با شرکت اجاره املاک خود به نام Parish Line Properties، کمبود مسکن در منطقه را جبران کنند. آن‌ها یک شهرک خانه‌های پیش‌ساخته (Mobile Home Park) به نام Antley Pines را در سال ۲۰۲۵ افتتاح کردند.

انجل می‌گوید: «ما دسامبر گذشته دو واحد، در ماه مه چهار واحد و در ژوئیه چهار واحد آخر را اضافه کردیم. جالب اینکه همه این خانه‌ها حتی قبل از اینکه وارد شهرک شوند، با بیعانه کارگران پروژه متا رزرو شده بودند!»

اجاره یک خانه پیش‌ساخته کاملاً مبله چهارخوابه با دو حمام در فاصله ۱۳ کیلومتری (۸ مایلی) محل ساخت پروژه، به طور متوسط ۳,۰۰۰ دلار در ماه هزینه دارد.

این زوج پیش‌تر در حرفه پرستاری فعالیت می‌کردند، اما بعد از اینکه فرزندانشان مستقل شدند و خانه را ترک کردند، تصمیم گرفتند وارد بازار املاک و مدیریت ملک شوند.

انجل توضیح می‌دهد: «در سال ۲۰۲۴ شروع به خرید خانه‌های قدیمی کردیم که مدت‌ها فروش نرفته بودند یا نیاز به بازسازی داشتند. ایده ساخت یک شهرک خانه‌های پیش‌ساخته در ذهنمان بود و مقداری زمین هم خریده بودیم که ناگهان خبر ساخت دیتاسنتر متا را شنیدیم و کار را جدی‌تر پیش بردیم.»

این شرکت در حال حاضر ۱۸ ملک اجاره‌ای دارد که ۱۴ تای آن‌ها را اختصاصاً در اختیار اسکان کارگران پروژه قرار داده است.

انجل می‌گوید: «موقعیت مکانی برای کارگران متا بسیار حیاتی است؛ چرا که آن‌ها ۶ تا ۷ روز در هفته و بیش از ۱۲ ساعت در روز کار می‌کنند. ساعت ۴:۳۰ صبح خانه را ترک می‌کنند و تا ساعت ۷ شب برنمی‌گردند.»

چنین روز‌های کاری طولانی و نفس‌گیری حسابی خسته‌کننده است و دقیقاً همین موضوع، جا‌هایی مثل کافه HeBrews Coffee & Eats را به پاتوق محبوب کارگران تبدیل کرده است.

شلبی استفنسون (Shelbie Stephenson)، مدیر شعبه هالی ریج این کافه، می‌گوید آن‌ها ماهی دو بار ۴۵۰ پرس غذای ناهار به کارگاه ساختمانی متا می‌رسانند و چندین بار در ماه هم سفارش‌های صبحانه و قهوه را تأمین می‌کنند.

او تعریف می‌کند: «در جریان هفته ایمنی کارگاه، ما ۹۰۰ ساندویچ بوریتو و ۲,۵۰۰ فنجان قهوه سرو کردیم!»

به گفته استفنسون، کارگران صبح‌ها بیش‌تر بوریتوی صبحانه، مافین و اسکن سفارش می‌دهند و برای ناهار هم سراغ ناچو، لقمه‌های استیک فلفلی با برنج، خوراک مرغ با برنج یا انواع ساندویچ می‌روند.

رستوران Holy Tacos نیز علاوه بر پذیرایی حضوری در سالن خود، سفارش‌های کیترینگ ناهار را برای نیرو‌های پروژه متا آماده می‌کند.

آلن می‌گوید: «ما بار‌ها تجهیزات پخت‌وپز سیارمان را به کمپ‌های اسکان موقت کارگران برده‌ایم و همان‌جا برایشان غذای گرم پخته‌ایم.»

او اشاره می‌کند که تیم‌های کاری بین یک تا چهار بار در ماه سفارش‌های عمده کیترینگ خود را به این رستوران می‌دهند.

آلن می‌گوید: «هزینه هر بار کیترینگ بسته به حجم سفارش بین ۴,۰۰۰ تا ۷,۰۰۰ دلار متغیر است. ما مشتریان محلی خوبی داریم، اما وقتی پای کیترینگ به میان می‌آید، تقریباً ۴۰ درصد از کل درآمد ماهانه‌مان مستقیماً به پروژه متا گره خورده است.»

تأمین آب بدن و فرار از گرمازدگی در شمال شرق لوئیزیانا یک ضرورت حیاتی است؛ به‌ویژه در تابستان امسال که موج‌های گرمای متوالی این منطقه را فراگرفت.

راجرز، مالک Ice Queen می‌گوید: «بیش‌ترین درآمد ما از فروش پالت‌های آب معدنی است؛ چون در این گرمای طاقت‌فرسا، بحث ایمنی و سلامت کارگران مطرح است. من چند کامیون آب می‌خرم و هفته‌ای ۳۰ تا ۴۰ پالت آب به این بچه‌ها می‌رسانم.»

مجموعه Ice Queen هر پالت آب را به قیمت حدود ۶۰۰ دلار می‌فروشد. پودر‌های الکترولیت Liquid I.V. هم که به حفظ آب بدن کمک می‌کنند، با قیمت کمی بیش از یک دلار برای هر ساشه، یکی دیگر از محصولات پرطرفدار آن‌هاست.

لیندا ادواردز، مشاور املاک در آژانس John Rea Realty، می‌گوید: «این پودر‌های آبرسان از واجب‌ترین وسایل بودند؛ چون بچه‌ها به شدت دچار کم‌آبی می‌شدند. خیلی از آن‌ها تا به حال با چنین گرما و شرجی وحشتناکی روبرو نشده بودند؛ دمای هوا در محوطه گاهی حتی به بالای ۴۳ درجه سانتی‌گراد (۱۱۰ درجه فارنهایت) می‌رسید!»

برنامه‌های آینده؛ سرنوشت شهر بعد از فروکش کردن تب ساخت‌وساز

در ماه ژوئن، مطالعه‌ای به سفارش سازمان Grow NELA نشان داد که مخارج مصرف‌کنندگان و سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در طول دوره احداث دیتاسنتر، در مجموع ۱۶۲.۹ میلیون دلار درآمد مالیاتی بر فروش در سطوح محلی و ایالتی ایجاد خواهد کرد.

اگرچه حضور متا به طور موقت منطقه ریچلند پریش را به شهری پررونق و پرهیاهو بدل کرده، اما واقعیت این است که پس از پایان کار، بیش‌تر کارگران ساختمانی به پروژه‌های دیگر خواهند رفت و ریخت‌وپاش‌های مالی‌شان را هم با خود می‌برند.

این حقیقتی است که صاحبان کسب‌وکار‌های ریچلند پریش به خوبی از آن باخبرند و می‌دانند که پایان این دوران طلایی نزدیک است.

با این حال، هرکدام برنامه‌ای دارند: آلن می‌گوید Holy Tacos احتمالاً به کیترینگ برای سایر شرکت‌های منطقه و فروش حضوری ادامه خواهد داد. تی‌جی و کیسی روی مشتریانی حساب می‌کنند که کافه HeBrews Coffee & Eats پیش از ورود متا جذب کرده بود. خانواده کرافورد در حال بررسی این موضوع هستند که پس از اتمام ساخت‌وساز، املاکشان را بفروشند یا به اجاره دادن آن‌ها ادامه دهند. مجموعه Ice Queen نیز محصولات خود را متنوع کرده و قصد دارد روی مشتریان بزرگ دیگر در منطقه تمرکز کند.

سازمان توسعه اقتصادی لوئیزیانا اعلام کرده انتظار می‌رود فعالیت‌های ساختمانی متا در این سایت دست‌کم تا سال ۲۰۳۰ ادامه داشته باشد.

اینکه بعد از سال ۲۰۳۰ چه بر سر این شهرک خواهد آمد، سوالی است که هیچ‌کس پاسخ قطعی آن را نمی‌داند؛ اما تا آن زمان، بازار داغ است و پول خوبی در جریان است!