خشم کشاورزان اوهایو از دیتاسنترهای پرمصرف هوش مصنوعی؛ دردسر غیرمنتظره ترامپ: «اینجا خاک ماست!»

تنها حدود ۱۸ متر (۶۰ فوت) فاصله میان اتاق نشیمن «پتی اسپیل‌من» و زمین‌هایی است که ممکن است خیلی زود به محل ساخت شش سوله غول‌پیکر و پر سر و صدای سرور‌ها تبدیل شوند.

این زن ۶۳ ساله روی یک مبل چرمی بزرگ نشسته و از پنجره به مزارع ذرتی خیره شده که شاید به زودی جای خود را به یک دیتاسنتر هوش مصنوعی بدهند. او می‌گوید: «تمام زندگی ما اینجاست؛ ما جز این کار چیز دیگری بلد نیستیم.»

اینجا در مناطق روستایی ایالت اوهایو، در غرب میانه آمریکا، همه‌چیز در سکوت و آرامش فرو رفته است؛ آرامشی که هر از گاهی فقط با صدای دلنشین زنگوله‌های بادی روی ایوان خانه خانم اسپیل‌من یا غرش وانتی که با سرعتی سرسام‌آور به سمت شهر کلمبوس (در فاصله نیم‌ساعته) می‌راند، شکسته می‌شود.

خانواده او هفت نسل است که در نزدیکی شهر «گروو سیتی» (Grove City) مزرعه‌داری می‌کنند. قرار است روزی نوه‌اش این مزرعه را بچرخاند. اسپیل‌من با چشمانی پر از اشک می‌گوید: «نوه‌ام ۱۲ ساله است و تازه یاد گرفته تراکتور بزرگ ما را براند. آن روز از خوشحالی در پوست خودش نمی‌گنجید.»

یک شرکت توسعه املاک برای اینکه او از این رویا دست بکشد و زمین را برای ساخت دیتاسنتر خالی کند، پیشنهاد وسوسه‌انگیز ۱.۵ میلیون دلاری به او داد. برای بخشی از مزرعه، این رقم پول بسیار هنگفتی به حساب می‌آمد، اما اسپیل‌من بدون لحظه‌ای درنگ پیشنهاد را رد کرد: «اینجا خاک ماست. فروشی نیست!»

اسپیل‌من با اشاره به بیرون پنجره می‌گوید: «ببینید، همین الان بوته‌های لوبیا دارند در مزرعه رشد می‌کنند.» با این حال، همسایه‌هایش تاب نیاوردند، پیشنهاد را قبول کردند و مزارع خود را فروختند.

اسپیل‌من که اهل گروو سیتی است، در گذشته سه بار به دونالد ترامپ رای داده بود. ایده تاجری که بیاید و ساختار اداری و پیچیده واشنگتن را زیر و رو کند، حسابی برایش جذاب بود. اما حالا که ترامپ با تمام قوا پشت پروژه‌های دیتاسنتر ایستاده، او به شدت سرخورده شده است. وقتی از او درباره انتخابات میان‌دوره‌ای پیش رو می‌پرسند، می‌گوید: «به هیچ‌کس! من به هیچ احدی رای نمی‌دهم.»

«جان هوستد» (Jon Husted)، سناتور جمهوری‌خواه، زمانی که معاون فرماندار بود برای جذب توسعه‌دهندگان دیتاسنترها سر و دست می‌شکست؛ این در حالی است که بر اساس نظرسنجی نیویورک تایمز، تنها ۳۸ درصد از رای‌دهندگان اوهایو نگاه مثبتی به مراکز داده دارند. طرحی هم که او برای محافظت از شهروندان در برابر افزایش هزینه‌های برق به سنا برد، نتوانست این دیدگاه منفی را تغییر دهد.

در روز انتخابات در اوایل نوامبر، رای‌دهندگان در ۱۸ منطقه مختلف این ایالت از جمله گروو سیتی، درباره تصمیمات و ضوابط مربوط به چنین پروژه‌هایی پای صندوق‌ها می‌روند. مردم محلی می‌خواهند مطمئن شوند که در پروژه‌های بزرگ صنعتی آینده حق رای و اظهار نظر خواهند داشت. نگرانی‌ها درباره دیتاسنترها بالا گرفته و همراه با آن، خشم عمومی هم شعله‌ور شده است.

برای جمهوری‌خواهان، این فضا بسیار خطرناک است. ایالت اوهایو یکی از میدان‌های نبرد سرنوشت‌ساز برای به دست گرفتن کنترل مجلس سنا به شمار می‌رود و دموکرات‌ها شدیداً به این کرسی نیاز دارند. برای «شرود براون» (Sherrod Brown)، رقیب دموکرات، این نارضایتی عمومی فرصتی طلایی است تا خشم مردم از دیتاسنترها را به سرمایه سیاسی تبدیل کند. با این همه، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد رقابت دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در این ایالت بسیار شانه به شانه و پایاپای است.

جمهوری‌خواهان برای هر یک رای می‌جنگند. در فاصله کمی بیش از یک ساعت به سمت غرب مزرعه اسپیل‌من، در شهر «وندالیا» (از حومه‌های دیتون)، بعدازظهر یک روز شنبه بوی هات‌داگ و نوشابه فضا را پر کرده است. دستفروش‌های زرنگ هم مشغول فروختن اقلام تبلیغاتی کارزار ترامپ (MAGA) به طرفدارانی هستند که در صف طولانی منتظر ایستاده‌اند.

«کاترین» در صف طویل جلوی دبیرستانی ایستاده که ترامپ قرار است عصر همان روز در آن سخنرانی کند. او هم نگاهی کاملاً شبیه به اسپیل‌من به دیتاسنترها دارد و می‌گوید: «این مراکز تقریباً هیچ شغلی برای ما ایجاد نمی‌کنند، آب منطقه را آلوده می‌کنند و سر و صدای سرسام‌آوری دارند.»

با این حال، ترامپ کمی بعد در گردهمایی خود ادعایی کاملاً برعکس مطرح می‌کند. او به هوادارانش می‌گوید: «ما به این مراکز نیاز داریم!» اینجا از معدود لحظاتی است که دست زدن جمعیت صرفاً از سر تعارف و ادب است. کاترین اصلاً دست نمی‌زند. آیا موضع ترامپ در این باره اشتباه است؟ کاترین کوتاه و قاطع جواب می‌دهد: «بله.»

رای‌دهندگانی مثل کاترین، در پایگاه‌های سنتی جمهوری‌خواهان مانند وندالیا، دقیقاً همان افرادی هستند که ترامپ بیش از هر کس دیگری به آن‌ها نیاز دارد. میزان محبوبیت او در پایین‌ترین حد خود قرار دارد و وضعیت اوهایو هم بازتابی از همین روند نزولی است.

طبق نظرسنجی نیویورک تایمز، تنها ۳۸ درصد از مردم این ایالت می‌گویند عملکرد او خوب بوده است. در مقابل، حدود ۶۰ درصد از عملکردش ناراضی هستند؛ آماری که سه درصد بالا‌تر از میانگین کل کشور است. جمهوری‌خواهان خطر از دست دادن اکثریت مجلس نمایندگان را حس می‌کنند و هم‌زمان برای حفظ اکثریت خود در سنا می‌جنگند.

استراتژیست‌های سیاسی واشنگتن یک اصل نانوشته دارند: حزب رئیس‌جمهور مستقر معمولاً در انتخابات میان‌دوره‌ای عملکرد ضعیف‌تری دارد، چون حزب مخالف راحت‌تر می‌تواند رای‌دهندگان ناراضی را بسیج کند. ترامپ می‌خواهد با سخنرانی‌هایی مثل مراسم وندالیا، این معادله را به هم بزند.

او به هوادارانش می‌گوید: «طوری فرض کنید که انگار اسم من روی برگه رای است. حتی اگر از جان هوستد بدتان می‌آید، باید بیرون بروید و رای بدهید.»

او در ادامه با لحن تند همیشگی‌اش اضافه می‌کند: «ما قرار است پیروزی بزرگی به دست بیاوریم و شکست سنگینی به آن‌ها تحمیل کنیم.»

حضور ترامپ نشان می‌دهد که او هنوز مهارت‌های یک کارزار انتخاباتی پرشور را دارد. او به دموکرات‌ها حمله می‌کند و با هر اتهامی که می‌زند، واکنش دلخواهش را از جمعیت می‌گیرد: سالن پر از جمعیت یک‌صدا هورا می‌کشد، دست می‌زند و مخالفان را هو می‌کند.

همین هشدارهای ترامپ درباره دموکرات‌هاست که کاترین را هم تا حدی مجاب می‌کند. او می‌گوید: «بی‌دلیل نیست که همه می‌گویند این مهم‌ترین انتخابات میان‌دوره‌ای تاریخ است.» به همین خاطر، او در روز ۳ نوامبر به هوستد رای خواهد داد.

اما این حربه‌ها روی پتی اسپیل‌من هیچ اثری ندارد. شرود براون، نامزد دموکرات‌ها، در تلاش است تا از نارضایتی افرادی مثل او از ترامپ و هوستد به نفع خود استفاده کند. کارزار براون برای این منظور، رویدادهای محلی کوچک‌تر و خودمانی‌تری ترتیب داده است. بعدازظهر یک روز یکشنبه، حدود ۸۰ نفر به دعوت تیم براون در سالن اجتماعات یک مرکز فرهنگی در کلمبوس، پایتخت اوهایو، دور هم جمع شده‌اند.

این کاندیدای دموکرات می‌خواهد در این روز با رای‌دهندگان سیاه‌پوست شهر ارتباط برقرار کند و چهره‌های بانفوذ این جامعه را گرد هم آورده است. سخنرانی او کوتاه است و صدایش گرفته به گوش می‌رسد. براون بخش عمده صحبت‌هایش را به اشتباهات هوستد اختصاص می‌دهد و بارها از او به عنوان «چهره اصلی و نماد دیتاسنترها» یاد می‌کند. او بقیه زمان را هم به گفت‌وگوی رودررو با مهمانان اختصاص می‌دهد تا چهره‌ای خاکی، در دسترس و آماده شنیدن دغدغه‌های مردم از خود نشان دهد.

اما اینکه آیا او واقعاً موفق شده یا نه، سؤالی است که خبرنگاران حاضر در محل اجازه نیافتند پاسخش را بفهمند؛ چرا که تیم کارزار انتخاباتی اجازه صحبت با مهمانان داخل سالن را به آن‌ها نداد. حتی در محوطه پارکینگ هم مدیر رسانه‌ای براون بدون ذکر هیچ دلیلی، جلوی هرگونه گفت‌وگو با مردم را گرفت. در نظرسنجی نیویورک تایمز، براون تنها سه درصد از هوستد جلوتر است؛ اما با توجه به حاشیه خطای ۵ درصدی نظرسنجی، رقابت این دو نامزد از نظر آماری برابر است.

«سایروس ریچاردز» روی نیمکتی در پارک مجاور نشسته و حاضر نیست ساکت بماند. او با سرعت و هیجان می‌گوید: «اوضاع اقتصادی الان در آمریکا واقعاً سخت است. مردم برای گذران زندگی دست و پا می‌زنند.»

او ادامه می‌دهد که خرید خودرو، هزینه مدرسه بچه‌ها یا حتی یک سفر ساده، مردم را به خاطر بی‌پولی زیر بار قرض و بدهی می‌برد: «این روز‌ها حتی مردن هم خرج دارد! سیاستمداران مدام به من می‌گویند می‌خواهند برای ما بجنگند، به‌خصوص برای من به عنوان یک مرد سیاه‌پوست؛ اما آیا واقعاً از ته دل می‌گویند یا فقط رای من را می‌خواهند؟»

ریچاردز نمی‌داند که آیا به براون رای بدهد یا نه. ماجرای دیتاسنترها چندان برایش اولویت یا دغدغه احساسی پررنگی نیست. تیم انتخاباتی براون هم صرفاً به خاطر نفوذ محلی‌اش او را دعوت کرده‌اند، چرا که او مربی بیسبال است و یک باشگاه تئاتر را می‌چرخاند.

او بروشوری را از پوشه کاغذی‌اش بیرون می‌کشد و درباره براون می‌گوید: «او تمام وقت فقط از رقیبش بدگویی کرد. شما با خراب کردن برج دیگران نمی‌توانید برج خودتان را بلند‌تر بسازید! من می‌خواهم بدانم خود تو برای ما چه برنامه‌ای داری؟» وقتی از او می‌پرسند به اهالی منطقه توصیه می‌کند به چه کسی رای دهند، ریچاردز شانه بالا می‌اندازد: «دعا کنید. پیشنهاد من دعاست. خدا خودش راه را نشان می‌دهد.»

برای اسپیل‌من در گروو سیتی هم براون جایگزین مناسبی نیست، هرچند که او به تندی از دیتاسنترها انتقاد می‌کند. اسپیل‌من می‌گوید: «او سال‌هاست در عرصه سیاست حضور دارد و در این مدت همه‌چیز روز به روز بد‌تر شده است.» همین سرخوردگی عمیق از سیاستمداران بود که پای او را به فعالیت‌های مدنی باز کرد.

او همراه با دوستانش، کارن و استیو چرچ، اهالی شهر را متحد کرد و شورای شهر را وادار ساخت تا حکمی موقت برای توقف ساخت دیتاسنتر صادر کند. آن‌ها همچنین به سرعت امضاهای لازم را جمع‌آوری کردند تا اصلاحیه‌ای را در منشور شهر برای انتخابات ۳ نوامبر به رای بگذارند؛ اصلاحیه‌ای که بر اساس آن هرگونه توسعه صنعتی عمده در آینده مستلزم رای مستقیم شهروندان خواهد بود.

شهردار «ریچارد استیج» (Richard Stage) در ساختمان شهرداری پذیرای مراجعه‌کنندگان است. او خشم اسپیل‌من و دوستانش را افراطی و بی‌مورد می‌داند: «به منطقه همسایه یعنی نیو آلبانی نگاه کنید؛ آنجا ۴۰ دیتاسنتر فعال است و حالا به یکی از ثروتمندترین مناطق تبدیل شده است.» استیج می‌خواهد گروو سیتی در آینده همچنان مقصدی جذاب برای سرمایه‌گذاران و شرکت‌ها باقی بماند.

او سال‌هاست شهردار است و در دهه ۱۹۹۰ میلادی کمک کرد والمارت یک مرکز لجستیک در شهر بسازد: «آن زمان هم همه مخالف بودند، اما همان پروژه گروو سیتی را ثروتمند کرد.» او با لبخندی رضایت‌بخش ادامه می‌دهد که اگر این کمپین مردمی پیروز شود، این موضوع برای اقتصاد شهر «فلج‌کننده» خواهد بود.

با این حال، او ادعای ترامپ مبنی بر اینکه مناطقی که دیتاسنترها را رد کنند «عقب‌مانده و فقیر» خواهند شد را تکرار نمی‌کند. او همچنین حاضر نیست مستقیماً از پروژه کنار مزرعه اسپیل‌من حمایت علنی کند، گرچه به طور کلی از جذب چنین مراکزی دفاع می‌کند. او نگرانی‌های مردم درباره آسیب‌های زیست‌محیطی و محلی دیتاسنترها را صرفاً نوعی «جو زدگی و هراس بی‌اساس» می‌داند.

اسپیل‌من وقتی در اتاق نشیمن خانه‌اش این حرف‌ها را می‌شنود، زیر خنده می‌زند. اینکه می‌بیند سیاستمداران، از شهردار گرفته تا رئیس‌جمهور، دست به دست هم داده‌اند تا خلاف خواست مردم عمل کنند، حسابی او را مستأصل کرده است: «احساس می‌کنم کاملاً رها شده‌ایم و پناهی نداریم.»

در روز ۳ نوامبر، او فقط یک نتیجه را دنبال خواهد کرد: نتیجه همه‌پرسی محلی شهر. او می‌گوید چه دیتاسنتر هوش مصنوعی ساخته شود و چه نشود، «ما همین‌جا می‌مانیم و روی زمین‌هایمان کار می‌کنیم.»