استارتاپ مهندسان سابق اسپیس‌ایکس ۱۰۰ میلیون دلار گرفت؛ قطارهای باری خودران در راهند!

صنعت راه‌آهن روزگاری جزو اولین پیشگامانی بود که با فناوری شیوه کارکرد جهان را متحول کرد، اما این روز‌ها نوآوری در قطارهای باری به چیزی بیش‌تر از ساخت قطارهای طویل‌تر و طولانی‌تر ختم نمی‌شود.

همین موضوع باعث شده بسیاری از شرکت‌های ریلی مسیرهای کوتاه‌تر را کنار بگذارند و سهم بزرگی از بازار ۱ تریلیون دلاری حمل‌ونقل زمینی را دودستی تقدیم شرکت‌های کامیون‌رانی کنند. اما با جهش تاریخی قیمت گازوئیل، برخی از همین شرکت‌های باربری جاده‌ای به خاک سیاه نشسته‌اند و جای خالی بزرگی در بازار به وجود آمده است؛ طوری که اخیراً تنها ظرف چند هفته، دست‌کم ۱۶ شرکت حمل‌ونقل جاده‌ای ورشکست شدند.

حالا استارتاپ Parallel Systems راهکاری رو کرده که می‌تواند جریان جابه‌جایی بار را حفظ کند و هم‌زمان سهم ازدست‌رفته خطوط ریلی را به آن‌ها برگرداند. این استارتاپ وسیله نقلیه ریلی پیشرفته‌ای ساخته که قادر است بدون حضور هیچ راننده‌ای، چندین تن بار را تا مسافت ۸۰۰ کیلومتر (۵۰۰ مایل) جابه‌جا کند. اگر این شرکت بتواند تولید واگن‌های خودران خود با نام «Panther» را به مقیاس انبوه برساند، جابه‌جایی بار در مسیرهای کوتاه ریلی دوباره سودآور خواهد شد.

مت سولی (Matt Soule)، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل Parallel Systems در این‌باره توضیح می‌دهد: «رقابت برای خطوط راه‌آهن در مسافت‌های زیر ۵۰۰ مایل واقعاً دشوار است. فناوری ما به شرکت‌های ریلی این امکان را می‌دهد که بخشی از بازار حمل بار کامیون‌ها را تصاحب کنند و این به نفع کل جامعه خواهد بود.»

از آنجا که این وسایل نقلیه روی ریل حرکت می‌کنند، دیگر خبری از دامن زدن به ترافیک جاده‌ای نیست و به لطف باتری‌محور بودنشان، هیچ آلودگی محیط‌زیستی هم ایجاد نمی‌کنند. حالا استارتاپ Parallel Systems برای توسعه خط تولید نسل سوم این واگن‌ها و سرعت بخشیدن به عرضه تجاری آن‌ها، موفق به جذب ۱۰۰ میلیون دلار در دور جذب سرمایه سری C شده است. این راند سرمایه‌گذاری به رهبری صندوق AVP و با مشارکت سرمایه‌گذارانی مثل Hillspire، Agility Global، Cobalt Capital، Anthos Capital، Congruent Ventures، Riot Ventures و Collaborative Fund به سرانجام رسیده است.

سولی و هم‌بنیان‌گذارانش در سال ۲۰۲۰ و پس از سال‌ها فعالیت در شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) استارتاپ Parallel Systems را تأسیس کردند؛ جایی که قبلاً در آن سیستم‌های اویونیک و الکترونیک هوانوردی موشک‌ها را طراحی می‌کردند.

واگن‌های هوشمند Parallel می‌توانند به صورت مستقل یا در قالب دسته‌های به‌هم‌پیوسته (پلاتون) حرکت کنند که معمولاً بسیار کوتاه‌تر از قطارهای سنتی و طویل هستند. این شیوه کاملاً برعکس استراتژی غالب صنعت راه‌آهن یعنی «راه‌آهن دقیق» (Precision Railroading) است. در سال‌های گذشته با بلوغ این صنعت، فشار سرمایه‌گذاران باعث شد شرکت‌ها به سمت قطارهای بسیار طویل با برنامه‌های زمانی ثابت بروند تا هزینه‌هایی مثل دستمزد نیروی انسانی روی حجم بار بیشتری سرشکن شود.

با عقب‌نشینی شرکت‌های ریلی از مسیرهای کوچک‌تر، کامیون‌داران فوراً این خلاء را پر کردند. امروزه حدود ۶۰ درصد از سفرهای باری در ایالات متحده مسافتی کم‌تر از ۵۰۰ مایل دارند و بخش عمده این جابه‌جایی‌ها بر دوش ناوگان کامیون‌رانی است.

اما حضور کامیون‌های بیش‌تر در جاده‌ها یعنی ترافیک سرسام‌آور، و این مشکل در هیچ کجا واضح‌تر از بنادر نیست. سولی می‌گوید: «اگر گذرتان به بندر ساوانا بیفتد، صف‌های طولانی کامیون‌ها را می‌بینید که مدام وارد و خارج می‌شوند؛ واقعاً کلافه‌کننده و دیوانه‌کننده است.»

برخلاف واگن‌های سنتی قطار، واگن‌های Parallel فاقد قلاب اتصال فیزیکی (کوپلر) هستند و در عوض دسته‌های متصل‌نشده‌ای تشکیل می‌دهند که هماهنگ روی ریل حرکت می‌کنند. این طراحی بدون کوپلر به این معناست که به محض ورود به محوطه راه‌آهن، واگن‌ها می‌توانند بدون نیاز به دخالت دست انسان از یکدیگر جدا شوند. همچنین به محض دریافت مجوز حرکت در هر بخش از ریل، حسگر‌های هوشمند واگن Panther مدام مسیر پیش‌رو را زیر نظر می‌گیرند تا از خالی بودن ریل و نبود هرگونه مانع مطمئن شوند.

جالب اینجاست که شرکت‌های باربری جاده‌ای هم شیفته ایده Parallel شده‌اند؛ آن هم در حالی که این استارتاپ قصد تصاحب بخشی از بازار فعلی آن‌ها را دارد! واقعیت این است که شرکت‌های ترابری بار در مسافت‌های کوتاه، به ازای هر بار تحویلی پول می‌گیرند، اما وقتی کامیون در ترافیک وحشتناک بنادر گیر می‌افتد، هیچ دستمزد اضافه‌ای عایدشان نمی‌شود. استارتاپ Parallel با رساندن بار به نزدیکی مقصد نهایی مشتری، به کامیون‌داران امکان می‌دهد روزانه بارهای بیشتری را تحویل دهند. سولی می‌گوید: «آن‌ها به دنبال قطعیت و توانایی حرکت روان هستند.»

استارتاپ Parallel حدود یک سال و نیم پیش مجوزهای لازم را از سازمان راه‌آهن فدرال آمریکا دریافت کرد تا در نزدیکی بندر ساوانا در ایالت جورجیا فعالیت کند؛ جایی که سیستم خود را روی مسیری به طول ۱۶۰ مایل تست کرده تا ایمنی کامل آن را به اثبات برساند.

سولی در پایان تأکید می‌کند: «ما در حال بررسی تمامی سیستم‌های ایمنی و پروتکل‌های اجرایی در شرایط واقعی هستیم و به‌زودی نخستین محموله باری تجاری خود را روانه ریل خواهیم کرد.»