شما هم متوجه هجوم طرح‌های فیک و زشت هوش مصنوعی شدید؟! طراح‌ها پشت‌پرده این ماجرا رو فاش می‌کنن

شاید شما هم متوجه افزایش عجیب پوسترهای رویدادهای محلی شده باشید که با هوش مصنوعی ساخته میشن؛ تصاویری که این روزها ناگهان همه‌جا به چشم میان. تشخیص دادنشون هم کار سختی نیست، چون همگی شبیه هم و بی‌نهایت کلیشه‌ای و تکراری به نظر می‌رسن. به نظر می‌رسه چت‌جی‌پی‌تی (ChatGPT) علاقه عجیبی به فونت‌های ماژیکی برای تیترها داره و تصویر اصلی هم همیشه اون ظاهر تابلو و شلخته هوش مصنوعی (AI Slop) رو با خودش یدک می‌کشه.

شاید قابلیت جدید ChatGPT Images 2.5 و قالب‌های آماده‌اش برای پوستر مقصر اصلی این ماجرا باشن، اما دیدن این حجم از طرح‌های تکراری واقعاً حس ناخوشایندی داره و انگیزه شرکت در اون رویداد رو کاملاً از بین می‌بره. همین حس دقیقاً زمانی تکرار میشه که پوسترهای تولیدشده با هوش مصنوعی رو برای تبلیغ غذا در ویترین کافه‌ها می‌بینیم.

این حس فقط مخصوص مخاطبان عادی نیست؛ بلکه فعالان حوزه‌های خلاقانه هم هوش مصنوعی رو تهدیدی فزاینده برای حرفه خودشون می‌دونن. ماریا بویل (Maria Boyle)، دانشمند و کاریکاتوریست حرفه‌ای که آثارش در مجله نیو ساینتیست (New Scientist) منتشر میشه و در فضای مجازی با نام twisteddoodles شناخته میشه، با کشیدن کاریکاتوری درباره این پوسترهای هوش مصنوعی حسابی سر و صدا به پا کرده است:

حس چندش و دلزدگی از طرح‌های بی‌هویت

وقتی از بویل درباره پوسترهای همه‌گیر هوش مصنوعی پرسیده شد، او نظرش را خیلی رک بیان کرد.

او می‌گوید: «من همیشه با دیدن این کارها احساس ناامیدی می‌کنم و از نظر خلاقیت واقعاً حالم گرفته میشه. دردناک‌ترین بخش ماجرا جاییه که این پوسترها رو در جاهایی مثل کتابخونه‌ها یا مدارس محلی می‌بینید؛ مکان‌هایی که قراره نماد و سنگر خلاقیت باشن. مشکل اینجاست که پوسترهای هوش مصنوعی همگی عمومی و شبیه هم هستن و در عمل باعث میشن تمام رویدادها هویت بصری یکسانی پیدا کنن. وقتی هوش مصنوعی هم برای یه رویداد فوق‌العاده و هم برای یه برنامه فوق‌العاده ضعیف استفاده میشه، دیگه نمیشه به هنر هوش مصنوعی به عنوان معیاری برای کیفیت اعتماد کرد.»

به باور او، اوج ماجرا زمانیه که کسب‌وکارها برای تبلیغ خوراکی‌های خودشون از تصاویر کاملاً مصنوعی و غیرواقعی هوش مصنوعی استفاده می‌کنن.

او توضیح میده: «چند وقت پیش به یه کافی‌شاپ رفتم که تمام پوستراش با هوش مصنوعی تولید شده بود و خوراکی‌ها ظاهری غیرطبیعی و عجیب داشتن. یکی از پوسترها گرانولای انبه رو تبلیغ می‌کرد که خوراکی موردعلاقه منه. اما چون طراح نتونسته بود به هوش مصنوعی بفهمونه غذای واقعی چه‌شکلیه، در نهایت مجبور شدن ظاهر غذایی که سرو می‌کردن رو تغییر بدن تا شبیه عکس هوش مصنوعی بشه! یعنی حالا عملاً حجمش رو بیشتر کردن و مواد بیشتری توش می‌ریزن تا شبیه عکس بشه.»

این شاید در نگاه اول یه مثال خنده‌دار باشه، اما به یک بحران جدی‌تر اشاره می‌کنه: چی میشه وقتی بازاریابی دیگه نمایانگر واقعیت کسب‌وکار نباشه؟

تحقیقات اخیر موسسه YouGov نشون میده که ۷۸ درصد از مردم بریتانیا به برندی که در تبلیغاتش از بازیگران یا کاراکترهای ساخته‌شده با هوش مصنوعی استفاده کنه، کمتر اعتماد می‌کنن. این آمار به خطرات احتمالی پیش‌روی کسب‌وکارهایی اشاره داره که بیش از حد در کمپین‌های مشتری‌محور خودشون به هوش مصنوعی تکیه می‌کنن.

استیون بروکز (Stephen Brookes)، بنیان‌گذار آژانس خلاقیت NPK Media در بریتانیا، هشدار میده که تکیه صرف به هوش مصنوعی در مارکتینگ می‌تونه به اعتماد مشتریان لطمه بزنه؛ اعتمادی که ارزشمندترین دارایی هر کسب‌وکاری به حساب میاد.

او می‌گوید: «اگه قرار باشه هر آگهی تبلیغاتی و هر پست شبکه‌های اجتماعی دقیقاً صدا و ظاهر یکسانی داشته باشه—چون همگی با یک ابزار تولید شدن—کسب‌وکارها هویت و فردیتی که باعث متمایز شدنشون می‌شد رو کاملاً از دست میدن.»

به عقیده بروکز، ماجرا صرفاً صرفه‌جویی مالی در کوتاه‌مدت نیست: «شاید یک بیزینس با ساختن تبلیغ ظرف چند دقیقه در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنه، اما اگه اون تبلیغ حس ماشینی، غیرواقعی یا جدا از حقیقت کسب‌وکار رو القا کنه، هزینه بلندمدتش بسیار سنگین‌تر خواهد بود.»

او در ادامه تاکید می‌کنه: «بهترین بازاریابی فقط پر کردن تقویم محتوایی نیست؛ بلکه باید چیزی واقعی درباره آدم‌ها، محصولات و ارزش‌های پشت یک کسب‌وکار رو منتقل کنه.»

پری جادویی استعداد وجود ندارد!

همیشه شگفت‌انگیز است که چطور خیلی از افراد متوجه ظاهر مصنوعی کارهای هوش مصنوعی نمیشن یا اصلاً مشکلی در استفاده از اون نمی‌بینن. ماریا بویل هم متوجه این موضوع شده و معتقده ریشه این جریان در یک نوع احساس حق‌به‌جانب بودنِ پنهان نهفته است:

او می‌گوید: «بعضی‌ها حس می‌کنن کاملاً حق دارن از هوش مصنوعی استفاده کنن، چون فکر می‌کنن استعداد و مهارت هنری یه چیز کاملاً ذاتیه؛ یعنی اگه با این استعداد به دنیا نیومدی، حق داری با کمک فناوری به دستش بیاری. اونا معتقدن دارن چیزی رو برمی‌دارن که سرنوشت ازشون دریغ کرده و دزدی از هنرمندها نیست. اما اگه از اکثر هنرمندها بپرسید، بهتون میگن کاری که انجام میدن حاصل سال‌ها تمرین و تلاش بی‌وقفه‌ست، نه هدیه‌ای که یه پری جادویی بهشون بخشیده باشه!»

البته پوسترهای زشت تنها نوک کوه یخ یک معضل بسیار بزرگتر هستن. چند سال پیش، بخش عمده بحث‌ها پیرامون هوش مصنوعی مولد روی این متمرکز بود که آیا شرکت‌ها مجازن بدون اجازه یا پرداخت هزینه، مدل‌هاشون رو روی آثار هنرمندان آموزش بدن یا نه. این بحث هنوز ناپدید نشده، اما امروزه کمتر در صدر اخبار شنیده میشه.

بویل اضافه می‌کنه: «تو این مرحله مدل‌ها دیگه آموزش دیدن، به اینترنت دسترسی دارن و همچنان در حال یادگیری هستن. حالا به نظرم مبارزه دیگه با خود هوش مصنوعی نیست، بلکه مبارزه با شرکت‌ها و افرادیه که باید مشخص بشه چقدر برای استعداد و خلاقیت واقعی ارزش قائلن.»

او در پایان می‌گوید: «این مبارزه از جایی شروع میشه که مردم بگن: این با هوش مصنوعی ساخته شده و من دوستش ندارم. اگه استفاده افراطی از هوش مصنوعی نه فقط برای من، بلکه برای همه تبدیل به یک حس ناخوشایند و زننده بشه، اون‌وقت برندها ضربه می‌خورن و مجبور میشن دوباره سراغ ما برگردن. سراغ من برگردن! چون من هم از درآمد داشتن بدم نمیاد و کپی‌رایتینگ و محتوای فوق‌العاده‌ای می‌نویسم!»