۵ اصل حیاتی برای خرید امن با دستیارهای هوش مصنوعی؛ توصیه‌های کارشناس امنیت سایبری

امروزه کاربران بیش از هر زمان دیگری برای مدیریت شلوغی و چالش‌های خریدهای مناسبتی، به دستیارهای هوش مصنوعی تکیه می‌کنند.

بر اساس گزارش مؤسسه Bain & Company، نزدیک به یک‌چهارم خریداران اینترنتی در آمریکا قصد دارند خریدهای فصلی خود را از طریق پلتفرم‌های هوش مصنوعی مانند ChatGPT یا Gemini آغاز کنند؛ آماری که نسبت به ۱۷ درصد در سال گذشته رشد چشمگیری را نشان می‌دهد.

با افزایش تمایل خریداران به استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی، تهدیدهای کلاهبرداران سایبری نیز ابعاد تازه‌ای به خود گرفته است. مهاجمان با راه‌اندازی فروشگاه‌های آنلاین جعلی که اکنون با سرعت سرسام‌آور یک وب‌سایت در هر ۳ دقیقه ایجاد می‌شوند، در کمین کاربران نشسته‌اند. مسئله نگران‌کننده‌تر اینکه برخی از همین فروشگاه‌های ساختگی و ناامن به بخش پیشنهادات محصولات در دستیارهای هوش مصنوعی راه یافته‌اند.

برای بررسی شیوه‌های محافظت از حریم خصوصی، پیش‌گیری از خطرات خرید با دستیارهای هوشمند و درک این موضوع که چگونه یک فهرست خرید ساده می‌تواند نقشه‌ای هویتی از تمام اعضای خانواده ترسیم کند، گفتگویی جامع با «سرنا سالیوان» (Serena Sullivan)، کارشناس برجسته امنیت سایبری انجام شده است.

توصیه‌ها و هشدارهای این متخصص می‌تواند امنیت خریدهای آنلاین شما را به میزان قابل توجهی ارتقا دهد و دست کلاهبرداران سایبری را کوتاه کند.

هنگامی که کاربری برای خرید از دستیار هوش مصنوعی کمک می‌گیرد، چه اطلاعات شخصی و حساسی را ممکن است ناخواسته فاش کند؟

کاربران معمولاً بدون آنکه متوجه شوند، حجم قابل توجهی از اطلاعات شخصی خود را برملا می‌کنند. بسته به نحوه نگارش پرامپت‌ها و درخواست‌هایی که به موتور هوش مصنوعی داده می‌شود، این سیستم‌ها قادرند داده‌های ارزشمندی را درباره افراد استنتاج کنند.

به‌عنوان مثال، اگر کاربری به دنبال محصولات مراقبت شخصی برای هدیه دادن باشد، ممکن است ناخواسته سن و جنسیت دریافت‌کننده هدیه را فاش کند. جستجو برای کفش باله می‌تواند بازه سنی، جنسیت، علایق و سرگرمی‌های فرد مورد نظر را مشخص سازد. هم‌چنین مقایسه هدایای بسیار گران‌قیمت در برابر اقلام ارزان، سرنخ‌های مشخصی از سطح درآمد در دسترس کاربر به دست می‌دهد.

چنانچه فرد به‌جای هدیه فیزیکی به دنبال خرید بلیت یا برنامه‌ریزی یک سفر تفریحی خانوادگی برای شهربازی باشد، هوش مصنوعی می‌تواند ابعاد و تعداد اعضای خانواده، نیاز احتمالی اعضا به امکانات ویژه توان‌یابان، کشور یا شهر محل سکونت و برآوردی کلی از درآمد خانوار را تحلیل کند.

شاید این جزئیات به‌صورت جداگانه بی‌خطر به نظر برسند؛ با این حال، ترکیب آن‌ها تصویری به‌شدت دقیق از زندگی خصوصی افراد می‌سازد. این سازوکار مبنای حملات «تجمع داده‌ها» (Data Aggregation Attack) است. نفوذگران می‌توانند با گردآوری این اطلاعات از طریق منابع باز (OSINT) یا داده‌های در دسترس عموم در اینترنت، نمایه‌ای جامع از قربانی تدوین کنند. سپس از این اطلاعات برای اجرای حملات فیشینگ هدفمند و مهندسی اجتماعی از طریق ایمیل، پیام‌های صوتی، تماس تلفنی یا پیامک استفاده می‌شود.

با دستیارهای هوش مصنوعی باید همانند سایر سرویس‌های آنلاین برخورد کرد. تنها اطلاعاتی را با آن‌ها به اشتراک بگذارید که عمومی بودن آن برای شما نگران‌کننده نیست و همواره به خاطر داشته باشید که اتصال این داده‌ها به یکدیگر می‌تواند لایه‌های پنهانی از زندگی شما و نزدیکانتان را آشکار سازد.

اگر دستیار خرید هوش مصنوعی وب‌سایتی را پیشنهاد دهد که موجه به نظر می‌رسد، چگونه می‌توان جعلی بودن آن را تشخیص داد و به چه نشانه‌های هشداری باید توجه کرد؟

صرف اینکه یک وب‌سایت توسط هوش مصنوعی پیشنهاد شده است، هرگز به معنای درستی منبع یا بررسی امنیت آن نیست. افزون بر این، هوش مصنوعی ممکن است پیوندهای قدیمی یا نامعتبر را به کاربر تحویل دهد.

هنگام باز کردن لینکی که هوش مصنوعی در خروجی خود آورده است، اولین گام بررسی امنیت فنی وب‌سایت است. اگر مرورگر خطای منقضی شدن یا نامعتبر بودن گواهی امنیتی دیجیتال (SSL) را نشان داد، نباید به استفاده از آن ادامه داد. نشانه دیگر، ارزان بودن غیرمنطقی کالاها است؛ اگر کالایی که معمولاً ۱۰۰ دلار قیمت دارد با قیمت ۱۰ دلار عرضه شده باشد، احتمالاً با یک تله کلاهبرداری روبرو هستید.

بررسی نشانی اینترنتی (URL) و تطابق آن با نام مورد انتظار، روش مهم دیگری برای شناسایی کلاهبرداری است. برای مثال، اگر قصد خرید زیورآلات از دامنه‌ای مشخص را دارید، اما پس از کلیک نشانی به دامنه‌ای متفرقه هدایت (ریدایرکت) می‌شود، باید احتیاط کرد. هرچند برندهای بزرگ دامنه‌های متعدد را به سایت اصلی هدایت می‌کنند، اما کلاهبرداران نیز سایت‌هایی شبیه‌سازی‌شده با دامنه‌های گمراه‌کننده می‌سازند.

یکی از راهکارهای مؤثر این است که به‌جای کلیک مستقیم روی لینک‌های خروجی هوش مصنوعی، نام فروشگاه یا محصول را مستقلاً در موتورهای جستجو وارد کنید و از میان نتایج معتبر وارد وب‌سایت شوید.

روش‌های پرداخت فروشگاه نیز هشداردهنده هستند. درخواست پرداخت از طریق حواله مستقیم، کارت هدیه، چک‌های نقدی یا ارز دیجیتال، خط قرمزی جدی به‌شمار می‌رود. فروشگاه‌های معتبر بین‌المللی عموماً از درگاه‌های پرداخت استاندارد، کارت‌های اعتباری یا روش‌هایی مانند PayPal و Apple Pay پشتیبانی می‌کنند.

خریداران باید هویت فروشنده را بررسی کنند. یک کسب‌وکار معتبر همواره بخش پشتیبانی مشتریان مشخص و نظرات واقعی کاربران دارد، در حالی که کلاهبرداران معمولاً فاقد سیستم پشتیبانی پاسخگو هستند. هم‌چنین خط‌مشی‌های وب‌سایت باید به‌دقت بازبینی شوند.

نبود سیاست حفظ حریم خصوصی یا نگارش بسیار ضعیف و غیرحرفه‌ای آن، نشانه خطر دیگری است. وب‌سایت‌های قانونی صفحاتی استاندارد برای قوانین حریم خصوصی دارند که با ترمینولوژی حقوقی مدون شده‌اند. اگر این اسناد مبهم یا ناشیانه باشند، نباید هیچ پولی در آن سایت خرج کرد.

این نشانه‌ها در هر خریدی صادق هستند، چه با کلیک بر لینک دستیار هوش مصنوعی به سایت رسیده باشید و چه از طریق موتور جستجو. با این حال، شخصی‌سازی پیشنهادات توسط هوش مصنوعی باعث می‌شود کاربران به توصیه‌ها اعتماد بیشتری کنند و به دام افتادن ساده‌تر شود.

پیشرفت‌های هوش مصنوعی این امکان را برای متخلفان فراهم آورده که سایت‌های بسیار موجه، نظرات ساختگی پرشمار از سوی کاربران، توضیحات جذاب محصولات و حتی چت‌بات‌های پاسخگوی فریبنده ایجاد کنند؛ از این رو تفکیک سایت‌های قانونی از تقلبی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.

با وجود این، مصرف‌کنندگان می‌توانند پیش از خرید اقدام به راستی‌آزمایی کنند. بررسی سوابق شرکت در نهادهای حمایت از مصرف‌کننده مانند BBB، بررسی شکایات ثبت‌شده و پیگیری پرونده‌های حقوقی احتمالی، معیارهای مفیدی برای ارزیابی اعتبار فروشگاه هستند.

ظاهر حرفه‌ای یک سایت به هیچ عنوان ضامن امنیت آن نیست. اگر حتی کوچک‌ترین شکی نسبت به فعالیت یک فروشگاه وجود دارد، باید بررسی‌های بیشتری انجام داد یا به‌طور کلی از خرید در آن پلتفرم منصرف شد.

کدام هدایای فناورانه محبوب بیشترین خطرات حریم خصوصی را به‌همراه دارند و والدین پیش از خرید باید چه مواردی را بررسی کنند؟

کودکان علاقه زیادی به دریافت هدایای هوشمند و فناورانه دارند؛ با این حال، والدین باید در انتخاب گجت مناسب نهایت دقت را به کار گیرند. آموزش نحوه شناسایی پلتفرم‌هایی که داده‌های شخصی جمع‌آوری می‌کنند، نخستین گام در حفظ ایمنی فرزندان است.

منابع آموزشی متعددی برای کمک به والدین در راستای ایجاد تجربه‌ای امن‌تر برای فرزندان وجود دارد. والدین باید ابزارهای مورد استفاده کودکان را بر اساس حریم خصوصی، امنیت، تناسب با سن و سطح بلوغ فکری ارزیابی کنند. یاد‌گیری اصول ایمنی آنلاین، شناسایی موقعیت‌های مشکوک و اقدامات لازم هنگام مواجهه با محتوای نگران‌کننده از ملزومات این مسیر است.

قوانینی مانند قانون حفاظت از حریم خصوصی آنلاین کودکان (COPPA) چارچوب‌هایی را برای پلتفرم‌ها در قبال کاربران زیر ۱۳ سال تعیین می‌کند و شرکت‌ها ملزم به رعایت استانداردهای خاصی در جمع‌آوری داده‌ها هستند. با این وجود، خط اول دفاع در برابر نفوذ همواره والدین و خود فرزندان هستند.

بسیاری از گجت‌های هوشمند هدیه‌داده‌شده توانایی جمع‌آوری داده‌های فردی را دارند. اگر محصولی دارای میکروفون، دوربین، حسگر ردیابی موقعیت مکانی یا هوش مصنوعی تعبیه‌شده باشد، والدین باید کارکردهای آن را دقیقاً بررسی کرده و با ابزارهای نظارت والدین (Parental Controls) آشنا شوند.

اسباب‌بازی‌های مجهز به هوش مصنوعی، مانند ربات‌ها یا عروسک‌های تعاملی، صدای کودک را ضبط کرده و مکالمات یا سؤالات او را ذخیره می‌کنند. این تعاملات ممکن است روی حافظه دستگاه یا فضای ابری متصل به اینترنت ذخیره شوند و در صورت بروز نفوذ امنیتی، اطلاعات در دسترس هکرها قرار گیرد.

بازی‌های ویدئویی نیز محبوبیت فراوانی دارند. بازی‌هایی نظیر Roblox قابلیت گفتگو و چت متنی میان بازیکنان را فراهم می‌کنند؛ مناسب‌ترین اقدام، بهره‌گیری از تنظیمات کنترلی برای محدود کردن این قابلیت در حساب کودکان است.

استفاده کودکان از دستیارهای دیجیتال یا برنامه‌ریزهای شخصی و ثبت مناسبت‌ها نظیر تاریخ تولد، تعطیلات، ساعات مدرسه و کلاس‌های فوق‌برنامه می‌تواند خطرساز باشد. در صورت سرقت این داده‌ها، مهاجم به برنامه‌های زندگی خانوادگی، تعداد اعضا، غیبت‌ها از منزل و موقعیت رفت‌وآمدها دسترسی پیدا خواهد کرد.

ساعت‌های هوشمند و مچ‌بندهای سلامتی نیز حامل خطرات مشابهی هستند. این ابزارها داده‌های موقعیت مکانی، الگوهای حرکتی و مخاطبین را ذخیره می‌کنند و از آنجا که تحت قوانین سفت‌وسخت تجهیزات پزشکی (مانند HIPAA) قرار نمی‌گیرند، فاقد سطوح امنیتی مشابه هستند.

والدین پیش از نهایی کردن خرید هدیه فناورانه می‌توانند این هفت پرسش کلیدی را از خود بپرسند:

۱. این دستگاه چه داده‌ها و اطلاعاتی را جمع‌آوری می‌کند؟

۲. آیا صدا، ویدیو یا موقعیت مکانی روی فضای ابری ذخیره می‌شود؟

۳. چه کسانی به این داده‌ها دسترسی دارند و آیا اطلاعات با طرف‌های ثالث به اشتراک گذاشته می‌شود؟

۴. آیا امکان غیرفعال‌سازی میکروفون، دوربین و ردیابی مکانی توسط والدین وجود دارد؟

۵. آیا سازنده دستگاه به‌روزرسانی‌های امنیتی منظم منتشر می‌کند؟

۶. آیا والدین قادر به بررسی و حذف دائمی اطلاعات ثبت‌شده هستند؟

۷. آیا شرکت سازنده پیشینه‌ای از ضعف‌های امنیتی یا شکایت‌های مرتبط با حریم خصوصی دارد؟

بسیاری از افراد از هوش مصنوعی برای مدیریت فهرست خرید، برنامه‌ریزی دورهمی‌های خانوادگی و انتخاب هدایا استفاده می‌کنند؛ این اشتراک‌گذاری در چه نقطه‌ای به خطر حریم خصوصی تبدیل می‌شود و ورود چه اطلاعاتی ممنوع است؟

کاربران باید نسبت به اطلاعاتی که شخصاً فاش می‌کنند هوشیار باشند.

به اشتراک گذاشتن اطلاعات کلی درباره یک مهمانی، فهرست خرید یا ایده‌های هدیه، بهره‌گیری منطقی از فناوری است؛ اما به هیچ وجه نیازی به وارد کردن نام کامل، نشانی منزل، شماره تماس، تاریخ تولد دقیق، وضعیت مالی، گرایش‌ها یا سایر داده‌های هویتی نیست. کاربران باید اصل حداقل‌گرایی در اشتراک داده‌ها را رعایت کرده و تنها اطلاعاتی را وارد کنند که برای دریافت پاسخ کفایت می‌کند.

برخی داده‌ها هرگز نباید در سامانه‌ها یا دستگاه‌های مجهز به هوش مصنوعی ثبت شوند؛ از جمله:

داده‌های هویتی حساس نظیر شماره‌های شناسایی ملی، شماره گواهینامه، اطلاعات پاسپورت، برنامه زمانی دقیق مدارس و کلاس‌های کودکان، یا هر داده‌ای که به شناسایی موقعیت مکانی لحظه‌ای افراد منجر شود.

به‌عنوان یک قاعده سرانگشتی، هر اطلاعاتی را که تمایل ندارید غریبه‌ها در فضای عمومی از آن باخبر شوند، هرگز نباید به پلتفرم‌های هوش مصنوعی تحویل دهید.

چرا سالمندان و خریدارانی که تسلط کمتری به فناوری دارند در برابر کلاهبرداری‌های هوش مصنوعی آسیب‌پذیرتر هستند و اعضای خانواده چگونه می‌توانند از آن‌ها محافظت کنند؟

هر فردی که با اصول امنیت سایبری آشنایی کافی نداشته باشد، طعمه‌ای آسان برای کلاهبرداران به‌شمار می‌رود.

سالمندان بیشتر هدف قرار می‌گیرند؛ زیرا مهاجمان آگاهند این افراد شناخت کمتری از سازوکارهای امنیتی آنلاین دارند و از اصطلاحات فنی برای گمراه کردنشان سوءاستفاده می‌کنند. از طرفی، افراد مسن ممکن است پس‌انداز یا حقوق بازنشستگی قابل توجهی داشته باشند که این موضوع جذابیت آن‌ها را برای مجرمان دوچندان می‌کند. کلاهبرداران معمولاً با ایجاد حس اضطرار، سوءاستفاده از اعتماد یا تحریک هیجانات، اهداف خود را پیش می‌برند.

در گذشته پیام‌ها، ایمیل‌ها و سایت‌های کلاهبرداری پر از غلط‌های املایی، نگارش دست‌وپا شکسته و طراحی‌های ناشیانه بودند. با ظهور هوش مصنوعی مولد، شناسایی پیام‌های جعلی بسیار دشوارتر شده است؛ زیرا مهاجمان با کمک چند پرامپت دقیق پیام‌هایی بی‌نقص، بدون غلط املایی و کاملاً طبیعی تولید می‌کنند. ساخت اپلیکیشن‌ها و وب‌سایت‌های جعلی نیز اکنون در کسری از زمان گذشته انجام می‌شود.

تولید محتوای طبیعی همراه با جمع‌آوری اطلاعات در دسترس قربانی، بستری برای حملات مهندسی‌شده و بسیار شخصی‌سازی‌شده فراهم کرده است.

برای مثال اگر کاربری در صفحه عمومی شبکه‌های اجتماعی خود اعلام کند که حیوان خانگی‌اش را به پارک محلی می‌برد، کلاهبردار می‌تواند ایمیلی با هویت جعلی شهرداری ارسال کرده، نام حیوان را ذکر کند و مدعی شود شکایتی مبنی بر پرخاشگری آن ثبت شده است. افزودن مهلتی فوری برای حل مشکل، احتمال کلیک روی لینک ارسالی را افزایش می‌دهد.

پس از کلیک، فرد وارد سایتی موجه می‌شود که تقاضای پرداخت جریمه آنلاین دارد. در این لحظه مهاجم به اطلاعات حساب کاربری و اطلاعات بانکی قربانی دست یافته و می‌تواند مبالغ بیشتری برداشت کند یا از همان رمزها برای نفوذ به حساب‌های دیگر استفاده نماید.

شبیه‌سازی صدا (Voice Cloning) نیز ابعاد تازه‌ای به فریبکاری داده است. مهاجمان تنها با داشتن یک فایل صوتی چندثانیه‌ای می‌توانند تماس‌های تلفنی ساختگی برقرار کنند. برای نمونه، ممکن است با پدربزرگ یا مادربزرگ تماس گرفته شود و صدایی شبیه به نوه آن‌ها ادعا کند که در خطر افتاده و نیازمند ارسال فوری مبلغی پول یا رمزارز است.

چنین رویدادهایی پیش از این بارها رخ داده است؛ هرچند برخی فریب نخورده‌اند چون فرزند یا نوه‌شان در همان لحظه در کنارشان حضور داشته است. به محض شنیدن درخواست‌های عجیب و غیرعادی از صدایی آشنا، اولین اقدام منطقی تماس مستقیم و مستقل با خود فرد برای راستی‌آزمایی ماجرا است.

خانواده‌ها می‌توانند با رعایت چند تدبیر امنیتی از نزدیکان خود محافظت کنند:

• آشنا کردن اعضای خانواده با انواع شیوه‌های کلاهبرداری و نشانه‌های پیام‌های جعلی.
• تشویق افراد به خرید مستقیم از فروشگاه‌های معتبر و شناخته‌شده، به‌جای باز کردن تبلیغات مشکوک یا پیوندهای ناشناس.
• کمک به فعال‌سازی به‌روزرسانی‌های خودکار نرم‌افزارها و فعال کردن احراز هویت دومرحله‌ای.
• راه‌اندازی هشدارهای پیامکی و اعلان‌های بانکی برای تمامی تراکنش‌ها.
• تاکید بر تماس مستقیم و تأیید حضوری یا تلفنی پیش از پرداخت هرگونه مبلغ در شرایط به‌ظاهر اضطراری.

کلید رویارویی با کلاهبرداری‌های مدرن، مکث کردن و فکر کردن به هویت درخواست‌کننده و میزان واقع‌بینانه بودن پیام است. کلاهبرداران بر تصمیم‌گیری‌های شتاب‌زده و اقدامات احساسی تکیه می‌کنند.

چه در موقعیت‌های اضطراری ساختگی و چه در پیشنهادات تخفیف باورنکردنی برای هدایا، همیشه باید چند دقیقه تأمل کرد و در صورت نیاز از یکی از اعضای خانواده که آگاهی فنی بالاتری دارد مشورت گرفت.

پیش از استفاده از ChatGPT، Gemini یا هر دستیار هوش مصنوعی دیگری برای جستجوی هدایا یا مقایسه قیمت‌ها، چه تنظیمات امنیتی باید فعال شوند؟

برای بهره‌گیری ایمن‌تر از سامانه‌های هوش مصنوعی، رعایت چند تنظیمات پایه‌ای ضروری است.

با وجود تنوع گسترده ابزارهای هوش مصنوعی، مهم‌ترین تنظیمات برای دو دستیار محبوب بررسی شده است؛ البته باید به خاطر داشت که حتی با وجود تمامی این تمهیدات، امنیت هیچ‌گاه صددرصدی نیست.

تنظیمات امنیتی در ChatGPT

• به بخش تنظیمات (Settings) و قسمت کنترل داده‌ها (Data Controls) مراجعه کرده و گزینه بهبود مدل برای همه (Improve the Model for Everyone) را خاموش کنید.
• هنگامی که نمی‌خواهید گفتگوی شما در تاریخچه ذخیره شود، از چت موقت (Temporary Chat) استفاده نمایید.
• تنظیمات شخصی‌سازی و حافظه مدل را بررسی کنید تا متوجه شوید چه جزئیاتی از رفتارهای شما به خاطر سپرده شده است.
• پیش از صدور مجوز دسترسی به سرویس‌های متفرقه، اپلیکیشن‌های متصل و مجوزهای شخص ثالث را بررسی کنید.

خاموش کردن گزینه بهبود مدل به‌طور خودکار چت‌های قبلی را پاک نمی‌کند؛ علاوه بر این، چت‌های موقت نیز ممکن است تا ۳۰ روز برای اهداف امنیتی و نظارتی در سرورها نگهداری شوند.

تنظیمات امنیتی در Google Gemini

• بخش فعالیت‌های Gemini یا همان تنظیمات ذخیره‌سازی فعالیت (Keep Activity) را بازبینی کنید.
• در صورتی که نمی‌خواهید فعالیت‌ها و پرسش‌های شما ذخیره شود، این گزینه را غیرفعال سازید.
• بازه زمانی حذف خودکار سوابق ذخیره‌شده را مشخص کنید.
• برنامه‌های متصل و دسترسی‌های مجاز را مدیریت نمایید.
• پیش از آپلود تصاویر، اسناد یا فایل‌ها، متادیتا (Metadata) و اطلاعات ثبت‌شده در عکس‌ها را پاک کرده و به موارد موجود در پس‌زمینه تصاویر دقت کنید تا داده حساسی فاش نشود.

فهرست پنج‌گانه اصول ایمنی در خریدهای اینترنتی با هوش مصنوعی چیست و پیش از کلیک روی گزینه پرداخت، چه مواردی باید مستقلاً بازبینی شوند؟

۱. محافظت جدی از اطلاعات شخصی: رمزهای عبور، اطلاعات حساب‌های مالی، شماره‌های شناسایی ملی، مشخصات کودکان یا جزئیات برنامه‌های سفر را هرگز با دستیارهای هوش مصنوعی به اشتراک نگذارید.

۲. راستی‌آزمایی هر وب‌سایت و فروشنده: هرگز فرض را بر قانونی و امن بودن لینک‌های پیشنهادی هوش مصنوعی نگذارید؛ بلکه پیش از واریز هر وجهی، دامنه سایت، پیشینه فروشنده و اطلاعات تماس را مستقلاً بررسی کنید.

۳. هوشیاری نسبت به تخفیف‌های غیرمنطقی: قیمت‌های بسیار پایین، حراج‌های نجومی غیرواقعی، ایجاد اضطرار با شمارش معکوس و تقاضای روش‌های پرداخت عجیب، نشانه‌هایی واضح از کلاهبرداری هستند. هر زمان با پیامی اضطراری روبرو شدید، باید سرعت تصمیم‌گیری را کاهش داده و موضوع را بررسی کنید.

۴. ایمن‌سازی حساب‌ها و دستگاه‌ها: احراز هویت دومرحله‌ای را فعال سازید، از رمزهای تکراری برای سایت‌های گوناگون پرهیز کنید، آپدیت‌های امنیتی را روی دستگاه‌ها نصب کرده و مجوزهای دسترسی دستیارهای هوش مصنوعی را مدیریت نمایید.

۵. راستی‌آزمایی نهایی پیش از پرداخت: پیش از فشردن دکمه خرید، مشخصات دقیق کالا، هویت فروشنده، مبلغ نهایی با احتساب هزینه‌های ارسال، قوانین مرجوعی کالا و درگاه پرداخت را شخصاً بررسی و تأیید کنید.

پیش از تکمیل خرید آنلاین، اطمینان از اصالت فروشگاه، تطابق ویژگی‌های فنی محصول، ایمن بودن بستر پرداخت و وجود گارانتی بازگشت وجه حیاتی است.

استفاده از کارت‌های اعتباری یا بسترهایی با قابلیت پیگیری تراکنش در اولویت قرار دارد؛ چراکه در صورت وقوع کلاهبرداری با وجود تمام مراقبت‌ها، امکان مسدودسازی یا پیگیری حقوقی پرداخت‌ها بیشتر خواهد بود.