شکیل اونیل برای مسابقه با ربات‌های انسان‌نما خط‌ونشان کشید؛ اما هوش مصنوعی هنوز حریف غول NBA نیست!

ربات‌های انسان‌نما شاید بتوانند در سالن‌های خلوت و شرایط کاملاً کنترل‌شده پرتاب پنالتی بزنند، اما مهار یک غول ۲۱۶ سانتی‌متری تالار مشاهیر در یک مسابقه زنده، فرسنگ‌ها فراتر از توانایی‌های فنی کنونی است.

شکیل اونیل در گفت‌وگو با گیزمودو اعلام کرد پس از تماشای ویدیوهایی از اسلم دانک و شوت‌های سه‌امتیازی ربات‌ها، کاملاً حاضر است روبه‌روی یک ربات انسان‌نمای مجهز به هوش مصنوعی بسکتبال بازی کند. این چالش در نگاه اول فوق‌العاده جذاب و هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد، اما وقتی عملکرد واقعی ربات‌های امروزی را در خارج از محیط‌های آزمایشگاهی و کنترل‌شده بررسی می‌کنید، ماجرا کاملاً متفاوت می‌شود.

شکیل اونیل دقیقاً چه دید و چه گفت؟

اظهارات اونیل در جریان رویدادی در میدان تایمز نیویورک مطرح شد؛ جایی که شهرت ورزشی او بستری برای گفت‌وگو پیرامون هوش مصنوعی و امنیت سایبری فراهم کرد.

اونیل این صحبت‌ها را در یک رویداد تبلیغاتی برای شرکت NordVPN در میدان تایمز مطرح کرد؛ رویدادی با تم بسکتبال که برای نمایش نرم‌افزار ضدویروس این برند ترتیب داده شده بود. اونیل به گیزمودو گفت: «ربات‌هایی که دیدم قطعاً می‌توانند دانک بزنند. حتی رباتی را دیدم که پرتاب‌های سه‌امتیازی می‌زد. من حاضرم با یکی از آن‌ها بازی کنم.»

ویدیوهایی که توجه اونیل را به خود جلب کرده‌اند، نشانه پیشرفت واقعی در دنیای مهندسی هستند. برای نمونه، ربات انسان‌نمای CUE7 ساخت تویوتا پیش از این موفق شده پرتاب‌های پنالتی را با دقتی بالا به نمایش بگذارد؛ حرکتی که البته حاصل اجرای یک توالی حرکتیِ محدود و تکرارپذیر است.

همچنین بر اساس گزارش ان‌بی‌سی نیوز، در مسابقات جهانی ربات‌های انسان‌نما در پکن، یک ربات توانست رکورد سرعت ۹.۳۹ ثانیه را در دو ۱۰۰ متر ثبت کند که از رکورد جهانی ۹.۵۸ ثانیه‌ای اوسین بولت هم سریع‌تر است! البته این رکورد در چارچوب یک رقابت رباتیک با قوانین و شرایط خاص به دست آمده و تأثیری بر رکوردهای رسمی ورزش انسانی ندارد یا آن‌ها را به چالش نمی‌کشد.

چرا یک بازی واقعی چالشی کاملاً متفاوت است؟

یک پرتاب از پیش برنامه‌ریزی‌شده با یک بازی زنده و رودرروی تک‌به‌تک، دو مسأله مهندسی کاملاً متمایز هستند.

زدن پرتاب پنالتی وظیفه‌ای مشخص و تکرارپذیر است: موقعیت ثابت در زمین، توپی مشخص و الگوی حرکتیِ یکسان در هر تلاش. اما تقابل تک‌به‌تک با بازیکنی ۲۱۶ سانتی‌متری و ۱۴۷ کیلوگرمی از تالار مشاهیر بسکتبال، قصه‌ای کاملاً متفاوت دارد.

برای رقابت با شکیل اونیل، ربات باید حریف متحرک خود را به‌صورت بلادرنگ ردیابی کند و در اوج فشار فیزیکی کنترل توپ را از دست ندهد. علاوه بر این، باید بتواند فریب‌ها و دریبل‌های حریف را پیش‌بینی کند، در برخوردهای بدنی سنگین و غیرقابل‌پیش‌بینی تعادلش را حفظ کند و در کسری از میلی‌ثانیه تصمیم‌های استراتژیک بگیرد.

چالش‌های مهندسی به همین‌جا ختم نمی‌شود. ایمنی هنگام برخورد، دوام موتورها زیر فشار مداوم، قابلیت برخاستن مطمئن پس از زمین خوردن و امنیت تماشاگران، همگی از فاکتورهایی هستند که پیش از هر مسابقه جدی باید حل شوند. علاوه بر این، هر رقابت معناداری به قوانین شفافی در زمینه سطح استقلال ربات، میزان برخورد مجاز، محدودیت کنترل از راه دور و استانداردهای سخت‌افزاری نیاز دارد.

اگر ویدیوهای پر زرق‌وبرق حرکات نمایشی ربات‌ها را دیده باشید، احتمالاً متوجه شرایط آزمایشگاهی و فوق‌العاده کنترل‌شده سالن‌هایی که این صحنه‌ها در آن‌ها ضبط می‌شوند نشده‌اید. واقع‌بینانه‌ترین فرمت در کوتاه‌مدت، برگزاری چالش‌های مهارتی محدود مثل مسابقه شوت‌زنی، دانک یا عبور از موانع است. هیچ‌کدام از گزارش‌ها و پیشرفت‌های فعلی نشان‌دهنده آمادگی ربات‌ها برای یک رقابت پربرخورد و تک‌به‌تک در زمین واقعی نیست.

شکیل اونیل، هوش مصنوعی و هشدارهای امنیتی NordVPN

این رویداد علایق فناوری اونیل را در کنار هشداری جدی درباره محدودیت‌های ابزار‌های امنیت سایبری خانگی قرار داد.

حضور شکیل اونیل در رویداد NordVPN، شهرت ورزشی او را با کارنامه سرمایه‌گذاری‌اش در دنیای فناوری پیوند می‌زند؛ کارنامه‌ای که شامل همکاری با شرکت‌هایی چون گوگل، لیفت و کاروانا و البته سرمایه‌گذاری قابل‌توجه در صرافی ورشکسته FTX بوده است. او همچنین به گیزمودو گفت که از ChatGPT به عنوان یک ابزار یادگیری استفاده می‌کند که نشان‌دهنده نگاه مثبت او به ابزار‌های هوش مصنوعی مصرفی است.

علاقه او به امنیت دیجیتال از یک تجربه شخصی تلخ سرچشمه می‌گیرد؛ ظاهراً کلاهبرداران سایبری از هویت او در یک پرونده کلاهبرداری خرید مسکن سوءاستفاده کرده بودند، ماجرایی که توجه او را بیش از پیش به این حوزه جلب کرد.

در این رویداد، ماریوس بریدیس (Marijus Briedis)، مدیر ارشد فناوری NordVPN، به نگرانی مهمی اشاره کرد که فراتر از نرم‌افزارهای ضدویروس سنتی است. او تأکید کرد ایجنت‌های هوش مصنوعی (Agentic AI) که می‌توانند به‌طور خودکار در اینترنت فعالیت کرده و حتی از طرف کاربر به حساب‌های مالی دسترسی پیدا کنند، خطری نوظهور به شمار می‌روند؛ تهدیدی که ابزار‌های امنیتی امروزی برای مهار آن طراحی نشده‌اند. بریدیس همچنین هشدار داد که تکیه صرف به آنتی‌ویروس‌ها به هیچ عنوان امنیت کامل را تضمین نمی‌کند.

فاصله تا واقعیت هنوز بسیار زیاد است

اتفاقاتی از این دست نشان می‌دهند که توجه عمومی به ربات‌های انسان‌نما بسیار جدی است، حتی اگر از نظر مهندسی هنوز فاصله زیادی تا نقطه ایده‌آل وجود داشته باشد.

یک چالش پرسروصدا از سوی ورزشکار سرشناسی مثل شکیل اونیل می‌تواند توجهات زیادی را به حوزه رباتیک انسان‌نما جلب کند و توسعه‌دهندگان را به ارتقای کنترل کل بدن (Whole-Body Control) و تعامل ایمن میان انسان و ربات تشویق نماید. با این حال، فاصله میان رباتی که در یک سالن خلوت توپ را داخل حلقه می‌اندازد با رباتی که بتواند روبه‌روی غولی مثل شکیل اونیل در یک بازی واقعی دفاع کند، همچنان بسیار بسیار زیاد است.