سرمایه‌گذاری بی‌سابقه شرکت‌ها روی هوش مصنوعی؛ چرا نیمی از کارمندان ابزارهای رسمی را دور می‌زنند؟

• گزارش جدید نشان می‌دهد شکاف عمیقی میان دیدگاه کارفرمایان و احساس واقعی کارکنان وجود دارد.
• کارکنان هیبریدی بیشترین دشواری را در کار با ابزارهای همکاری تیمی تجربه می‌کنند.
• نیمی از کارمندان اعتراف می‌کنند که به‌جای نرم‌افزارهای رسمی شرکت، به ابزارهای تأییدنشده روی می‌آورند.

یافته‌های پژوهش جدید شرکت ریکو (Ricoh) نشان می‌دهد اگرچه کسب‌وکارها سرمایه‌گذاری سنگینی روی ابزارهای هوش مصنوعی برای کارکنان خود انجام می‌دهند، اما نیروی کار عملاً افزایش بهره‌وریِ وعده‌داده‌شده و پر زرق‌وبرق این فناوری را لمس نمی‌کند.

در این میان شکافی آشکار و معنادار به چشم می‌خورد؛ در حالی که بیش از ۹۱ درصد از مدیران و تصمیم‌گیرندگان ارشد باور دارند سرمایه‌گذاری روی هوش مصنوعی ارزش مورد انتظار را محقق کرده است، از هر دو کارمند یک نفر (۵۳ درصد) احساس می‌کند این ابزارها عملاً باعث ایجاد اصطکاک یا تحمیل کارهای اضافی شده‌اند.

بخش دیگری از کارکنان (۵۵ درصد) حتی پا را از این فراتر گذاشته و می‌گویند زمانی که باید صرف سر و کله زدن با فناوری‌های ناکارآمد شود، بهره‌وری و بازده کاری آن‌ها را به‌شدت مختل می‌کند.

ابزارهای مناسب هوش مصنوعی در اختیار کارکنان قرار نمی‌گیرد

شرکت ریکو با بررسی چهار فناوری کلیدی محیط کار شامل ابزارهای هوش مصنوعی، ابزارهای ارتباطی و همکاری تیمی، ابزارهای دسترسی به داده‌ها و ابزارهای مدیریت گردش کار، به نتیجه جالب‌توجهی دست یافت: هوش مصنوعی در میان این فناوری‌ها کمترین تأثیر ملموس را در افزایش بهره‌وری داشته است.

اکثریت قاطع تصمیم‌گیرندگان (۹۰ درصد) نسبت به میزان یکپارچگی ابزارها و سیستم‌های سازمان خود خوش‌بین هستند؛ با این حال، از هر چهار کارمند سه نفر (۷۶ درصد) خواستار سیستم‌هایی هستند که هماهنگی و هم‌پوشانی بهتری با یکدیگر داشته باشند.

ایمی لومیس، نایب‌رئیس گروه راهکارهای محیط کار در مؤسسه پژوهشی IDC، در این زمینه توضیح می‌دهد: «فناوری‌ها، داده‌ها و جریان‌های کاری جزیره‌ای و پراکنده، پیچیدگی‌های غیرضروری و اجتناب‌پذیری ایجاد می‌کنند که کارمندان ناچارند به‌تنهایی با آن‌ها دست‌وپنجه نرم کنند.»

با وجود گسترش مدل‌های کاری منعطف، تنها ۱۴ درصد از کارمندان دورکار احساس می‌کنند در همکاری تیمی با مشکل روبه‌رو هستند؛ این رقم برای کارکنان حضوری ۱۶ درصد گزارش شده است. در این میان، بزرگ‌ترین مانع گریبان‌گیر کارکنان هیبریدی (ترکیبی) با ۲۵ درصد است؛ افرادی که معتقدند سیستم‌های غیریکپارچه، همکاری با همکاران در محیط‌های مختلف را به کاری دشوار تبدیل کرده است.

در نتیجه این وضعیت، نزدیک به نیمی از کارکنان (۴۵ درصد) اعتراف کرده‌اند که حداقل یک‌بار در ماه از ابزارهای تأییدنشده مانند هوش مصنوعی در سایه (Shadow AI) استفاده می‌کنند؛ موضوعی که به استدلال ریکو، یک کابوس تمام‌عیار در زمینه نظارت و حاکمیت داده پدید آورده و مدیران را از داشتن دید شفاف بر جریان اطلاعات محروم کرده است.

با این همه، از هر پنج مدیر چهار نفر (۸۱ درصد) اذعان می‌کنند که سرعت سرمایه‌گذاری روی فناوری‌های نو به‌مراتب سریع‌تر از آموزش و همراه کردن کارکنان با این ابزارها است؛ اعترافی که نشان می‌دهد کارفرمایان خود نیز به کاستی‌های موجود واقف هستند.

باب لامندولا، مدیر ارشد خدمات دیجیتال ریکو در آمریکای شمالی، در جمع‌بندی این گزارش تأکید می‌کند: «سازمان‌ها پیش از هر چیز باید فناوری‌ها، اطلاعات و گردش‌های کاریِ فعلی خود را با یکدیگر هماهنگ و یکپارچه سازند.» او از محیط‌های کاری می‌خواهد به‌جای شتاب‌زدگی، سرعت خود را تعدیل کنند و دقیقاً روی بخش‌هایی متمرکز شوند که ابزارهای نوینی همچون هوش مصنوعی می‌توانند ارزش‌آفرینی واقعی داشته باشند.