خانواده‌ها با کمک هوش مصنوعی پرونده‌های قدیمی و حل‌نشده جنایی را بازگشایی می‌کنند

خانواده‌هایی که ابزارهای هوش مصنوعی مانند CrimeOwl را توسعه می‌دهند، به بایگانی‌های قابل جست‌وجو دست پیدا می‌کنند؛ اما زمانی که پلیس از ارائه پرونده‌های محرمانه خودداری می‌کند، با محدودیت‌های سختی روبه‌رو می‌شوند.

آرش قائمی ملقب به اش، نزدیک به دو دهه نظاره‌گر پرونده حل‌نشده ناپدید شدن مادرش، شیدا، در ویت ریج کلرادو بود. این سرخوردگی طولانی او را به ساخت پلتفرم CrimeOwl سوق داد؛ سیستمی که برای سازمان‌دهی اسناد، فایل‌های صوتی، ویدیوها و پیام‌های متنی در قالب خطوط زمانی، نقشه‌های ارتباطی و سوابق تحقیقاتی قابل جست‌وجو طراحی شده است و کاری را که در بررسی دستی سال‌ها زمان می‌برد، با سرعتی به‌مراتب بالاتر انجام می‌دهد.

به گزارش روزنامه دنور پست، چند کارآگاه خصوصی برای پیگیری سرنخ‌ها به نفع خانواده‌ها استفاده از این پلتفرم را آغاز کرده‌اند. با این حال، اداره پلیس ویت ریج هنوز این ابزار را برای پرونده مادر قائمی به کار نگرفته است، چراکه آن را برای تحقیقات رسمی پلیسی بیش از حد اثبات‌نشده می‌داند.

جنبشی برخاسته از سال‌ها سرخوردگی و بلاتکلیفی

پرونده‌های قدیمی سال‌ها اسناد پراکنده در سیستم‌های ناسازگار تولید می‌کنند و هوش مصنوعی این بایگانی‌ها را قابل جست‌وجو می‌سازد.

پرونده‌های راکد و حل‌نشده به‌ندرت در یک پرونده واحد خلاصه می‌شوند. در این پرونده‌ها مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها، گزارش‌های مردمی، عکس‌ها و اسناد اداری در طول دهه‌ها و میان نهادهای مختلف با فرمت‌هایی انباشته شده‌اند که اغلب هیچ ارتباط سیستمی با یکدیگر ندارند.

هوش مصنوعی زمان لازم برای دسته‌بندی و جست‌وجوی این حجم از اطلاعات را به حداقل می‌رساند؛ ویژگی جذابی که توجه خانواده‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی و توسعه‌دهندگان مستقل را جلب کرده است؛ افرادی که حدس می‌زنند ارتباطات نادیده‌گرفته‌شده‌ای زیر خروارها سند دفن شده باشد. همکاری بنیاد Cold Case Foundation با شرکت Veritone همین رویکرد را روی صداها، ویدیوها و اسناد قدیمی پیاده می‌کند تا بایگانی‌های عظیم برای تحلیلگران انسانی قابل جست‌وجو شود. طبق گزارش منتشرشده توسط Veritone درباره این همکاری، تحلیلگران انسانی سرنخ‌های به‌دست‌آمده از هوش مصنوعی را پیش از تحویل به نهاد مربوطه ارزیابی می‌کنند؛ رویکردی که نشان می‌دهد این فناوری صرفاً پیوندهای احتمالی را مشخص می‌سازد، نه نتایج قطعی را.

مرزهای سختی که هیچ مدلی توان عبور از آن‌ها را ندارد

پیشرفته‌ترین نرم‌افزارها هم اگر روی داده‌های ناقص اجرا شوند، تحلیلی ناقص ارائه می‌دهند.

پژوهشگران غیرنظامی معمولاً بدون مجوز قانونی نمی‌توانند به پایگاه‌های داده محرمانه پلیس، اسناد پلمب‌شده، گزارش‌های کامل پزشکی قانونی یا سامانه‌های ژنتیکی مجریان قانون مانند CODIS دسترسی داشته باشند. در پرونده خانواده قائمی نیز بر اساس گزارش دنور پست، پلیس ویت ریج به دلایل امنیتی از به اشتراک گذاشتن پرونده با CrimeOwl امتناع کرده است.

شکاف میان توانایی مدل و داده‌های در دسترس، مانع اصلی در تحقیقات شهروندان به‌شمار می‌رود. درخواست دسترسی به اطلاعات عمومی، مدارک دادگاه و اسنادی که خانواده‌ها در اختیار دارند، به منابع اصلی پژوهشگران بیرونی تبدیل می‌شوند؛ هرچند آرشیوهای خبری معمولاً منابع ثانویه محسوب می‌شوند و نه دست‌اول. تحلیلی که در ظاهر کامل به نظر می‌رسد، ممکن است همچنان از مصاحبه‌های محرمانه و اطلاعات ارسالی از سایر نهادها بی‌بهره باشد. هم‌چنین نتایج آزمایش‌های پزشکی قانونی که هرگز عمومی نشده‌اند، خارج از دسترس این مدل‌ها باقی می‌مانند.

این فناوری در واقعیت چه کاری انجام می‌دهد؟

هوش مصنوعی یک دستیار پژوهشی توانمند است، نه یک کارآگاه مستقل.

هوش مصنوعی می‌تواند فایل‌های صوتی باکیفیت پایین را به متن تبدیل کند، مجموعه‌های بزرگ اسناد را کاوش نماید، اسامی و تاریخ‌ها را استخراج کند، خطوط زمانی رویدادها را بسازد و تناقض‌های ظاهری در اسناد مختلف را نشانه‌گذاری کند. این‌ها قابلیت‌هایی واقعی با ارزش بسیار بالا برای تیم‌های با کمبود نیرو و خانواده‌هایی هستند که با دهه‌ها سند پراکنده دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

آنچه هوش مصنوعی به‌تنهایی قادر به انجامش نیست نیز کاملاً مشخص است. این ابزار نمی‌تواند ارتکاب جرم توسط یک فرد را اثبات کند، اصالت سندی را بسنجد، زنجیره نگهداری شواهد را ثبت کند یا صحت قطعی ارتباطات کشف‌شده را تضمین نماید. بر پایه گزارش Veritone، روند کاری بنیاد Cold Case Foundation بر این اساس طراحی شده که تحلیلگران انسانی سرنخ‌های ارائه‌شده توسط هوش مصنوعی را تفسیر کرده و بر اساس آن‌ها اقدام کنند، نه خود مدل. سرنخی که توسط انسان بازبینی شده نیز هنوز مدرک اثبات‌شده به‌شمار نمی‌آید، بلکه تنها نقطه‌ای برای آغاز یک تحقیق است.

افزایش توان پیگیری، نه تضمین قطعیت

هوش مصنوعی ظرفیت بررسی پرونده‌های فراموش‌شده را افزایش می‌دهد، اما هرگز جایگزین تحقیقات رسمی نمی‌شود.

خانواده‌ها و محققان داوطلب در حال ایجاد لایه‌ای مضاعف از ظرفیت تحقیقاتی حول پرونده‌هایی هستند که در غیر این صورت توجه اندکی به آن‌ها می‌شد. این تلاش در عین حال که بسیار مفید است، محدودیت‌های کاملاً مشخصی نیز دارد.

پژوهشگران باید نسخه‌های اصلی اسناد را حفظ کرده و منبع و تاریخ دقیق هر ادعا را ثبت کنند. یافته‌های مهم باید در اختیار بازرسان قانونی قرار گیرند، نه در انجمن‌های عمومی و اطلاعات خصوصی افراد نیز نباید بی‌دلیل افشا شوند. هم‌چنین خانواده‌ها پیش از بارگذاری مدارک حساس پرونده، باید شرایط استفاده و تنظیمات نگهداری داده‌ها را در هر سرویس هوش مصنوعی به‌دقت بررسی کنند، چراکه خطرات مربوط به حریم خصوصی در میان ارائه‌دهندگان مختلف متفاوت است. خط زمانی ایجادشده با هوش مصنوعی صرفاً نقطه شروع است؛ حل واقعی یک پرونده به شواهدی نیاز دارد که در برابر موشکافی‌های دادگاه دوام بیاورند و هیچ مدلی نمی‌تواند چنین اسنادی را به‌تنهایی تولید کند.