از بحران دیتاسنترها تا دوربین‌های پایشگر؛ هوش مصنوعی چگونه به میدان نبرد انتخابات آمریکا تبدیل شد؟

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا برای تاریخ ۳ نوامبر برنامه‌ریزی شده و در برخی ایالت‌ها نیز رای‌گیری زودهنگام کلید خورده است. در کارزارهای سراسر این کشور، سیاستمداران از بزرگ‌ترین مناقشات فناوری، از حریم خصوصی و امنیت سایبری گرفته تا حفظ امنیت آنلاین کودکان سخن می‌گویند. این مسائل داغ و چالش‌برانگیز، شکاف‌های بزرگ در قوانین ایالات متحده و آسیب‌پذیری‌های بنیادینی را آشکار کرده‌اند که اکنون آتش بحث‌های تند پیرامون فناوری‌های نوظهوری همچون هوش مصنوعی را برافروخته است.

مدیران غول‌های بزرگ فناوری (Big Tech) نیز در آستانه این انتخابات، کمک‌های مالی سیاسی خود را به‌شکل بی‌سابقه‌ای افزایش داده‌اند تا نفوذ مالی چشمگیری بر رقابت‌های انتخاباتی داشته باشند. بر اساس گزارش گاردین، ایلان ماسک با تزریق حدود ۳۶۶ میلیون دلار به جریان‌های محافظه‌کار و کاندیداهای جناح راست، یکی از بزرگ‌ترین حامیان مالی به‌شمار می‌رود. شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر اندریسن هوروویتز (Andreessen Horowitz) نیز در سال جاری ۹۱٫۳ میلیون دلار به گروه‌های وابسته به حزب جمهوری‌خواه اختصاص داده است. گرگ براکمن، رئیس اوپن‌ای‌آی، و همسرش آنا نیز ۲۵ میلیون دلار کمک شخصی به یک کمیته اقدام سیاسی (PAC) حامی هوش مصنوعی به نام Leading the Future اهدا کردند. (خانواده براکمن در سال ۲۰۲۴ نیز جزو بزرگ‌ترین اهداکنندگان فردی به یک سوپرپک حامی ترامپ بودند).

در ادامه، سه مورد از مهم‌ترین مناقشات سیاست‌گذاری در حوزه فناوری را که می‌توانند سرنوشت آرای شهروندان را در این انتخابات مشخص کنند، بررسی می‌کنیم. رای‌دهندگان آمریکایی می‌توانند از طریق پلتفرم‌هایی نظیر Vote.org یا وب‌سایت هیئت انتخابات ایالت خود، ثبت‌نام و محل اخذ رای را بررسی کنند.

ساخت دیتاسنترها

دیتاسنترها به نقطه اشتراک نادری در میان جناح‌های مختلف سیاسی تبدیل شده‌اند؛ بر اساس نظرسنجی مؤسسه گالوپ در ماه ژوئیه، ۷۰ درصد از بزرگسالان آمریکایی، شامل جمهوری‌خواهان، دموکرات‌ها و مستقل‌ها، با ساخت دیتاسنتر در نزدیکی محل سکونت خود مخالف هستند.

ساکنان مناطق مختلف دلایل قانع‌کننده‌ای برای بدگمانی نسبت به این مزارع سرور غول‌پیکر دارند. اجرای مداوم برنامه‌های هوش مصنوعی مولد باعث شده است که این دیتاسنترها حجم سرسام‌آوری از برق و آب را ببلعند. در پی این روند، در برخی محله‌ها هزینه‌های سنگین برق مصرفی بر دوش ساکنان بومی افتاده یا منابع آبی آن‌ها در مراحل ساخت‌وساز دچار آلودگی شده است.

موافقان ساخت دیتاسنترها ادعا می‌کنند این مراکز بسترساز اشتغال‌زایی و جذب سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت هستند، اما منتقدان هشدار می‌دهند پس از اتمام پروژه ساخت، فرصت‌های شغلی بلندمدت چندانی برای افراد بومی باقی نمی‌ماند.

ایالت‌های مختلف در مواجهه با موج شدید نارضایتی‌های عمومی، تصویب قوانین بازدارنده را آغاز کرده‌اند. ایالت نیویورک در ماه ژوئیه توقفی موقت بر ساخت دیتاسنترهای مقیاس‌بزرگ (Hyperscale) اعمال کرد و مجالس قانون‌گذاری در ایالت‌های متعدد دیگر نیز لوایح مشابهی را در دست بررسی دارند. در ماه آوریل نیز اقدام مشابهی در ایالت مین پیشنهاد شد، اما جنت میلز، فرماندار دموکرات وقت، آن لایحه را وتو کرد. بااین‌حال، هانا پینگری، نامزد دموکرات فرمانداری این ایالت، تاکید کرد وتوی این «توقف اضطراری و فوق‌العاده ضروری» تصمیمی نادرست بوده است.

دونالد ترامپ از حامیان سرسخت دیتاسنترها بوده و مدعی است که مخالفت با ساخت این مراکز، درواقع «تبلیغات چینی‌ها» است و جوامعی که اجازه ساخت دیتاسنتر را نمی‌دهند در نهایت «عقب‌مانده و فقیر» خواهند شد؛ ادعاهایی که هیچ سندی برای اثبات صحت آن‌ها وجود ندارد.

با وجود هم‌پیمانی سیاسی و مالی ترامپ با پروژه‌های دیتاسنتری غول‌های فناوری، سیاستمداران هر دو ایالت‌های متمایل به جمهوری‌خواهان (قرمز) و دموکرات‌ها (آبی) فشار سنگینی را از سوی حوزه‌های انتخابی خود احساس می‌کنند. یادداشت استراتژیک فاش‌شده‌ای از حزب جمهوری‌خواه، ماجرای دیتاسنترها را یک «مسئله نهفته و غافلگیرکننده در کل چرخه انتخابات» توصیف کرده که می‌تواند افکار عمومی را شدیداً دگرگون ساخته و نتایج آرا را دستخوش تغییر کند.

این مسئله در هیچ کجای آمریکا به‌اندازه ایالت ویرجینیا پررنگ نیست؛ ایالتی که بیشترین تعداد دیتاسنتر را در میان تمام ایالت‌ها در خود جای داده و هر دو نامزد مجلس سنا در آن، از لزوم مهار این مراکز سخن گفته‌اند. مارک وارنر، سناتور دموکرات فعلی، در گفت‌وگو با رسانه‌های محلی تاکید کرد نباید به دیتاسنترها اجازه داد بار هزینه‌های برق خود را روی دوش شهروندان بیندازند. در طرف مقابل، برت میزوساوا، رقیب جمهوری‌خواه او، اعلام کرد از حق جوامع محلی برای مسدودسازی ورود دیتاسنترها حمایت می‌کند.

این ماجرا در تگزاس نیز به بحثی داغ تبدیل شده است. گرگ ابوت، فرماندار جمهوری‌خواه این ایالت، از «توقف موقت» ساخت دیتاسنترها خبر داد، اما گزارش‌های اخیر نشان می‌دهند که این ادعا در عمل نتوانسته سرعت توسعه پروژه‌ها را کم کند. در همین حال، نشریه تگزاس تریبون فاش کرد که ابوت مبلغ ۵ میلیون دلار کمک مالی از مالکان دیتاسنترها دریافت کرده است. جینا هینوخوسا، رقیب دموکرات او، خواهان توقف واقعی و کامل احداث تاسیسات جدید دیتاسنتری شده است.

دوربین‌های نظارتی شرکت فلاک (Flock)

دوربین‌های مجهز به هوش مصنوعی و سیستم‌های خودکار پلاک‌خوان که توسط شرکت‌هایی نظیر فلاک سیفتی (Flock Safety) ساخته می‌شوند، مناقشات گسترده‌ای را پیرامون نظارت همگانی و نقض حریم خصوصی ایجاد کرده‌اند که امسال در دولت‌های محلی و ایالتی به نقطه اوج خود رسیده است.

شرکت فلاک مدعی است فناوری‌های نظارتی‌اش به مجریان قانون کمک می‌کند وظایف خود را دقیق‌تر انجام دهند و نرخ جرایم را کاهش دهند. بر اساس برآوردهای ماه ژوئیه این شرکت، هم‌اکنون بیش از ۶ هزار منطقه در سراسر آمریکا از دوربین‌های فلاک استفاده می‌کنند.

وکلا و حامیان حقوق دیجیتال مانند بنیاد مرزهای الکترونیکی (EFF) بارها هشدار داده‌اند که سیستم‌های فلاک متمم چهارم قانون اساسی آمریکا را نقض می‌کنند و قابلیت‌های آن‌ها به‌سادگی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. گزارش‌ها حاکی از آن است که نیروهای مجری قانون از این دوربین‌ها برای تعقیب همسران سابق خود، رهگیری افرادی که به دنبال سقط جنین بوده‌اند، کمک به فعالیت‌های اداره مهاجرت و گمرک (ICE) و انجام تفتیش‌های بدون مجوز قضایی استفاده کرده‌اند. در یک نمونه به‌یادماندنی که در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای داشت، فردی با لباس شخصیت دارث ویدر در جلسه شورای شهر سن‌دیگو به تمسخر از فلاک تمجید کرد و گفت: «امپراتور از طرفداران سرسخت فلاک است!»

مخالفت با دوربین‌های فلاک یکی دیگر از موضوعات ملی است که به دلیل نگرانی‌های مشترک پیرامون مداخله بیش‌ازحد دولت و نقض آزادی‌های مدنی، مرزهای حزبی را درنوردیده است. در تگزاس، جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات سنا گفت «دوربین‌های فلاک هیچ جایگاهی در تگزاس ندارند» و فرماندار ابوت نیز بودجه ایالتی اختصاص‌یافته به فلاک را به حالت تعلیق درآورد. بر اساس گزارش ماه سپتامبر بی‌بی‌سی، تاکنون بیش از ۲۰۰ شهر قراردادهای خود با فلاک را لغو کرده یا از تمدید آن‌ها سر باز زده‌اند. در برخی حوزه‌ها نظیر شهر یورک در ایالت مین نیز طرح‌های مستقلی روی برگه رای قرار گرفته تا خود شهروندان درباره ممنوعیت سیستم‌های خودکار پلاک‌خوان تصمیم‌گیری کنند.

قانون‌گذاری هوش مصنوعی

جای تعجب نیست که هوش مصنوعی در کانون توجه دغدغه‌های فناورانه این فصل از انتخابات قرار گرفته است. این فناوری جنجالی در مقایسه با سال ۲۰۲۴ بسیار فراگیرتر شده و نگرانی‌ها درباره تبعات آن پابه‌پای افزایش قابلیت‌هایش رشد کرده است.

یافته‌های مرکز پژوهشی پیو (Pew Research Center) در ماه ژوئیه نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از جوانان زیر ۳۰ سال آمریکا معتقدند هوش مصنوعی تاثیری منفی بر جامعه خواهد گذاشت؛ همچنین در میان تمام گروه‌های سنی، بیش از ۶۰ درصد افراد بر این باورند که سرعت پیشرفت هوش مصنوعی بیش‌ازحد بالا است. از دست رفتن فرصت‌های شغلی، گسترش اطلاعات گمراه‌کننده، ازدیاد ویدیوهای جعلی (دیپ‌فیک) و نوسانات غیرقابل پیش‌بینی اقتصادی، عمده‌ترین دلایل این هراس عمومی هستند.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های سیاست‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی، تعیین نقش دولت فدرال در تنظیم‌گری این فناوری است. در این میان، بسیاری از آزمایشگاه‌های پیشرو مدعی هستند خودشان توانایی «خودکنترلی و نظارت درونی» را دارند. دولت ترامپ نیز همواره بر لزوم پرهیز از سیاست‌های نظارتی سفت‌وسخت تاکید کرده و به‌ویژه در نشست پاییزه گروه ۲۰، از چارچوب‌هایی دفاع کرده است که به‌جای نهادهای نظارتی، اختیارات بیشتری را به شرکت‌های توسعه‌دهنده هوش مصنوعی واگذار می‌کنند.

اگرچه هوش مصنوعی برعکس طرح‌های محلی مرتبط با دیتاسنترها و دوربین‌های فلاک مستقیماً روی برگه‌های رای درج نمی‌شود، اما به یکی از حساس‌ترین نقاط عطف انتخاباتی برای رای‌دهندگان بدل شده است. این کشمکش‌ها در جریان رقابت‌های مقدماتی تابستان، به‌ویژه در انتخابات مقدماتی کنگره در ایالت نیویورک، به‌وضوح خود را نشان داد.

الکس بورس، عضو دموکرات مجلس ایالتی نیویورک و نویسنده برخی از سخت‌گیرانه‌ترین قوانین ایالتی ایمنی هوش مصنوعی در آمریکا، شاهد آن بود که تلاشش برای ورود به کنگره به یک جنگ نیابتی چندمیلیون دلاری تبدیل شد. فراخوان او برای اعمال مقررات سفت‌وسخت‌تر بر غول‌های فناوری توجه رسانه‌های ملی را جلب کرد، اما در مقابل، بیش از ۸ میلیون دلار صرف پخش آگهی‌های تخریبی علیه او و حمایت از کارزار رقیبش شد. هرچند بورس در این رقابت شکست خورد، اما این کارزار زنگ خطری جدی را به صدا درآورد: میدان نبردی تمام‌عیار که در آن، تلاش برای ایجاد چارچوب‌های ایمنی هوش مصنوعی در برابر جیب‌های پرپول و لابی‌های قدرتمند سیلیکون ولی صف‌آرایی کرده است.