اعتراف جالب بن افلک درباره هوش مصنوعی: «اولش نزدیک بود سکته کنم، ولی حالا توی فیلم جدیدم ازش استفاده کردم!»

روایت بن افلک از وحشت اولیه در برابر هوش مصنوعی تا به‌کارگیری آن در فیلم جدیدش

بن افلک، ستاره و کارگردان سرشناس هالیوود، اعلام کرده که هدفش از ورود به دنیای فناوری این است که هوش مصنوعی به عنوان یک بازوی کمکی در کنار فیلم‌سازان و هنرمندان در فرآیند خلق آثار هنری قرار بگیرد، نه اینکه بخواهد جای آن‌ها را پر کند.

افلک در جریان رویداد Bloomberg Screentime در لس‌آنجلس توضیح داد ابزار‌های هوش مصنوعی که در شرکتش توسعه داده، دقیقاً برای این طراحی شده‌اند که به اهالی سینما و هنرمندان کمک کنند سریع‌تر و بهینه‌تر کار کنند، نه اینکه باعث بیکاری یا کنار گذاشته شدن آن‌ها بشوند.

او می‌گوید جرقه‌ی علاقه و کنجکاوی‌اش به هوش مصنوعی زمانی زده شد که یک استودیوی جلوه‌های ویژه تأسیس کرد. او از شهرت و جایگاهش در هالیوود استفاده کرد تا بتواند زودتر از بقیه، دستاوردهای اولیه و محرمانه‌ای را که از آزمایشگاه‌های غول‌هایی مثل گوگل و OpenAI بیرون می‌آمد از نزدیک ببیند.

افلک با خنده از حس و حال اولیه‌اش گفت: «راستش اولش نزدیک بود سکته کنم! فوراً به مت دیمون زنگ زدم و گفتم رفیق، تو همین چند سال آینده هر چقدر می‌توانیم باید فیلم بازی کنیم و بسازیم، چون کار همه‌مان تمام است!»

اما این ترس اولیه خیلی دوام نیاورد و افلک به این فکر افتاد که چطور می‌شود از هوش مصنوعی «به روشی کاملاً اخلاقی» برای فیلم‌سازی استفاده کرد، بدون اینکه نان بقیه بریده شود یا کسی از این صنعت بیرون انداخته شود. راهکار جالب او ساخت یک پایگاه داده اختصاصی بود تا این فناوری بتواند دست در دست هنرمندان و کاملاً هماهنگ با آن‌ها جلو برود.

به همین خاطر، او سرمایه لازم را جمع‌آوری کرد و هشت ماه تمام وقت گذاشت تا حجم عظیمی از فوتیج‌ها و راش‌های ویدیویی اختصاصی را با دوربین‌های حرفه‌ای فیلم‌برداری کند. او از این محتواهای اورجینال استفاده کرد تا مدل‌های هوش مصنوعی موجود را به طور ویژه برای ماموریت‌ها و کار‌های تخصصی فیلم‌سازی آموزش دهد.

به گفته‌ی افلک، مدل‌های هوش مصنوعی معمولاً مفاهیم پایه مثل ترکیب رنگ‌ها را از حجم انبوهی از ویدیوهای معمولی اینترنت یاد می‌گیرند؛ اما برای اینکه ظرافت‌ها و ریزه‌کاری‌های نورپردازی و قاب‌بندی سینمایی را بفهمند، به فوتیج‌هایی نیاز دارند که کاملاً حرفه‌ای و استاندارد ضبط شده باشند.

افلک درباره انگیزه اخلاقی‌اش توضیح داد: «برای دسترسی به این داده‌ها، به‌شدت نگران این بودم که اکثر مدل‌های موجود روی آثار و زحمات همکارانم—یعنی کسانی که از نزدیک می‌شناسمشان—آموزش دیده باشند و وجدانم با این قضیه کنار نمی‌آمد. با خودم فکر کردم بیزینسی که با استفاده از دسترنج دیگران بدون اجازه‌شان ساخته شود، اصلاً پایدار و آینده‌دار نیست.»

به جای این کار، استارتاپ او مدل‌های متن‌باز پایه‌ای را که روی فوتیج‌های عمومی آموزش دیده‌اند برمی‌دارد و آن‌ها را به صورت هدفمند برای کار‌های حرفه‌ای سینمایی تعلیم می‌دهد.

او اضافه کرد که فیلم‌سازان می‌توانند در طول تولید پروژه‌های خودشان، این ابزار‌ها را روی راش‌های اختصاصی‌شان آموزش دهند و در عین حال، مالکیت معنوی کامل فوتیج‌ها و الگوهای اختصاصی یادگرفته‌شده را فقط برای خودشان حفظ کنند.

افلک بار دیگر تأکید کرد که هدف هوش مصنوعی ابداً «جایگزینی انسان‌ها» یا «حذف نیروهای کار» نیست.

این سینماگر محبوب گفت: «من اصلاً باور ندارم روزی برسد که یک نفر متنی را تایپ کند و ناگهان فیلمی بیرون بیاید که مردم واقعاً دلشان بخواهد آن را تماشا کنند! تمام تلاش و دغدغه ما این بود که کاری اخلاقی انجام دهیم؛ کاری که کسی را بیکار نکند، بلکه به همه افراد فعال در این صنعت اجازه دهد از مزایای این فناوری جدید بهره‌مند شوند.»

جالب است بدانید در ماه جولای گذشته، غول استریم یعنی نتفلیکس، شرکت فناوری افلک به نام «اینترپازیتیو» (InterPositive) را با مبلغ هنگفت ۵۸۷ میلیون دلار خریداری کرد.

افلک همچنین فاش کرد که از این ابزار هوش مصنوعی در فیلم جدیدش به نام «حیوانات» (Animals) «برای کار‌های زیادی» به‌ویژه در مراحل پس‌تولید استفاده کرده است، هرچند حاضر نشد جزئیات فنی دقیق آن را لو بدهد. قرار است فیلم Animals به زودی روی پلتفرم نتفلیکس منتشر شود.

او در پاسخ به اینکه چرا جزئیات را فاش نمی‌کند، وضعیت را به شعبده‌بازی تشبیه کرد که نباید حقه کارش را لو بدهد: «راستش یک مقدار معذبم که دقیق بگویم چه‌کارهایی با هوش مصنوعی انجام داده‌ایم؛ چون در شغل ما قرار است توهمی از واقعیت ساخته شود و لو دادن شگردها مثل این است که یک شعبده‌باز حقه جادویی‌اش را به تماشاچیان توضیح دهد!»

موضوع ورود هوش مصنوعی به هالیوود همچنان یکی از داغ‌ترین و دوگانه‌ترین بحث‌های روز سینماست. در حالی که کارگردانان بزرگی مثل جیمز کامرون و مارتین اسکورسیزی از به‌کارگیری آن به عنوان یک ابزار خلاقانه حمایت کرده‌اند، غول‌های دیگری مانند کریستوفر نولان و گیرمو دل تورو نسبت به خطرات آن برای امنیت شغلی افراد و از بین رفتن کنترل هنری ابراز نگرانی کرده‌اند.