هوش مصنوعی Grok نخستین ویدیوی ۷ دقیقه‌ای از اقتباس سینمایی اودیسه را منتشر کرد

سه ماه پس از ادعای ایلان ماسک مبنی بر اینکه مدل هوش مصنوعی Grok یک فیلم سینمایی بلند و «از نظر تاریخی دقیق» بر اساس حماسه «اودیسه» تولید خواهد کرد، اکنون ویدیویی هفت دقیقه‌ای از این پروژه منتشر شده است؛ اثری که تیم سازنده آن را «قسمت اول از مجموعه اودیسه» می‌نامد.

ماسک پیش از این با انتشار مطالبی از اقتباس سینمایی کریستوفر نولان از داستان «اودیسه» به‌شدت انتقاد کرده بودزیرا نولان در فیلم خود از بازیگران غیرسفیدپوست استفاده کرده بود. نولان از بسیاری جهات در نقطه مقابل ماسک قرار دارد؛ در شرایطی که مدیرعامل تسلا و اسپیس‌ایکس مدام از طرح دیتاسنترهای فضایی سخن می‌گوید و سیلی از محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی را در شبکه‌های اجتماعی بازنشر می‌کند، نولان خود را فردی «بدبین به فناوری» خوانده و تأکید کرده است که پیش از هوش مصنوعی، هرگز فناوری دیگری را ندیده بود که «تا این اندازه از سوی عموم مردم پس زده شود».

اگرچه نسخه سینمایی نولان از «اودیسه» جلوه‌های بصری متعددی داشت، اما در اصل یک شاهکار فیلم‌سازی میدانی و عملی بود که فیلم‌برداری آن در ۶ کشور و با همکاری هزاران نفر از عوامل و بازیگران انجام شد. این فیلم پس از اکران در ماه ژوئیه، به موفقیتی خیره‌کننده در گیشه سینماها دست یافت، بلیت‌های سالن‌های آی‌مکس (IMAX) را برای ماه‌ها به‌طور کامل فروخت و به بخت اصلی دوره بعدی جوایز اسکار تبدیل شد.

در نقطه مقابل، نسخه تولیدشده با هوش مصنوعی Grok که حاصل همکاری با استودیوی Wonder Studios و کارگردانی دو واکر (Dev Walker) است، اکنون در دسترس عموم قرار گرفته تا عملکرد آن را قضاوت کنند.

هرچند این ویدیو به آن اندازه که تصور می‌شد فاجعه‌بار و بی‌کیفیت از آب درنیامده و قطعا نسبت به ویدیوهای پیشین منتشرشده از سوی ماسک گیراتر است، اما نقاط ضعف بارزی دارد. در لحظاتی کوتاه، اگر بیننده پیش‌زمینه‌ای نداشته باشد، شاید تصور کند بازیگرانی واقعی در حال قایق‌رانی روی پهنه دریا هستند. از نظر دقت تاریخی نیز سازندگان ناچار به سازش و تغییر واقعیت شده‌اند، چراکه هیچ شخصیتی به زبان یونانی باستان صحبت نمی‌کند. با این حال، چهره همه شخصیت‌ها کاملا مطابق سلیقه ماسک طراحی شده است و راوی با لهجه بریتانیایی صحبت می‌کند؛ لهجه‌ای که برای تمام علاقه‌مندان به بازی‌های ویدیویی فانتزی یا فیلم‌های حماسی هالیوود در ۲۵ سال گذشته کاملا آشناست.

آنچه این ویدیوی کوتاه به‌شدت از فقدان آن رنج می‌برد، حس هنری، الهام‌بخشی و احساسات انسانی است. روایت پیش‌داستان که از طریق صدای راوی بیان می‌شود، بیش از حد طولانی به نظر می‌رسد و در نهایت جای خود را به چهره‌های ریش‌داری می‌دهد که یکی پس از دیگری دیالوگ‌هایی خشک و تصنعی فریاد می‌زنند؛ دیالوگ‌هایی چنان بی‌روح که حتی دیالوگ‌های بحث‌برانگیز فیلم نولان در برابر آن‌ها مثل شاهکارهای شکسپیر جلوه می‌کند.

اگرچه شاید چند نمای منفرد شبیه‌سازی قابل‌قبولی از واقعیت ارائه دهند، اما در مجموع، این اثر کاملا بی‌روح و فاقد کشش روایی است و هیچ انگیزه‌ای به بیننده برای همراهی با شخصیت‌ها یا وقایع روی تصویر نمی‌دهد. در حالی که تماشای فیلم نزدیک به سه ساعته نولان توجه مخاطب را به آسانی حفظ می‌کرد، این ویدیوی تولیدشده با هوش مصنوعی حتی پیش از رسیدن به نیمه، خسته‌کننده می‌شود و حس تمایل به پایان آن را ایجاد می‌کند؛ اثری که اگر میان‌پرده یک بازی ویدیویی بود، بدون تردید گزینه رد کردن (Skip) فشرده می‌شد.

با چنین کیفیتی، بسیار دشوار است که بتوان تصور کرد مخاطبی حاضر به تماشای هفت دقیقه دیگر از این مجموعه باشد، چه برسد به اینکه بخواهد یک فیلم سینمایی کامل را در این قالب دنبال کند.