تب تند مسکن با ورود دیتاسنتر ۵۰ میلیارد دلاری متا؛ کارگران غول هوش مصنوعی کجا زندگی می‌کنند؟

دیتاسنتر عظیم متا در لوئیزیانا؛ جرقه انفجار در بازار مسکن محلی

برای دهه‌ها، منطقه «ریچلند پریش» (Richland Parish) چیزی فراتر از یک جامعه کشاورزی آرام و بی‌سروصدا در گوشه شمال‌شرقی ایالت لوئیزیانا نبود.

ساکنان این منطقه که مجموعه‌ای از روستاهای کوچک و آبادی‌های پراکنده است، به ریتم کند و خلوت زندگی در دیار خود خو گرفته بودند. جاده‌های فرعی پرپیچ‌وخم، زمین‌های پهناور کشاورزی و افقی بدون کوچک‌ترین نشانی از برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها، هویت همیشگی این ناحیه را می‌ساخت. نزدیک‌ترین شهر نسبتاً بزرگ به این منطقه، «مونرو» است که حدود نیم ساعت به سمت غرب فاصله دارد و جمعیتش بیش از دو برابر کل ریچلند پریش است.

اینجا از همان جاهایی است که همه ادعا می‌کنند همدیگر را می‌شناسند، یا دست‌کم اسم و رسم یکدیگر را شنیده‌اند.

اما حالا پای متا به این منطقه باز شده و همه‌چیز با سرعتی باورنکردنی در حال تغییر است.

در دسامبر سال ۲۰۲۴، متا از برنامه جاه‌طلبانه‌اش برای ساخت بزرگ‌ترین دیتاسنتر تاریخ خود در ریچلند پریش، درست در نزدیکی منطقه آرام «هالی ریج» (Holly Ridge) پرده برداشت؛ جایی که رسانه‌های محلی می‌گویند کم‌تر از ۲ هزار نفر سکنه دارد. طبق اعلام متا، این مگاپروژه چندساله با سرمایه‌گذاری سرسام‌آور ۵۰ میلیارد دلاری، در نقطه اوج ساخت‌وساز حدود ۷۵۰۰ فرصت شغلی و پس از افتتاح نیز حدود هزار موقعیت شغلی عملیاتی ایجاد خواهد کرد؛ آماری که جمعیت محلی منطقه را به حاشیه می‌برد و چندین برابر آن است.

«انجل کرافورد» (Angel Crawford) از اهالی شهرک «دلهای» (Delhi) که حدود ۱۰ دقیقه با هالی ریج فاصله دارد، از اواخر سال گذشته متوجه ورود موج گسترده کارگران ساختمانی و تیم‌های فنی به شهرک خود شد.

همان روز‌ها بود که او و همسرش، برایان، تصمیم گرفتند یک پارک اقامتی ویژه خانه‌های پیش‌ساخته (Mobile Homes) راه بیندازند تا پاسخی به بحران کمبود مسکن بدهند.

تأسیس مجموعه «انتلی پاینز» توسط انجل و برایان کرافورد

برایان و انجل کرافورد پیش‌تر در حوزه پرستاری فعالیت می‌کردند، اما در سال ۲۰۲۴ و پس از مستقل شدن فرزندانشان، مسیر شغلی خود را کاملاً تغییر دادند.

انجل درباره شروع این ماجراجویی می‌گوید: «ما سراغ حوزه املاک و اجاره مسکن رفتیم، چون در این منطقه واقعاً نیاز به خانه احساس می‌شد. این فضا کاملاً روستایی است و نوسانات بازار مسکن چندان روی آن تأثیری ندارد؛ چون هیچ‌وقت خانه کافی برای خرید یا اجاره وجود نداشته است.»

آن‌ها در همان سال دست‌به‌کار شدند و شروع به خرید خانه‌های قدیمی و نیازمند بازسازی کردند.

انجل توضیح می‌دهد: «ما ایده راه‌اندازی یک پارک خانه‌های پیش‌ساخته را در ذهن داشتیم و حتی زمینی هم خریده بودیم که ناگهان خبر ساخت دیتاسنتر متا به گوشمان رسید. همین اتفاق به موتور محرک ما تبدیل شد تا سریع‌تر کار را پیش ببریم. کاملاً متوجه بودیم که منطقه با کمبود شدید جا برای اسکان مواجه است و رؤیای ما برای ساخت خانه‌های چندواحدی دقیقاً پاسخی به همین نیاز بود.»

این زوج در سال ۲۰۲۴ شرکتی به نام Parish Line Properties را راه‌اندازی کردند که اکنون مدیریت ۱۸ خانه در این ناحیه را بر عهده دارد؛ از جمله یک پارک خانه‌های پیش‌ساخته به نام «انتلی پاینز» (Antley Pines) که ۱۴ واحد از آن‌ها به اسکان کارگران اختصاص یافته است.

بخش عمده ساکنان پارک، پیمانکاران پروژه دیتاسنتر متا هستند

از جهات متعددی، منطقه ریچلند پریش تصویری مینیاتوری از بحث‌های داغ و سراسری درباره دیتاسنترها در سراسر آمریکاست. گروهی از مردم نسبت به دیتاسنترها خوش‌بین هستند و به ایجاد فرصت‌های شغلی جدید، شکوفایی اقتصادهای بومی و تثبیت برتری آمریکا در رقابت توسعه هوش مصنوعی در برابر چین اشاره می‌کنند. در مقابل، منتقدان نگرانی‌های جدی درباره محیط‌زیست، فشار طاقت‌فرسا بر شبکه برق و زیرساخت‌ها، و تأثیرات شتاب‌گرفتن هوش مصنوعی بر آینده بازار کار دارند.

انجل درباره فضای فکری اهالی منطقه می‌گوید: «اینجا نظرات مردم صفر و یکی است؛ یا حسابی از این فرصت‌ها هیجان‌زده‌اند یا از آن به‌شدت بیزارند. حد وسطی وجود ندارد. اما از نظر من، این یک شانس بزرگ است تا امکانات تازه‌ای به منطقه ما بیاید و برای فرزندانمان کار ایجاد شود تا مجبور نباشند برای آینده شغلی شهر و دیار خود را ترک کنند.»

خانواده کرافورد در دسامبر سال ۲۰۲۵ مجموعه انتلی پاینز را افتتاح کردند. با وجود احساسات متناقض اهالی، تقاضا برای مسکن در این منطقه به اوج رسیده و غیرقابل‌انکار است.

انجل می‌گوید: «حتی قبل از این‌که خانه‌های پیش‌ساخته را در محوطه پارک مستقر کنیم، تمام واحدها با پیش‌پرداخت کارگران پروژه متا رزرو شده بود!»

به گفته او، بیش‌تر مستأجران این واحدها پیمانکاران فرعی مانند تکنسین‌های برق هستند که مستقیماً در پروژه ساخت دیتاسنتر متا مشغول به کارند.

فاصله ۱۵ دقیقه‌ای اقامتگاه تا کارگاه عظیم متا

اگرچه انتلی پاینز دقیقاً در دل هالی ریج قرار ندارد، اما این پارک اقامتی به لطف موقعیت مکانی خود به‌خوبی از منافع اقتصادی پروژه بهره‌مند شده است.

انجل در این باره توضیح می‌دهد: «موقعیت مکانی برای کارگران متا حیاتی است؛ چون آن‌ها شش تا هفت روز در هفته و بیش از ۱۲ ساعت در روز کار می‌کنند. حوالی ساعت ۴:۳۰ صبح خانه را ترک می‌کنند و تا ساعت ۷ شب برنمی‌گردند.»

چنین برنامه فشرده و نفس‌گیری برای کارگران که اکثرشان بومی این منطقه نیستند، بسیار طاقت‌فرساست.

او اضافه می‌کند: «یکی از نکات جالبی که مستأجرانم به من می‌گویند این است که مثلاً در دالاس اگر محل کار ۳۰ مایل فاصله داشته باشد، رانندگی حدود نیم ساعت طول می‌کشد؛ اما در مناطق روستایی به خاطر جاده‌های فرعی، دست‌اندازها و شهرهای کوچک سر راه، همین مسافت ممکن است یک ساعت تمام زمان ببرد. بنابراین هر چقدر به کارگاه ساخت‌وساز نزدیک‌تر باشند، برایشان غنیمت است.»

جهش قیمت‌ها با هجوم نیروی کار به منطقه

انتلی پاینز واحدهای چهارخوابه و دو حمامه را به صورت کاملاً مبله ارائه می‌دهد؛ موضوعی که به گفته انجل، به کارگران این امکان را می‌دهد تا در کنار خانواده اقامت داشته باشند یا با همکاران خود هم‌اتاق شوند. او اشاره می‌کند که اجاره این خانه‌ها با تمام امکانات و هزینه‌های آب و برق و خدمات، به‌طور میانگین ۳ هزار دلار در ماه است.

انجل می‌گوید: «حتی با این قیمت هم هیچ مشکلی در جذب مستأجر ندارم. پیش از ورود متا، یک خانه مبله‌نشده بدون پرداخت قبوض در همین منطقه، احتمالاً با قیمتی حدود ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار در ماه اجاره می‌رفت.»

جالب است بدانید در ریچلند پریش، میانگین درآمد سالانه خانوارها در سال ۲۰۲۴ حدود ۵۳ هزار دلار بوده است.

او تأکید می‌کند: «ما به مستأجران قدیمی و بومی خود اطمینان داده‌ایم که اجاره آن‌ها را بالا نمی‌بریم. اصول کاری ما این‌طور نیست و قصد نداریم مردم بومی را در تنگنا قرار دهیم. ما سراغ خرید و توسعه املاک جدید می‌رویم تا نیاز روزافزون به اسکان نیروی کار را تأمین کنیم.»

وای‌فای؛ داغ‌ترین خواسته کارگران در اقامتگاه‌ها

به گفته انجل، کارگران و نیروهای عملیاتی حاضر در پروژه متا چند خواسته مشترک و همیشگی دارند.

او با خنده می‌گوید: «به‌محض این‌که پایشان به خانه باز می‌شود، اولین سؤالشان این است که رمز وای‌فای چیست! خیلی‌ها دور از خانواده‌هایشان هستند و می‌خواهند هر شب تماس تصویری برقرار کنند.»

علاوه بر اینترنت، فرار از هیاهوی سرسام‌آور کارگاه ساختمانی نیز برای مستأجران ارزش فوق‌العاده‌ای دارد.

انجل توضیح می‌دهد: «آن‌ها تمام طول روز میان شلوغی و همهمه ده‌ها نفر هستند و وقتی به خانه می‌آیند، دیگر دلشان سر‌وصدا نمی‌خواهد. همه آن‌ها می‌گویند عاشق سکوت و آرامش این محیط شده‌اند.»

رونق بی‌سابقه مسکن کارگری و ایده‌ای جدید

تقاضا برای محل اقامت در این منطقه روزبه‌روز بیش‌تر می‌شود. انجل می‌گوید:

«تقریباً هر روز تماس و پیامک دارم. بیش‌تر این درخواست‌ها از طرف مستأجران فعلی‌ام است که همکارانشان دنبال جا می‌گردند. اگر سراغ وبسایت‌های معروف مشاور املاک مانند Realtor.com بروید، متوجه می‌شوید که خیلی از خانه‌های اجاره‌ای این منطقه اصلاً در اینترنت ثبت نشده‌اند.»

همین خلأ اطلاعاتی باعث شد او در سال ۲۰۲۵ وبسایتی به نام StayNELA بسازد تا مستأجران را مستقیماً به مالکان خانه‌ها متصل کند.

انجل درباره مسیر راه‌اندازی این پلتفرم می‌گوید: «چند ماه تمام با ماشین در منطقه گشتم و تمام تابلوهای اجاره دستی را که مردم در حیاط خانه‌ها یا تقاطع‌ها نصب کرده بودند و به سختی خوانده می‌شدند، بررسی کردم. از همه عکس گرفتم، یادداشت برداشتم و در گوشی‌ام پوشه‌بندی کردم. هر آگهی اجاره‌ای هم که در فیسبوک می‌دیدم بلافاصله ذخیره می‌کردم تا یک بانک اطلاعاتی کامل بسازم.»

سهم نیروهای بومی از خوان گسترده دیتاسنتر متا

گرچه بخش زیادی از کارگران از ایالت‌ها و مناطق دیگر برای کار روی دیتاسنتر متا آمده‌اند، اما به گفته انجل، بسیاری از اهالی بومی هم این فرصت طلایی را که درست بیخ گوششان به وجود آمده غنیمت شمرده‌اند.

او می‌گوید: «بسیاری از جوانان این منطقه پیش از این روی دکل‌های نفتی دریایی کار می‌کردند و ماه‌ها دور از خانه و خانواده بودند. حالا جوانان زیادی را می‌شناسیم که در کارگاه ساخت دیتاسنتر مشغول شده‌اند؛ کسانی که در شرایط عادی باید فرسنگ‌ها دور‌تر از خانه دنبال نان می‌دویدند.»

او با امیدواری ادامه می‌دهد: «امیدوارم این روند ادامه پیدا کند و فرصت‌های شغلی بیشتری برای فرزندان و نوه‌های ما در همین منطقه فراهم شود.»

بلاتکلیفی درباره مدت اقامت کارگران در منطقه

پیش‌بینی می‌شود فاز ساخت‌وساز دیتاسنتر متا چندین سال به طول بینجامد، اما کارگران ساختمانی هنوز دقیقاً نمی‌دانند تا چه زمانی در ریچلند پریش ماندگار خواهند بود.

انجل می‌گوید: «اکثرشان نمی‌دانند اقامتشان چقدر طول می‌کشد. همه آرزو دارند قرارداد بلندمدت داشته باشند، اما ماهیت پروژه‌های ساختمانی همین است؛ تا وقتی کار تمام نشود کسی چیزی به آن‌ها نمی‌گوید.»

به همین دلیل، امکان انعقاد قراردادهای اجاره ماهانه (ماه به ماه) به یکی از اصلی‌ترین مطالبات مستأجران تبدیل شده است.

آینده منطقه پس از پایان پروژه متا

هرچند حضور پررنگ متا در ریچلند پریش به روال روزمره این منطقه تبدیل شده، اما همه می‌دانند این دوران همیشگی نخواهد بود.

این دیتاسنتر در نهایت وارد فاز عملیاتی می‌شود؛ رویدادی که به معنای فروکش کردن عملیات عمرانی و خروج تدریجی کارگران خواهد بود. با این حال، خانواده کرافورد از حالا به دوران پس از متا فکر کرده‌اند و اصلاً نگران نیستند.

انجل می‌گوید: «هر کدام از خانه‌های پارک اقامتی ما روی زمینی به مساحت یک‌چهارم هکتار ساخته شده‌اند. بعد از رفتن متا، می‌توانیم آن‌ها را تک‌به‌تک بفروشیم یا به مستأجران جدید اجاره دهیم.»

با این حال، تمرکز فعلی آن‌ها روی فرصت‌های کم‌نظیر اقتصادی است که پروژه دیتاسنتر برای ریچلند پریش به ارمغان آورده است.

انجل در پایان می‌گوید: «حالا در منطقه شاهد رشد سریع خشک‌شویی‌ها، پارک‌های کاروان و مجموعه‌های اقامتی متحرک هستیم. این اتفاق برای اقتصاد محلی فوق‌العاده بوده است؛ تمام کسانی که با ما کار می‌کنند، از تکنسین‌های برق و نصاب‌های سیستم فاضلاب و لوله‌کشی گرفته تا تأمین‌کنندگان مصالح، همگی به لطف حضور متا سرشان شلوغ است و نان درمی‌آورند.»