انویدیا علاوه بر فروش میلیاردی تراشه‌ها، دریافت اشتراک سالانه ۲۰۰۰ دلاری برای هر پردازنده گرافیکی را بررسی می‌کند

جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا، در جریان رویداد GTC برلین در ۲۲ اکتبر رقمی فرضی را مطرح کرد؛ اما این شرکت هنوز هیچ جدول زمانی، فهرست محصولات تحت پوشش یا گروه مشتریان هدف را برای آن مشخص نکرده است.

پردازنده‌های گرافیکی انویدیا بسته به نوع پیکربندی و فروشنده، ده‌ها هزار دلار قیمت دارند. اکنون جنسن هوانگ، مدیرعامل این شرکت، ایده دریافت یک هزینه نرم‌افزاری سالانه را در کنار بهای اولیه سخت‌افزار مطرح کرده و از ۲۰۰۰ دلار در سال به ازای هر پردازنده گرافیکی به‌عنوان رقمی نمونه نام برده است. با این حال، پیش از آنکه سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ این رقم را در بودجه‌بندی خود بگنجانند، توجه به یک نکته حیاتی است: انویدیا هنوز این هزینه را به‌عنوان یک قیمت قطعی، رونمایی محصول یا برنامه زمانی رسمی تأیید نکرده است.

بنابراین تا زمانی که انویدیا رسماً بیانیه دیگری صادر نکند، باید این رقم را صرفاً مقداری فرضی و برای مثال به شمار آورد.

مبلغی مشخص، بدون برچسب قیمت رسمی

هوانگ این رقم را در رویداد GTC برلین مطرح کرد، اما شرایط و تعهدات نهفته در پس آن هنوز نامشخص است.

هوانگ در ۲۲ اکتبر در رویداد GTC برلین، رقم سالانه ۲۰۰۰ دلار به ازای هر پردازنده گرافیکی را هزینه فرضی نرم‌افزاری دانست که عامل‌های هوش مصنوعی را در بستری موسوم به «کارخانه‌های هوش مصنوعی» (AI factories) مدیریت و اجرا می‌کند؛ تعبیری که انویدیا برای توصیف مراکز داده اختصاص‌یافته به توسعه و استقرار هوش مصنوعی به کار می‌برد.

انویدیا هنوز اعلام نکرده است که چنین هزینه‌ای دقیقاً از چه تاریخی اجرایی می‌شود، کدام محصولات را در بر می‌گیرد و شامل چه دسته‌ای از مشتریان خواهد شد.

انویدیا هم‌اکنون نیز اشتراک نرم‌افزاری دارد؛ آن هم با هزینه‌ای بالاتر

رقم مطرح‌شده از طرح‌های کنونی اشتراک AI Enterprise کمتر است، اما انویدیا هنوز تفاوت و نسبت میان آن‌ها را روشن نکرده است.

در حال حاضر اشتراک نرم‌افزاری AI Enterprise انویدیا همراه با پشتیبانی، سالانه ۴۵۰۰ دلار به ازای هر پردازنده گرافیکی قیمت‌گذاری شده است. همچنین هزینه طرح پنج‌ساله آن بر پایه قیمت فهرست‌شده ۱۸ هزار دلاری، سالانه معادل ۳۶۰۰ دلار برای هر کارت گرافیک محاسبه می‌شود.

رقم پیشنهادی ۲۰۰۰ دلاری از هر دو سطح فعلی ارزان‌تر است. با وجود این، انویدیا توضیح نداده است که آیا این هزینه جدید قرار است جایگزین AI Enterprise شود، به‌صورت مکمل در کنار آن عرضه شود یا کاربردی کاملاً متمایز را هدف بگیرد.

مشتریانی که هم‌اکنون سالانه ۴۵۰۰ دلار برای هر پردازنده گرافیکی می‌پردازند، بدون شک پیش از آغاز هرگونه بحث درباره اشتراک دوم، خواهان پاسخی روشن به این ابهام خواهند بود.

معماری OpenShell؛ نرم‌افزاری که انویدیا قصد درآمدزایی از آن را دارد

معماری مرجع OpenShell که درست یک روز پیش از سخنان هوانگ معرفی شد، لایه جامع نرم‌افزاری نهفته در پس این بحث‌های قیمتی را به تصویر می‌کشد.

انویدیا در ۲۱ اکتبر، یعنی یک روز پیش از اظهارات هوانگ، معماری مرجع OpenShell را معرفی کرد. این پلتفرم زیرساخت محاسباتی Vera Rubin را برای بار پردازشی هوش مصنوعی، پردازنده‌های مرکزی Vera را برای عملیات عامل‌های هوشمند، نرم‌افزار ایزوله‌سازی محیط اجرای OpenShell و واحدهای پردازش داده BlueField-4 مجهز به سیستم امنیتی Nvidia Sentry را با یکدیگر ترکیب می‌کند.

سیستم امنیتی Sentry رفتار عامل‌های هوش مصنوعی را از طریق یک لایه ایزوله سخت‌افزاری رصد می‌کند و در صورت شناسایی هرگونه نقض قوانین یا سیاست‌های تعیین‌شده، می‌تواند در چند میلی‌ثانیه عامل خاطی را قرنطینه کند.

این معماری، لایه نرم‌افزاری انویدیا را به‌عنوان بخشی ضروری از زیرساخت مورد نیاز برای استقرار و هدایت عامل‌های خودران معرفی می‌کند. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا رقم فرضی ۲۰۰۰ دلاری صرفاً شامل OpenShell یا Sentry می‌شود یا کل این بسته مرجع را در بر می‌گیرد.

این ارقام برای کسب‌وکارها چه معنایی دارد؟

پتانسیل درآمدزایی این مدل بسیار چشمگیر است، اما دامنه پوشش، تعاریف دقیق و شرایط نهایی آن کماکان نامشخص باقی مانده است.

محاسبات پشت این مدل درآمدی کاملاً روشن است؛ با هزینه سالانه ۲۰۰۰ دلار برای هر کارت، فعال‌سازی یک میلیون مجوز پردازنده گرافیکی به ۲ میلیارد دلار درآمد پایدار سالانه ختم می‌شود و این رقم برای پنج میلیون پردازنده به ۱۰ میلیارد دلار می‌رسد. با این حال انویدیا فاش نکرده است که انتظار دارد چه تعداد از تراشه‌ها تحت این مجوز قرار گیرند یا چه درصدی از پایگاه سخت‌افزارهای فعال این شرکت مشمول این پرداخت خواهند شد.

علاوه بر این، انویدیا سازوکار شمارش پردازنده‌های گرافیکی را در این مدل به‌صورت عمومی شفاف نکرده است؛ مسئله‌ای که با ظهور تراشه‌های چندقالبی (Multi-die) و پلتفرم‌های شتاب‌دهنده یکپارچه، پیچیدگی فراوانی پیدا می‌کند. چنین ابهاماتی دقیقاً همان جزئیات ریزی هستند که روند مذاکره بر سر قراردادهای سازمانی بزرگ را به تعویق می‌اندازند.

مشتریان سازمانی نیز گزینه‌های متنوعی در اختیار دارند. خود انویدیا نرم‌افزار OpenShell را یک محصول متن‌باز توصیف کرده و زیست‌بوم گسترده‌تری از بسترهای اجرای عامل‌های متن‌باز نیز در بازار در دسترس است. ارائه‌دهندگان خدمات ابری هم ممکن است ابزارهای امنیتی اختصاصی خود را در قالب بسته‌های نرم‌افزاری ارائه دهند؛ از سوی دیگر، شرکت‌های بزرگ با تکیه بر قدرت چانه‌زنی خود برای دریافت تخفیف یا شفاف‌سازی شرایط تلاش خواهند کرد.

یک طرح اشتراک شفاف با مرزبندی مشخص درباره خدمات تحت پوشش، می‌تواند پرداخت هزینه‌ای سالانه و منطقی را توجیه کند؛ اما دریافت مبالغ هم‌پوشان برای محصولاتی که تداخل دارند، قابل پذیرش نیست. تا زمانی که انویدیا شرایط و جزئیات نهایی را منتشر نکند، سازمان‌ها نمی‌توانند ارزیابی کنند که آیا رقم ۲۰۰۰ دلاری ارزش سرمایه‌گذاری دارد، هزینه‌ای مازاد و تکراری به شمار می‌رود، یا ماهیت دیگری دارد. انویدیا باید مشخص کند که پرداخت این هزینه دقیقاً چه ارزش و امکاناتی به‌همراه می‌آورد، نه اینکه صرفاً به تعیین یک عدد بسنده کند.