اعتراض گسترده به ساخت دیتاسنترهای هوش مصنوعی در اوهایو، معادلات انتخابات را دگرگون کرد

پتی اسپیل‌من و جن بلت در حومه شهر «گرو سیتی» در ایالت اوهایو رانندگی می‌کنند و خطوط مقدم نبردی را نشان می‌دهند که ماه‌هاست درگیر آن هستند. اسپیل‌من از پنجره خودرو ون، مرزهای دقیق زمین ۳۱۰ هکتاری پیشنهادی برای ساخت یک مجموعه عظیم دیتاسنتر را نشان می‌دهد. او به پست برق فشار قوی و دکل‌های سر به فلک کشیده انتقال نیرو اشاره می‌کند و داستان همسایگانی را تعریف می‌کند که پیشنهادهایی برای فروش زمین‌هایشان به شرکت توسعه Headwaters دریافت کرده‌اند؛ شرکتی مستقر در تگزاس که قصد دارد در این زمین‌های کشاورزی روستایی در فاصله حدود ۱۶ کیلومتری شهر کلمبوس، یک مرکز ذخیره‌سازی و پردازش ابری بسازد. در میان مزارع ذرت خشک‌شده و ردیف‌های کوتاه سویا، برخی کشاورزان تابلوهایی با شعار «دیتاسنتر نمی‌خواهیم» در حیاط خانه‌های خود نصب کرده‌اند.

مزرعه ۱۶۵ ساله خانواده اسپیل‌من درست روبروی این مجتمع پیشنهادی قرار دارد. اسپیل‌من ۶۳ ساله، راننده بازنشسته سرویس و فردی آرام است که سه بار به دونالد ترامپ رأی داده و از حامیان جمهوری‌خواهان به شمار می‌رود. در مقابل، بلت ۵۱ ساله، هنرمند و فعال بازاریابی و از حامیان حزب دموکرات است. این دو زن ماه‌هاست گروهی مردمی به نام «حفاظت از گرو سیتی» را هدایت می‌کنند تا جلوی ساخت این دیتاسنتر را بگیرند. دغدغه‌های ساکنان بسیار زیاد است: مصرف سرسام‌آور آب، سر و صدای مداوم، آسیب‌های زیست‌محیطی، افزایش هزینه‌های برق و پنهان‌کاری گسترده‌ای که دور این پروژه کشیده شده است. اسپیل‌من که مادرهمسرش پیشنهاد سخاوتمندانه ۱٫۵ میلیون دلاری این شرکت برای خرید ۱۲ هکتار زمین را رد کرده است، می‌گوید: «اینجا شهر و جامعه ماست. اگر ما نخواهیم شما اینجا باشید، چه کسی را باید ببینیم؟»

فشار و اعتراض شدید اهالی سرانجام شورای شهر گرو سیتی را وادار کرد تا ساخت هرگونه دیتاسنتر جدید را به مدت یک سال متوقف کند. ساکنان در انتخابات پیش‌رو حتی فراتر می‌روند و درباره پیشنهادی رأی‌گیری خواهند کرد که اجرای تمام پروژه‌های بزرگ عمرانی را منوط به تأیید مستقیم مردم می‌کند. این مناقشه، فضای سیاسی این منطقه محافظه‌کار ۴۵ هزار نفری را کاملاً برهم زده است. گروه‌های محلی در فیس‌بوک پر از بحث و جدل شده‌اند، جلسات شورای شهر با حضور پرشمار شهروندان خشمگین برگزار می‌شود و فعالان با استفاده از قانون آزادی اطلاعات پیگیر مکاتبات مقامات شهری پیرامون این همه‌پرسی شده‌اند. با این حال ریچارد استیج، شهردار باسابقه شهر و چند تن دیگر از مدیران محلی با این تلاش‌ها مخالفت کرده و معتقدند محدود کردن پروژه‌ها به رشد اقتصادی شهر ضربه می‌زند.

موج مخالفت با ساخت دیتاسنترها اکنون به سراسر اوهایو سرایت کرده است. این ایالت با میزبانی از حدود ۲۰۰ مرکز داده، یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های پردازش اطلاعات در آمریکا به شمار می‌رود. در ایالتی که زمانی از لحاظ حزبی متغیر بود و در دوران ترامپ کاملاً به سمت جمهوری‌خواهان چرخید، حتی فعالان این حزب نیز اذعان دارند که بالا گرفتن نارضایتی‌های عمومی از دیتاسنترها، فرصت سیاسی بی‌سابقه‌ای برای دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای فراهم کرده است.

نیک اوونز، رئیس سابق حزب جمهوری‌خواه در یکی از شهرستان‌ها و نماینده حامی ترامپ در گردهمایی ملی حزب در سال ۲۰۲۴، می‌گوید: «من از سرسخت‌ترین جمهوری‌خواهان هستم، اما امسال سال بسیار سختی برای حزب ما در اوهایو خواهد بود.» اوونز اکنون با گروه مدنی «حفظ اوهایو» همکاری می‌کند که با ساخت مراکز داده مخالف است. او توضیح می‌دهد: «همین حالا می‌توانم به ده یا دوازده نفر از گوشه و کنار ایالت پیام بدهم یا زنگ بزنم؛ افرادی با دیدگاه‌های سیاسی کاملاً متفاوت و طبقات اجتماعی گوناگون، زیرا همه ما در این یک موضوع کاملاً هم‌صدا و متحد هستیم.»

بر اساس نظرسنجی مؤسسه گالوپ که به‌تازگی منتشر شد، بیش از ۷۰ درصد از رای‌دهندگان آمریکایی با احداث دیتاسنترهای اختصاصی هوش مصنوعی در نزدیکی محل سکونت خود مخالف هستند. در اوهایو، جایی که میانگین قبض برق خانوارها طی یک سال گذشته حدود ۱۵ درصد و در یک دهه اخیر بیش از ۶۶ درصد جهش داشته، نگاه منفی مردم به مراتب شدیدتر است. پژوهش دانشگاه ایالتی بولینگ گرین نشان می‌دهد نزدیک به ۸۰ درصد ساکنان اوهایو از توقف کامل توسعه این تأسیسات حمایت می‌کنند. گزارش‌ها حاکی از آن است که بیش از ۱۰۰ نهاد محلی در این ایالت ممنوعیت‌های موقتی برای احداث مراکز داده وضع کرده‌اند؛ علاوه بر این، در انتخابات نوامبر دست‌کم ۱۰ منطقه برای گنجاندن بند ممنوعیت در اساسنامه شهری خود رأی‌گیری می‌کنند و دو شهر دیگر نیز برکناری شهردارانی را به رأی می‌گذارند که چراغ خاموش با شرکت‌های فناوری قرارداد بسته‌اند. از نگاه مخالفان، این مراکز و صنعت قدرتمند هوش مصنوعی حامی آنها، امنیت عمومی، فرصت‌های شغلی، هزینه‌های زندگی و کیفیت حیات روزمره مردم را تهدید می‌کنند.

با وجود این، هنوز مشخص نیست این مسئله چقدر بر آرای نهایی صندوق‌ها اثرگذار خواهد بود. دیتاسنترها به‌تنهایی در صدر اولویت‌های ملی رای‌دهندگان قرار ندارند؛ چنان‌که در نظرسنجی اخیر مرکز تحقیقات پیو مسائلی مانند اقتصاد، آینده دموکراسی، درمان، آموزش و مهاجرت پنج دغدغه نخست مردم بودند. با این حال، نامزدهای دموکرات توانسته‌اند موضوع دیتاسنترها را به همه این محورهای اصلی پیوند بزنند. آنها وعده می‌دهند که با مهار مصرف دیتاسنترها از جهش هزینه‌های سرسام‌آور برق جلوگیری کنند، جلوی زدوبندهای پنهانی غول‌های دره سیلیکون بایستند، شرکت‌های هوش مصنوعی را مسببان بی‌عدالتی اقتصادی معرفی کنند و رقبای سیاسی خود را متهم سازند که منافع عمومی را فدای شرکت‌های بزرگ کرده‌اند. بر اساس آمار مؤسسه تحلیلی AdImpact، در این دور از رقابت‌ها بالغ بر ۱۳۷٫۶ میلیون دلار صرف تبلیغات تلویزیونی با محوریت دیتاسنترها شده که ۷۷ درصد آن از سوی دموکرات‌ها تأمین مالی شده است.

بسیاری از تحلیل‌گران دموکرات بر این باورند که مراکز داده می‌توانند برگ برنده آنها در رقابت‌های بسیار نزدیک، به‌ویژه در ایالت‌های محافظه‌کاری چون تگزاس، آیووا و اوهایو باشند. در این مناطق، شهروندان در نظرسنجی‌ها اعلام کرده‌اند در مدیریت این موضوع اعتماد بیشتری به برنامه‌های دموکرات‌ها دارند. از سوی دیگر، دونالد ترامپ خود را به‌عنوان حامی سرسخت این صنعت معرفی کرده و مخالفان دیتاسنترها را افرادی کوته‌فکر توصیف کرده است. مگان مولین، استاد علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس (UCLA)، معتقد است موج خشم مردمی تنها نقطه‌ای است که در حال حاضر توانسته شهروندان آمریکایی را با هر گرایشی متحد کند. او می‌گوید: «این مسئله مستقیماً به موضوعات بنیادین سیاست آمریکا گره خورده است؛ مسائلی مانند هزینه‌های معیشت، توان پرداخت قبوض انرژی، بی‌اعتمادی به پیامدهای هوش مصنوعی و ایستادگی در برابر تمرکز ثروت در دستان غول‌های فناوری.»

در اوایل پاییز، دان لئونارد، نامزد حزب دموکرات در حوزه پانزدهم کنگره اوهایو، در کتابخانه عمومی شهر پیکا حاضر شد؛ فضایی که با گل‌های مصنوعی پاییزی تزیین شده بود و ده‌ها فعال مدنی در آن گرد آمده بودند تا ابعاد تازه‌ای از تخلفات پیرامون ساخت مراکز داده را بررسی کنند.

شرکت متا که برای توسعه زیرساخت‌های عظیم هوش مصنوعی خود به‌سرعت در حال ساخت مراکز پردازش داده است، برنامه‌ریزی کرده بود تا مجموعه‌ای یک میلیارد دلاری در این منطقه بسازد. بر اساس اسناد شهری، این شرکت غول‌پیکر قرارداد خود را با استفاده از شرکت‌های پوششی و انعقاد توافق‌نامه‌های محرمانه سفت و سخت با مدیران محلی نهایی کرده بود. زمانی که دست داشتن متا در این پروژه فاش شد، مدیران این شبکه اجتماعی و شهرداری پیکا اعلام کردند پروژه سرمایه‌گذاری اقتصادی چشمگیری برای منطقه به‌همراه دارد. متا بعدها در بیانیه‌ای رسمی اعلام کرد که استفاده از قراردادهای عدم‌افشا در چنین طرح‌هایی را بازنگری خواهد کرد.

در جریان این نشست، الیشا لنگ، شهروند ۴۲ ساله، از نگرانی شدید خود درباره آلودگی چاه آب خانه‌اش سخن گفت. لنگ که یک رأی‌دهنده ثبت‌شده جمهوری‌خواه است، از پنهان‌کاری شدید پروژه و پرداخت پاداش‌های نقدی سه هزار دلاری شهرداری به چند مقام محلی پس از جذب سرمایه متا خشمگین بود. در پی این ماجرا، شهروندان معترض موفق شدند طوماری قانونی امضا کنند تا طرح استیضاح و برکناری شهردار و سایر مقامات منتخب پیکا در روز انتخابات به رأی گذاشته شود.

لئونارد ۴۸ ساله، استاد سابق برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای در دانشگاه ایالتی اوهایو، بیانی ساده و مردمی دارد. در حالت عادی، یک نامزد ترقی‌خواه شانس چندانی برای پیروزی در حوزه‌ای نخواهد داشت که ۱۵ سال در اختیار جمهوری‌خواهان بوده است؛ به‌ویژه که مایک کری، نماینده فعلی و لابی‌گر سابق صنعت زغال‌سنگ، دو سال پیش با اختلاف ۱۳ درصدی به پیروزی رسیده بود. اما زمانی که لئونارد در انتخابات مقدماتی پیروز شد، خشم ساکنان این حوزه، از جمله شهر گرو سیتی، به اوج رسیده بود. تیم لئونارد در یک نظرسنجی متوجه شد که بیش از ۷۰ درصد از رأی‌دهندگان احتمالی خواهان حق رأی و نظارت دقیق بر محل احداث و شیوه کارکرد مراکز داده هستند. او در مصاحبه‌ای توضیح می‌دهد: «ما باید داده‌های میدانی را بررسی می‌کردیم تا مطمئن شویم؛ و دیدیم که مسئله دیتاسنترها به یکی از معدود موضوعاتی تبدیل شده که دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان اوهایو کاملاً درباره آن هم‌عقیده هستند.»

لئونارد دیتاسنترها را نمادی از سرمایه‌داری افسارگسیخته می‌داند که به باور او، با تخریب چشم‌انداز محلی، جوامع را ناچار می‌کند تاوان هزینه‌های سرسام‌آور برق و تهدیدهای زیست‌محیطی شرکت‌های دوردست را از جیب خود بپردازند. او می‌گوید این پروژه‌ها نگرانی ساکنانی را تشدید کرده که پیش‌تر نابودی فرصت‌های شغلی صنعتی خود را در جریان جهانی‌سازی دیده بودند و اکنون هراس دارند که بار دیگر بازندگان اقتصاد مبتنی بر هوش مصنوعی باشند: «مردم احساس می‌کنند ما حتی نتوانستیم انقلاب صنعتی قبلی را به درستی مدیریت کنیم و حالا انقلاب تازه‌ای را با زور بر دوش ما می‌گذارند؛ آن هم درست در حیاط خلوت خانه‌هایمان و با تخریب شیوه زندگی ما.»

با وجود این، مشخص نیست آیا این موج خشم برای پیروزی لئونارد در حوزه‌ای با اکثریت قاطع جمهوری‌خواه کافی باشد یا خیر. تاکنون هیچ نظرسنجی مستقل یا مناظره عمومی در این رقابت برگزار نشده و کری از برتری مالی چشمگیری برخوردار است؛ به‌طوری‌که بر اساس گزارش‌های مالی ستادها، ۴ میلیون دلار در برابر ۱٫۲ میلیون دلار لئونارد جمع‌آوری کرده است. هرچند سرازیر شدن بودجه‌های تبلیغاتی سنگین جمهوری‌خواهان علیه لئونارد نشان می‌دهد آنها تا حدی احساس خطر کرده‌اند.

اما در دیگر رقابت‌های ایالت اوهایو، دموکرات‌ها فرصت درخشانی پیش روی خود می‌بینند.

در یک روز پاییزی، شرود براون در جمع کوچکی از هواداران خود در منطقه فرانکلین پشت بلندگو قرار گرفت. او سخنرانی خود را با مواضعی درباره نابرابری اقتصادی آغاز کرد که در طول ۱۸ سال نمایندگی در مجلس سنا بارها تکرار کرده بود؛ اما سپس سخنانش را به انتقادی تند تغییر داد که شاید تا سال گذشته خریداری نداشت. براون خطاب به رقیب جمهوری‌خواه خود، جان هاستد، گفت: «اگر امروز این همه دیتاسنتر در اوهایو سبز شده‌اند، نتیجه سیاست‌های اشتباه رقیب من است. آنها وارد شهرهای ما می‌شوند، زمین‌ها را می‌بلعند، منابع آبی را می‌خشکانند و در عوض از معافیت‌های مالیاتی نجومی بهره‌مند می‌شوند.»

براون پس از سه دوره حضور در واشنگتن، در سال ۲۰۲۴ و در پی پیروزی دوباره ترامپ در اوهایو کرسی سنا را از دست داد. او اکنون بازگشت سیاسی خود را تماماً بر محور مخالفت با دیتاسنترها پایه‌گذاری کرده است. او در سخنرانی‌ها، شبکه‌های اجتماعی و پیام‌های تلویزیونی، هاستد را به دلیل نقش پررنگش در مقام معاون فرماندار برای اعطای حدود ۲٫۵ میلیارد دلار مشوق و معافیت مالیاتی به این مراکز مقصر می‌داند؛ هرچند اتاق بازرگانی اوهایو مدعی است درآمد حاصل از این مراکز دو برابر این مشوق‌ها بوده است.

در سال‌های گذشته، هاستد مانند دیگر رهبران هر دو حزب، از شرکت‌های بزرگی چون گوگل و آمازون که پردیس‌های وسیعی ساختند، به‌عنوان پیشران‌های رشد اقتصادی اوهایو تمجید می‌کرد. ستاد انتخاباتی هاستد با انتقاد از اظهارات براون، یادآوری کرده است که این سناتور سابق خودش در سال ۲۰۱۵ از پروژه مراکز داده بخش ابری آمازون تجلیل کرده بود.

اکنون هاستد در موضع دفاعی قرار گرفته است؛ او طرحی را به سنا پیشنهاد داد تا مراکز داده ملزم شوند هزینه ارتقای شبکه‌های برق را شخصاً بپردازند، اما این طرح با مخالفت دموکرات‌ها متوقف شد. او تأکید دارد که تصمیم‌گیری درباره احداث این مراکز باید بر عهده شوراهای محلی باشد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد رقابت دو نامزد بسیار شانه به شانه است، اما بررسی‌های اخیر حاکی از آن است که اوهایو جزو ایالت‌های محافظه‌کاری به شمار می‌رود که دموکرات‌ها فراتر از انتظارات ظاهر شده‌اند؛ چراکه مردم احساس می‌کنند آنها در مهار دیتاسنترها قاطع‌تر عمل خواهند کرد.

دموکرات‌ها مصمم هستند این برتری را حفظ کنند. دکتر ایمی اکتون، نامزد دموکرات فرمانداری اوهایو، خواستار تعلیق مشروط ساخت دیتاسنترها شده تا این شرکت‌ها ملزم به پرداخت هزینه کامل برق مصرفی خود، رعایت استانداردهای زیست‌محیطی و عقد قراردادهای شفاف با ساکنان محلی شوند. در مقابل، ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری‌خواهان، وعده داده مراکز داده فوق بزرگ را مجبور به پوشش هزینه‌های شبکه و رعایت شاخص‌های کیفی هوا و آب کند. اکتون از راماسوامی انتقاد کرده که حاضر به فروش سهام خود در شرکت‌های بزرگ فناوری و هوش مصنوعی نشده و این موضوع را نوعی تعارض منافع آشکار دانسته است.

روند مشابهی در ایالت‌های دیگر نیز جریان دارد. در تگزاس، جیمز تالاریکو از حزب دموکرات و کن پکستون رقیب جمهوری‌خواه او، هر دو خواهان اعمال قوانین سخت‌گیرانه‌تر بر دیتاسنترها هستند و طرف مقابل را به دریافت کمک‌های مالی از غول‌های فناوری متهم می‌کنند. گرگ ابوت، فرماندار جمهوری‌خواه تگزاس نیز که رقابت فشرده‌ای پیش رو دارد، احداث مراکز جدید را تا پایان ممیزی‌های رسمی به حالت تعلیق درآورده است. در آیووا نیز مناقشه بر سر مراکز داده به نقطه داغ رقابت سنا میان نامزدها تبدیل شده است.

آیک استیج نخستین بار در سال ۱۹۸۸ شهردار گرو سیتی شد. او به‌عنوان یک بانکدار بازنشسته که اتاق بازرگانی محلی را بنیان گذاشته، معتقد است زمین‌های ارزان، موقعیت جغرافیایی مناسب و محیط تجاری آرام، عامل اصلی هجوم انبوه‌سازان به این شهر بوده است. شرکت‌های متعددی در کنار سه بیمارستان و دو مرکز پژوهش علمی در این سال‌ها به شهر آمده‌اند. استیج در دفتر کار خود در شهرداری می‌گوید: «کمتر شهری می‌تواند چنین دستاوردی را نشان دهد.»

استیج آرزوهای بزرگی برای رشد گرو سیتی در سر داشت. در سال ۲۰۱۸، برنامه‌ای راهبردی شامل سامانه‌های حمل‌ونقل بهتر، پارک‌های بیشتر و ساخت‌وسازهای مدرن تصویب شد و مقامات محلی بیش از ۳۶۰۰ هکتار از زمین‌های کشاورزی و بایر را برای توسعه صنعتی مناسب ارزیابی کردند.

هفت سال پس از آن، شرکت Headwaters که توسط مایکل لبو، یکی از مدیران ارشد سابق زیرساخت دیتاسنترهای گوگل تأسیس شده، به همین منطقه چشم دوخت. این شرکت با مالکان زمین‌های روستایی جنوب شهر تماس گرفت؛ یکی از این زمین‌ها متعلق به خانواده پتی اسپیل‌من بود که پیشنهاد خرید را رد کرد. اسپیل‌من می‌گوید: «بیشتر ما پیشنهادشان را قبول نکردیم.» اما با این حال، شرکت موفق شد تا بهار امسال با خرید زمین از شمار کافی از مالکان، مساحت لازم برای پروژه را گردآوری کند.

نمایندگان شرکت Headwaters در نشست‌هایی با اهالی، طرح خود را «پروژه میپل» معرفی کردند. این شرکت اعلام کرد قصد دارد این مجتمع ۶٫۹ میلیارد دلاری را پس از تکمیل به یک غول فناوری نامشخص واگذار کند و متعهد شد ضوابطی چون محدودیت ارتفاع ۳۰ متری، ایجاد فضای سبز پوششی و کنترل آلودگی صوتی در حد صدای ماشین ظرفشویی را رعایت کند. شرکت مدعی شد این طرح ۲۵۰ شغل پایدار ایجاد می‌کند، هزینه‌های انرژی خود را به شبکه می‌پردازد و راهکارهایی برای کاهش مصرف آب به کار خواهد گرفت. اما طفره رفتن سازندگان از اعلام نام شرکتی که قرار است دیتاسنتر به آن فروخته شود، خشم اهالی را برانگیخت. جن بلت به یاد می‌آورد: «آنها به هیچ سؤالی پاسخ روشن ندادند و افراد زیادی با عصبانیت جلسه را ترک کردند.»

این خشم، انگیزه فعالان مدنی را دوچندان کرد. بلت کارزاری برای رد درخواست‌های ساخت دیتاسنتر به راه انداخت. اعضای گروه اطلاعات متعددی درباره پیامدهای منفی این تأسیسات در شبکه‌های اجتماعی منتشر کردند و تابلوهای اعتراضی را در نزدیکی زمین پروژه برافراشتند.

یک ماه بعد، محمد عمر، عضو ۲۶ ساله شورای شهر گرو سیتی، اعلام کرد طرحی قانونی برای تعلیق ۱۲ ماهه احداث مراکز داده تدوین کرده است. شرکت سازنده بلافاصله در نامه‌ای به اعضای شورا اخطار داد که چنین تصمیمی می‌تواند نقض حقوق قانونی آنها باشد، هرچند مدیرعامل شرکت بعدها اعلام کرد برنامه‌ای برای شکایت قضایی ندارد.

این خط و نشان حقوقی، واکنش منفی اهالی را در آستانه رأی‌گیری به اوج رساند. در نهایت طرح تعلیق با رأی قاطع ۶ بر ۱ به تصویب رسید. به دنبال این موفقیت، فعالان گروه «حفاظت از گرو سیتی» گامی فراتر برداشتند و پیش‌نویس اصلاحیه‌ای برای اساسنامه شهر تهیه کردند؛ سندی که به منزله قانون اساسی محلی است. طبق این طرح، شهرداری اجازه نخواهد داشت مجوز توسعه طرح‌هایی با مساحت بیش از ۲۰ هکتار، مصرف برق بالاتر از ۲۰ مگاوات در ساعات اوج بار، یا مصرف روزانه بیش از ۵۰۰ هزار گالن آب را صادر کند، مگر اینکه اکثریت شهروندان در همه‌پرسی عمومی به آن رأی مثبت داده باشند. فعالان برای جمع‌آوری امضا در بازارچه‌ها، پارک‌ها و رویدادهای ورزشی حضور یافتند و در عرض چند هفته امضاهای لازم برای گنجاندن این همه‌پرسی در برگه رأی را فراهم کردند.

مدیران شهری با اضطراب پوشش رسانه‌ای گسترده این اعتراضات در اوهایو را زیر نظر گرفتند. آنها هشدار دادند که اصلاح اساسنامه فقط سد راه این پروژه نمی‌شود، بلکه فرایند تصویب تمام طرح‌های توسعه شهری را دگرگون می‌کند و ممکن است حتی گسترش مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز خیریه را با موانع اداری پیچیده روبه‌رو سازد. برخی کسبه محلی نیز نگرانند این تصمیم به اقتصاد شهر آسیب بزند. استیو فانک، از فعالان تجاری شهر می‌گوید: «این تغییر روی کار و کاسبی‌ها، مدارس و مالیات‌های همه ما اثر خواهد گذاشت.»

شهرداری بروشورهایی برای شهروندان ارسال کرده تا پیامدهای احتمالی این تصمیم را تشریح کند و بحث‌های تندی میان موافقان و مخالفان در فضای مجازی شکل گرفته است. محمد عمر، عضو شورا، وضعیت را بحرانی می‌داند و می‌گوید: «اوضاع اصلاً جالب نیست و احساس می‌شود شهر به دو نیم تقسیم شده است.»

از دیدگاه شهردار، شرکت‌های بزرگ فناوری نتوانسته‌اند مزایای پروژه‌های خود را به درستی برای مردم تبیین کنند و همین مسئله باعث شده نگرانی‌های عمومی به‌سرعت اوج بگیرد. او این مقاومت را با هراس مردم آمریکا در قرن نوزدهم از توسعه خطوط راه‌آهن مقایسه می‌کند؛ زمانی که کشاورزان می‌ترسیدند قطارها سلامت احشام را به خطر بیندازند، هرچند بعدها راه‌آهن را پذیرفتند. با این حال، شهردار اذعان دارد که این بار دیدگاه عمومی علیه برنامه‌های توسعه شهری شکل گرفته است. او که سال آینده باید بار دیگر در انتخابات شهرداری شرکت کند، می‌گوید: «من در ۱۱ دوره انتخابات پیروز شده‌ام، اما هرگز نباید پیروزی را از پیش تضمین‌شده دانست.»