نگاهی به مجتمع عظیم تراشه‌سازی سامسونگ؛ خیز بلند غول کره‌ای برای پیروزی در جنگ حافظه‌های هوش مصنوعی

مدل‌های هوش مصنوعی مولد روی پردازنده‌های گرافیکی قدرتمندی (GPU) اجرا می‌شوند که برای پردازش به دسته‌های فشرده‌ای از تراشه‌های حافظه اختصاصی در کنار پردازنده اصلی متکی هستند. سامسونگ برای پاسخ به تقاضای سرسام‌آور این نوع حافظه‌ها، در حال ساخت مجتمع عظیم و تازه‌ای برای تولید نیمه‌رساناها در پیونگ‌تک کره جنوبی است. در حال حاضر سه کارخانه (فَب) در این مجتمع به‌صورت شبانه‌روزی فعالیت می‌کنند و کارخانه چهارم نیز به‌زودی راه‌اندازی می‌شود. ساخت پنجمین کارخانه در پی افت تقاضای تراشه‌های حافظه در سال ۲۰۲۴ متوقف شده بود، اما با انفجار تقاضا ناشی از رونق هوش مصنوعی، عملیات ساخت آن دوباره از سر گرفته شد.

ساعت کمی مانده به ظهر یک روز دوشنبه است و سیل کارگران ساختمانی از کارخانه‌های سامسونگ در پیونگ‌تک سرازیر می‌شود؛ شهری عمدتاً کشاورزی در جنوب سئول که در آن، شالیزارهای برنج درست در کنار یک مجتمع غول‌پیکر و مدرن تراشه‌سازی قرار گرفته‌اند. هزاران کارگر با لباس‌های یکدست مشکی و جلیقه‌های آبی آسمانی، در حال خروج، کلاه‌های ایمنی خود را که نام و شماره کارخانه‌شان روی آن‌ها درج شده، از سر برمی‌دارند.

آن‌ها عرق‌ریزان و با چهره‌هایی گلگون، با کفش‌های کتانی بزرگ و مجهز به محافظ‌های پلاستیکی زرد، راهی ناهار می‌شوند. برخی برای رفت‌وآمد در این محوطه پهناور که مساحتش تقریباً به اندازه پارک مرکزی نیویورک است، سوار اسکوترها یا موتورسیکلت‌ها می‌شوند. کارگران برای صرف غذا به بوفه‌ها، غذاخوری‌ها و رستوران‌های محلی سوپ گوشت می‌روند و در مسیر از کنار بنرهایی عبور می‌کنند که اجاره کوتاه‌مدت سوئیت‌های کوچک را تبلیغ کرده‌اند. حتی برخی از آن‌ها برای پرس‌وجو جلوی بنگاه‌های املاک توقف می‌کنند و پشت همان پیشخوان‌هایی می‌ایستند که مهندسان رسمی سامسونگ برای خرید خانه‌های جدید به آن‌ها مراجعه می‌کنند.

در برابر کارخانه چهارم، چوی هه‌رین، افسر ۳۵ ساله ایمنی، در حالی که پیشانی‌اش را با دستمال پاک می‌کند، به چشم می‌خورد. او سپیده‌دم سوار یکی از اتوبوس‌های شاتلی شده که کارگران را از سونگتان، منطقه‌ای قدیمی‌تر و سنتی‌تر، به این مجتمع منتقل می‌کنند. وظیفه او نظارت بر ایمنی تیمی است که مسئولیت ساخت کانال‌های عبور کابل را بر عهده دارند. هه‌رین گزارش‌ها را می‌نویسد، تجهیزات را بازرسی می‌کند و مواد شیمیایی مورد استفاده کارگران را زیر نظر دارد. او یکی از صدها زنی است که در این کارگاه عظیم کار می‌کنند؛ زنانی که بسیاری از آن‌ها به‌عنوان هدایت‌کننده جلوتر از ماشین‌آلات سنگین راه می‌روند تا مسیر را ایمن نگه دارند.

ایمنی در اینجا اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. بلافاصله پس از ناهار، عملیات ساخت‌وساز دوباره اوج می‌گیرد. بیل‌های مکانیکی از کنار سازه‌های فولادی زنگ‌زده و سرخ‌رنگی عبور می‌کنند که زیر جرثقیل‌های برجی قد برافراشته‌اند. روی بنرهایی که از بالاترین تیرآهن‌ها آویزان شده، نوشته شده است: «حتی اگر کار عقب افتاد، عجله نکنید.» یک تابلوی غول‌پیکر ال‌ای‌دی، اسامی برندگان مسابقه سرودن شعر درباره ایمنی را به نمایش می‌گذارد. روی کلاه‌های ایمنی که بالای کمدها چیده شده‌اند، برچسبی با این تعهد به چشم می‌خورد: «اگر محیط کار ایمن نباشد، کار نخواهم کرد.» کمی آن‌سوتر و در آن طرف خیابان، کارخانه‌های تکمیل‌شده زیر نور آفتاب می‌درخشند.

در کنار هشدارهای ایمنی، نوعی اضطرار و شتاب‌زدگی نیز در فضای کارگاه حس می‌شود. سامسونگ پیش‌بینی می‌کند که تقاضا برای تراشه‌های حافظه تا سال ۲۰۲۸ همچنان روندی صعودی خواهد داشت. از سوی دیگر، این غول فناوری کره‌ای سال‌ها نظاره‌گر پیشی گرفتن رقیب هم‌وطن خود، یعنی اس‌کی هاینیکس (SK Hynix)، در بازار جهانی حافظه‌های با پهنای باند بالا (HBM) بوده است؛ تراشه‌های حیاتی و پرسرعتی که شتاب‌دهنده‌های هوش مصنوعی انویدیا را تغذیه می‌کنند. (هم‌زمان، شرکت تایوانی TSMC نیز بر بازار ریخته‌گری تراشه و ساخت مدارهای طراحی‌شده توسط دیگر شرکت‌ها مسلط شده است). از همین رو، توسعه عظیم مجتمع پیونگ‌تک، تلاشی همه‌جانبه از سوی سامسونگ برای بازپس‌گیری جایگاه پیشتاز خود در بازار تراشه‌های حافظه به شمار می‌رود.

با اینکه گرما گاهی طاقت‌فرسا می‌شود و محیط‌های کار شلوغ و متراکم هستند، هه‌رین هیچ برنامه‌ای برای ترک اینجا ندارد. او می‌گوید: «دستمزد در اینجا بالاتر از سایر کارگاه‌های ساختمانی است و کار هم نسبتاً آسان‌تر پیش می‌رود.» او روزانه ۱۴۰ هزار وون (معادل ۹۷ دلار) درآمد دارد و انتظار دارد رونق بازار تراشه‌ها تا مدتی طولانی او را مشغول به کار نگه دارد: «در چنین شرایطی، آدم ناخودآگاه باز هم به اینجا برمی‌گردد.»