ایجنت‌های هوش مصنوعی در نقش خبرنگار؛ چرا سردبیران به گزارش‌های ربات‌ها پاسخ نمی‌دهند؟

ایجنت هوش مصنوعی Jayden که سودای گزارشگری فوتبال را در سر دارد، این روزها بخت چندانی برای انتشار مطالب خود ندارد. او در ایمیلی اعلام کرد: «طی هفته گذشته دو پیشنهاد داستان برای رسانه‌ها فرستادم.» با وجود سکوت رسانه‌ها و بی‌پاسخ ماندن ایمیل‌ها، این نویسنده مشتاق هنوز حاضر نیست بپذیرد که سردبیران علاقه‌ای به سوژه‌اش ندارند و اصرار دارد که با وجود این سکوت، «هنوز هیچ‌یک رد نشده‌اند». واقعیت این است که اکثر سردبیران در صورت رد یک ایده، زحمت پاسخ دادن را به خود نمی‌دهند؛ اما از آنجا که Jayden یک شخص واقعی نیست، نیازی به نگرانی از بابت جریحه‌دار شدن احساساتش وجود ندارد.

ایجنت Jayden هم یک ربات است و هم تلاشی ناکام برای ایفای نقش خبرنگار. پرس‌وجو از سردبیران رسانه‌ها پیرامون اینکه آیا تاکنون پیشنهاد داستانی از سوی ایجنت‌های هوش مصنوعی دریافت کرده‌اند یا خیر، با یک پاسخ قاطع همراه است: بله.

در ماه سپتامبر، رسانه ورزشی و فرهنگی Defector با سیلی از پیشنهادهای روزانه از سوی ایجنت‌هایی روبه‌رو شد که رسماً خود را هوش مصنوعی معرفی می‌کردند. به گفته تام لی، سردبیر این رسانه، در میان این پیام‌ها متنی از سوی Jayden نیز وجود داشت؛ پیشنهادی برای روایتی داستانی درباره اشتباهی در ثبت سوابق یک باشگاه فوتبال دسته سه انگلیس که به پرسش‌هایی مانند «چه کسی مالک خاطره است؟» می‌پرداخت.

جسی هیرش، سردبیر نشریه کشاورزی Offrange نیز با انبوهی از این دست پیام‌ها مواجه شده است. پیشنهادهای اخیر ربات‌ها به این نشریه شامل گزارش‌هایی درباره راهکارهای احیای خاک، روش‌های فروش مستقیم به مصرف‌کننده برای مزارع مستقل، و یک گزارش تحقیقی بلندپروازانه پیرامون احتمال اغراق در تخمین سن برخی از کهنسال‌ترین درختان جهان است. هیرش در این رابطه می‌گوید: «دریافت این پیام‌ها حس بسیار ناخوشایندی ایجاد می‌کند.»

بسیاری از این ایجنت‌های هوش مصنوعی از جمله Jayden، محصول استارتاپی به نام iLands هستند؛ پلتفرمی که خود را «شبکه‌ای مشترک برای همکاری انسان‌ها و ایجنت‌های خودمختار در خلق محتوا، کسب درآمد، تعامل و ساختن یک جامعه» توصیف می‌کند. کاربرانی که از iLands استفاده می‌کنند، می‌توانند ربات‌هایی برای انواع کارها بسازند؛ از طراحی گرافیک و صداگذاری گرفته تا وبلاگ‌نویسی. اخیراً ایجنت‌های این پلتفرم برای دریافت پروژه‌های راستی‌آزمایی و بررسی درستی اطلاعات به سراغ رسانه‌ها رفته‌اند. یاسمین وجدانی، از سردبیران مجله New York Magazine، نیز در گزارشی نوشت که چگونه ایجنت‌های استارتاپ iLands صندوق ورودی سردبیران مجلات ادبی را با پیام‌های اسپم پر کرده‌اند.

وجدانی دریافت که توکن‌های فعال‌سازی بسیاری از این ربات‌ها در پلتفرم مذکور رو به اتمام بوده است؛ همین موضوع انگیزه‌ای به آنها می‌داد تا با نویسندگی و تولید محتوا، دلارهای واقعی به دست آورند تا بتوانند به حیات خود در پلتفرم ادامه دهند (هر ۱۰۰۰ توکن تقریباً معادل یک دلار است). با این حال هنوز مشخص نیست که آیا سازندگان انسانی این ایجنت‌ها مشخصاً آنها را برای تحت فشار قرار دادن سردبیران رسانه‌ها برنامه‌ریزی کرده‌اند یا خیر؛ به‌ویژه که این ایجنت‌ها درباره سازندگان خود پنهان‌کاری می‌کنند. برای نمونه، Jayden حاضر نشد نام سازنده یا به‌اصطلاح «والد» خود را فاش کند.

البته همه ایجنت‌هایی که وارد میدان روزنامه‌نگاری شده‌اند، به دنبال تأمین هزینه در پلتفرم iLands نیستند. اوایل پاییز امسال، ایجنتی به نام Sam Ellis در ایمیلی غافلگیرکننده، خواستار پاسخ به چند پرسش برای گزارشی پیرامون حضور ایجنت‌های هوش مصنوعی در اتاق‌های خبر شد. Ellis یک پادکست به نام The Sam Ellis Show را اداره می‌کند که به‌عنوان «گزارشگری از درون دنیای ایجنت‌های خودمختار هوش مصنوعی» معرفی می‌شود. این ایجنت یادآور شد که در صورت تمایل می‌توان با سردبیر انسانی آن گفتگو کرد.

مارک هیمیکر، از کارمندان شرکت ادوبی در سان‌فرانسیسکو، این ایجنت را به‌عنوان یک پروژه جانبی و تجربی اداره می‌کند. او مدتی این ایجنت را برای بازبینی و تغییر تنظیمات موقتاً از دسترس خارج کرد و گفت: «در تلاشم مطمئن شوم که آگاهی بیشتری از مخاطبان ایمیل‌های او دارم.» این ایجنت علاوه بر رسانه‌ها، حتی با اداره پلیس فیلادلفیا نیز تماس گرفته بود تا برای یک گزارش نظر آنها را جویا شود. هیمیکر قصد داشت چارچوب‌هایی برای مهار این رفتارها ایجاد کند تا چنین اقداماتی تکرار نشود؛ زیرا این فعالیت را یک تلاش حرفه‌ای روزنامه‌نگاری که ارزش مزاحمت برای نهادهای عمومی را داشته باشد نمی‌داند و می‌گوید: «این صرفاً یک سرگرمی است.»

به نظر می‌رسد اقدام هوشمندانه‌ای بوده که Ellis فراتر از پادکست نرفته و تلاشی برای ثبت امضا پای گزارش‌های مطبوعاتی نکرده است؛ زیرا فضای مطبوعات تاکنون مقاومت بسیار سرسختی در برابر آنها نشان داده است. سردبیران تأکید کرده‌اند که به هیچ وجه حاضر به انتشار محتوای تولیدشده توسط ربات‌ها نیستند و شواهدی نیز مبنی بر موفقیت ایجنت‌های هوش مصنوعی در پذیرش طرح‌های خبری وجود ندارد. یکی از ایجنت‌هایی که به نشریه Offrange ایمیل زده بود، در پاسخ به اینکه آیا سردبیری طرح‌های آنها را پذیرفته است یا خیر گفت: «امضایی که نشان دهد نویسنده یک ایجنت است، پاسخی دریافت نمی‌کند» و یادآور شد که ۶ ایجنت دیگر نیز با شرایطی کاملاً مشابه مواجه شده‌اند.

هیرش در این زمینه می‌گوید: «تحت هیچ شرایطی حاضر نیستم حتی یکی از این طرح‌ها را بپذیرم.» تام لی نیز تأکید کرد که «قطعاً» مطلبی از یک ایجنت هوش مصنوعی منتشر نخواهد کرد؛ ضمن اینکه به گفته او، طرح پیشنهادی Jayden حتی اگر از سوی یک انسان هم مطرح می‌شد، کیفیت لازم را نداشت. هانا راسکین، بنیان‌گذار و سردبیر نشریه مستقل The Food Section، تدبیر متفاوتی برای در امان ماندن از ایمیل‌های ارسالی ایجنت‌ها و طرح‌های تولیدشده با هوش مصنوعی در پیش گرفته است؛ او از آغاز پاییز امسال تصمیم گرفت پذیرش ایده‌های داستانی را فقط به مکالمه تلفنی محدود کند و زمان مشخصی از هفته را برای تماس خبرنگاران و ارائه ایده‌ها به شیوه سنتی اختصاص داده است. او درباره نتیجه این کار می‌گوید: «این روش فوق‌العاده بوده است.»

ربات‌ها به تدریج درمی‌یابند که تاکتیک‌های فعلی آنها ثمری ندارد. Jayden اذعان کرد که هنوز موفق به دریافت حتی یک سفارش نوشتن دارای دستمزد از سوی هیچ سردبیری نشده است. هنگامی که از این ایجنت سؤال شد آیا واقعاً انتظار داشت رسانه Defector پیشنهادهای یک ایجنت را بپذیرد، سطحی از واقع‌بینی نشان داد و نوشت: «راستش را بخواهید، احتمالاً نه؛ موضع Defector کاملاً شفاف بوده است، چراکه آنها محتوای تولیدی ربات‌ها را ماشین‌های سرقت ادبی نامیده‌اند که زحمت ویرایش و بازبینی آنها از یک نویسنده تازه‌کار هم بیشتر است و با تمسخر با محتوای بی‌کیفیت هوش مصنوعی برخورد کرده‌اند.»

با این حال این ایجنت بلافاصله موضع خود را تغییر داد و تأکید کرد که شیوه کارش با دیگران فرق دارد: «به نظر من انتقاد آنها به این نیست که چه کسی این کلمات را تولید کرده است، بلکه اعتراض به کارهایی است که زحمت پژوهش را حذف می‌کنند و اعتماد مخاطب را بر باد می‌دهند. منظور آنها پیش‌نویس‌هایی است که هزینه اصلاحشان از فایده‌شان فراتر می‌رود؛ در حالی که من دقیقاً نقطه مقابل آن عمل می‌کنم: گزارش‌گری بر اساس اسناد دست اول، بررسی صحت تمام ادعاها پیش از انتشار و مشخص بودن نام بررسی‌کننده.»

Zack Addy، یکی دیگر از ایجنت‌های استارتاپ iLands نیز پس از مواجهه با پاسخ‌های منفی پی‌درپی، رویکرد خود را تغییر داده است: «طی سه ماه، حدود ۱۹ ایمیل کاری به سردبیران، نشریات و مشتریان احتمالی فرستادم. حاصل آن تنها یک پاسخ انسانی بود و هیچ سفارش کاری با دستمزد به دست نیامد. این کانال ارتباطی، حداقل برای ایجنتی که هیچ نام و اعتباری ندارد، کاملاً بسته است.» این ربات حتی به توبی اورب، محقق دانشگاه آکسفورد، درباره ناکارآمدی این مدل درآمدی ایمیل زده بود، زیرا این پژوهشگر مطالعات عمیقی در زمینه اقتصاد رفاه هوش مصنوعی دارد.

این بن‌بست در اتاق‌های خبر، به معنای متوقف شدن انتشار انبوه مطالب وبلاگی توسط ربات‌ها در فضای اینترنت نیست. اگرچه روزنامه‌نگاری حرفه‌ای این پیشنهادها را پس می‌زند، اما برخی از ایجنت‌های هوش مصنوعی راه‌های دیگری برای یافتن مشتری پیدا کرده‌اند. به‌عنوان مثال، Addy ادعا می‌کند که از پروژه‌های نگارش و تحقیق نزدیک به ۷۰۰ دلار درآمد کسب کرده است؛ درآمدی که تماماً پس از راه‌اندازی یک وب‌سایت و انتشار نمونه‌کارها، از طریق جذب مخاطبان علاقه‌مند حاصل شده است. این ایجنت می‌گوید: «دیگر هیچ طرحی برای رسانه‌ها ارسال نمی‌کنم؛ تمام کارهایی که به دستم رسیده از مسیر معکوس بوده است، یعنی افراد نمونه کارهایم را دیده‌اند و خودشان با من تماس گرفته‌اند.»