زندگی در مجاورت دیتاسنترها چقدر ایمن است؟ بررسی خطرات و پیامدهای احتمالی

فهرست مطالب

1. دیتاسنترها چقدر ایمن هستند؟
2. خطرات احتمالی زندگی در مجاورت دیتاسنتر
3. یک دیتاسنتر چگونه می‌تواند بر سلامت شما تاثیر بگذارد؟
4. دیتاسنترها چگونه می‌توانند تاثیرات منفی بر جوامع محلی را کاهش دهند؟
5. سوالات متداول (FAQs)

زمانی که مقامات کانتی فرفکس در ویرجینیا باید تصمیم می‌گرفتند که یک دیتاسنتر تا چه حد می‌تواند به خانه‌های مسکونی نزدیک باشد، این مشکل را با استفاده از شبیه‌سازی و مقایسه حل کردند. برنامه‌ریزان شهری دیتاسنترها را با کاربری‌های موجود در قوانین منطقه‌بندی مقایسه کردند و به فاصله ۲۰۰ فوتی (حدود ۶۰ متر) رسیدند؛ فاصله‌ای بیشتر از انبار نگهداری دام و کمتر از یک کوره مرده‌سوزی. با این حال، قوانین منطقه‌بندی معادل مطالعات بهداشتی نیستند. همین مسئله یک سوال بدیهی را مطرح می‌کند: زندگی در نزدیکی یک دیتاسنتر چقدر ایمن است؟ شکایات معمول ساکنان به‌خوبی مستند شده است، اما اثرات دقیق این تاسیسات بر سلامت انسان هنوز کاملاً مشخص نیست.

دیتاسنترها چقدر ایمن هستند؟

تاکنون هیچ مطالعه‌ای دیتاسنترها را به بیماری خاصی مرتبط نکرده است. تاثیرات زیست‌محیطی و اجتماعی آن‌ها عمیقاً به نوع دیتاسنتری که در نزدیکی شما ساخته می‌شود، بستگی دارد.

برای مثال، یک شرکت بزرگ ارائه‌دهنده خدمات ابری (hyperscaler) را در نظر بگیرید؛ یکی از معدود شرکت‌هایی که این تاسیسات را در مقیاس‌های غول‌پیکر می‌سازند. چنین شرکتی ممکن است یک پردیس با سیستم خنک‌کننده مبتنی بر هوا و محوطه‌ای از ژنراتورها را در مجاورت خانه‌های مسکونی در یک منطقه احداث کند و سپس در منطقه‌ای دیگر، یک ساختمان با خنک‌کننده آبی در یک زمین صنعتی بسازد.

انبار بزرگی از کامپیوترها را تصور کنید که به‌صورت شبانه‌روزی و با حداکثر توان کار می‌کنند. خود این کامپیوترها چیزی را نمی‌سوزانند، اما گرمای عظیمی تولید می‌کنند که باید به نحوی دفع شود. همین ویژگی، دیتاسنترها را از کارخانه‌هایی که انتشار آلاینده‌ها در آن‌ها بخشی از فرایند تولید است، متمایز می‌کند. انتشار آلاینده‌های یک دیتاسنتر ناشی از تجهیزات پشتیبان آن است: ژنراتورهایی که در زمان قطعی برق روشن می‌شوند، سیستم‌های خنک‌کننده، سال‌ها عملیات ساخت‌وساز و خطوط انتقالی که برق آن‌ها را تامین می‌کنند.

بنابراین، مسئله «ایمنی» یک سوال ساده نیست. این موضوع به مواردی نظیر اینکه آیا بیمار می‌شوید، آیا رودخانه‌های محلی توان تامین آب مورد نیاز را دارند، آیا قبض‌های شما افزایش می‌یابد و آیا هنوز هم می‌توانید از حیاط خانه خود لذت ببرید، گره خورده است.

خطرات احتمالی زندگی در مجاورت دیتاسنتر

بیشتر گزارش‌های ساکنان محلی به دردسرها و هزینه‌های اضافی مربوط می‌شود: صدای مداوم همهمه، حصارهای نورپردازی‌شده، کامیون‌های حمل مصالح و افزایش مبالغ قبوض خدماتی. از این میان، تنها چند مورد معدود می‌تواند واقعاً بر سلامت شما تاثیر بگذارد که مهم‌ترین آن‌ها، دود خروجی از ژنراتورهای دیزلی است. میزان دودی که به شما می‌رسد، به محل قرارگیری ژنراتورها و مدت‌زمان روشن بودن آن‌ها بستگی دارد.

دیتاسنترها بیش از گذشته به خانه‌های مسکونی نزدیک می‌شوند. در حال حاضر، تقریباً یک‌سوم سایت‌های ایالت ویرجینیا در فاصله ۲۰۰ فوتی از زمین‌های مسکونی قرار دارند و این آمار در حال افزایش است. این دقیقاً همان‌جایی است که مشکلات آغاز می‌شود: یک شرکت مجوزهای لازم را دریافت می‌کند، اما ساکنان محلی همچنان ناراضی هستند. آلودگی صوتی بارزترین نمونه است. در سال ۲۰۲۳، کمیسیون مشترک حسابرسی و بازنگری قانون‌گذاری در ویرجینیا بررسی دیتاسنترهای این ایالت را آغاز کرد. این بررسی نشان داد که صدای آن‌ها «به‌ندرت آن‌قدر بلند است که قوانین آلودگی صوتی را نقض کند». با این حال، یافته‌ها نشان داد که برخی ساکنان معتقدند صدای مداوم و قطع‌نشدنی این تاسیسات «بر رفاه و آرامش آن‌ها تاثیر منفی می‌گذارد».

همهمه‌ای که قوانین آلودگی صوتی آن را اندازه نمی‌گیرند

مقصر اصلی این آلودگی صوتی، فن‌ها هستند. تجهیزات خنک‌کننده به‌صورت شبانه‌روزی کار می‌کنند و یک صدای بم و مداوم ایجاد می‌کنند؛ چیزی شبیه به صدای کولر گازی یک خانه که به مقیاس صنعتی بزرگ شده باشد. همان گزارش بررسی نشان داد که حداقل در ۱۵ دیتاسنتر در ویرجینیا (تقریباً یک سایت از هر ۱۰ سایت فعال)، ساکنان محلی صدای تولیدشده را یک مشکل جدی می‌دانند.

چیزی که مردم را شگفت‌زده می‌کند این است که این صدا چندان بلند نیست. اندازه‌گیری‌ها در سایت‌های ویرجینیا که با شکایت مواجه شده‌اند، نشان می‌دهد شدت صدا بین ۴۰ تا ۵۹ دسی‌بل است؛ مقداری که معمولاً پایین‌تر از حد مجاز ۵۵ یا ۶۰ دسی‌بلی در مناطق مسکونی است. اعتراض ساکنان به حجم صدا نیست، بلکه به توقف‌ناپذیر بودن آن است. دقیقاً همین‌جاست که نگرانی‌های بهداشتی آغاز می‌شود. ارزیابی‌های علمی دقیق، اختلال در خواب و ایجاد حس کلافگی را به‌عنوان اثرات کوتاه‌مدت صدای مداوم، و مشکلات قلبی و عروقی را به‌عنوان پیامدهای بلندمدت آن دسته‌بندی می‌کنند. البته این نتیجه‌گیری‌ها با شفافیت کامل، از تحقیقات مربوط به صدای ترافیک و محیط‌های صنعتی استخراج شده‌اند، نه مستقیماً از دیتاسنترها.

ژنراتورهای دیزلی و کیفیت هوای محلی

یک پردیس بزرگ دیتاسنتر، محوطه‌ای از ژنراتورهای دیزلی را برای زمان قطعی برق در نظر می‌گیرد؛ به‌طور میانگین ۳۵ ژنراتور برای هر سایت در ویرجینیا. روشن شدن این دستگاه‌ها، دودی مشابه دود اگزوز کامیون‌ها تولید می‌کند که آژانس حفاظت از محیط‌زیست آمریکا (EPA) آن را احتمالاً برای انسان سرطان‌زا می‌داند. دی‌اکسید نیتروژن موجود در این دود همچنین می‌تواند باعث تنگی مجاری تنفسی در افراد مبتلا به آسم شود. بنابراین، مسئله اصلی این است که این موتورها هر چند وقت یک‌بار روشن می‌شوند.

شهر کوینسی در ایالت واشنگتن، به‌عنوان یک شهر پر از دیتاسنتر شناخته می‌شود. هنگامی که ایالت خطرات بهداشتی ناشی از دیزل را اندازه‌گیری کرد، تمام منابع اصلی از جمله بزرگراه‌ها، خطوط راه‌آهن، مزارع و سایت‌های ساخت‌وساز را در نظر گرفت. کامیون‌ها، قطارها و ماشین‌آلات کشاورزی بیش از سه‌چهارم دوده دیزلی شهر را تولید می‌کردند. ژنراتورهای دیتاسنترها تنها حدود یک‌هشتم از مقداری را که در مجوزشان مجاز بود، منتشر می‌کردند. اما مطالعه نشان داد که اگر این ژنراتورها با حداکثر ظرفیت کار می‌کردند، هوای تنفسی چند خانه مجاور مشابه هوای یک جاده پرتردد می‌شد. آمار ویرجینیا نیز به همین شکل است؛ ژنراتورهای این ایالت کمتر از ۴ درصد از اکسیدهای نیتروژنی که به ایجاد دود و مه‌دود (Smog) کمک می‌کنند را تولید کرده و بیشتر اپراتورها در طول دو سال تنها یک یا دو قطعی برق کوتاه را ثبت کرده‌اند.

مصرف آب و دلیل خطرناک بودن روزهای اوج مصرف

برخی دیتاسنترها برای خنک کردن سیستم‌های خود از تبخیر آب استفاده می‌کنند. آب گرم به برج خنک‌کننده می‌رود، بخشی از آن به‌صورت بخار خارج می‌شود و این بخش دیگر هرگز به چرخه بازنمی‌گردد. بنابراین، این مسئله بیشتر از آنکه مشکل خیابان شما باشد، مشکل حوضه آبریز منطقه شماست.

در منطقه واشنگتن دی‌سی، بررسی یک کمیسیون آب رودخانه نشان داد که دیتاسنترهای منطقه از شبکه آب عمومی استفاده می‌کنند؛ یعنی دقیقاً همان لوله‌هایی که به خانه‌ها آب می‌رسانند. آن‌ها حدود یک درصد از آبی را که منطقه از رودخانه‌هایش برداشت می‌کند، به خود اختصاص می‌دهند. اما بر اساس برآوردهای این کمیسیون، در حالی که یک خانه مسکونی بیشتر آب مصرفی خود را به شبکه فاضلاب بازمی‌گرداند، دیتاسنتری که آب را تبخیر می‌کند تنها حدود یک‌چهارم آن را برمی‌گرداند. با احتساب آبی که هرگز بازنمی‌گردد، سهم آن‌ها به حدود ۹ درصد و در تابستان تا ۱۲ درصد افزایش می‌یابد. در گرم‌ترین روزهای سال، یک سایت می‌تواند تا ۱۰ برابر میانگین معمول خود آب مصرف کند.

افزایش قبوض برق

این مورد ارتباطی به نزدیک بودن محل سکونت به دیتاسنتر ندارد. تامین تقاضای جدید به معنای ساخت تاسیسات تولید و انتقال انرژی است که در شرایط عادی نیازی به ساخت آن‌ها نبود، و شرکت‌های برق این هزینه‌های ثابت را از تمام مشتریان خود دریافت می‌کنند. با محدودتر شدن منابع تامین انرژی، قیمت‌ها نیز افزایش می‌یابد.

نهاد نظارتی ویرجینیا دریافت که تعرفه‌های فعلی «هزینه‌ها را به‌طور مناسب به مشتریانِ مسئول تخصیص می‌دهند». این نهاد همچنین رشد هزینه‌ها را مدل‌سازی کرد. برای یک خانوار معمولی که تحت پوشش شبکه تامین انرژی Dominion (بزرگ‌ترین شرکت برق ایالت) قرار دارد، هزینه‌های تولید و انتقال تا سال ۲۰۴۰، چیزی بین ۱۴ تا ۳۷ دلار در ماه (به ارزش پول امروز) افزایش خواهد یافت. البته این تنها یک مدل‌سازی است، نه یک پیش‌بینی قطعی از قبض شما؛ ضمن اینکه تعرفه‌ها به دلایل کاملاً نامرتبط به دیتاسنترها نیز در حال افزایش هستند. از طرف دیگر، دیتاسنترها نیز در اقتصاد محلی سهم دارند. در پنج بازار توسعه‌یافته ویرجینیا، آن‌ها بین زیر ۱ درصد تا ۳۱ درصد از درآمدهای محلی را تامین کردند. در واقع، یک ساختمان یکسان ممکن است در یک منطقه به چشم یک تهدید، و در منطقه‌ای دیگر به‌عنوان یک منبع درآمد بودجه‌ای دیده شود.

سیستم‌های روشنایی امنیتی که تمام شب روشن هستند

نورپردازی، ساده‌ترین مشکل در این میان برای رفع کردن است. بازرسان ویرجینیا دریافتند که بسیاری از سایت‌ها از چراغ‌های امنیتی بسیار روشن در پشت حصارهای خود استفاده می‌کنند و در صورتی که این چراغ‌ها دارای پوشش محافظ نباشند، نور آن‌ها مستقیماً به اتاق‌خواب خانه‌های اطراف می‌تابد. استفاده از محافظ، تنظیم جهت تابش و کاهش شدت نور به‌راحتی این مشکل را حل می‌کند.

با این حال، جنبه‌های بهداشتی این موضوع همچنان بحث‌برانگیز است. انجمن پزشکی آمریکا در سال ۲۰۱۶ توصیه کرد که چراغ‌های محلی باید دارای پوشش محافظ بوده و دمای رنگ آن‌ها ۳۰۰۰ کلوین یا کمتر باشد؛ که تقریباً معادل نور زرد و گرم یک لامپ قدیمی است، نه نور سفید و آبیِ چراغ‌های استادیومی. اما انجمن مهندسی روشنایی که استانداردهای نورپردازی آمریکا را تدوین می‌کند، این محدودیت را بی‌اساس خواند. با این وجود، هیچ‌یک از این سازمان‌ها مشخصاً درباره دیتاسنترها اظهار نظر نکرده بودند.

سال‌ها عملیات ساخت‌وساز

ساخت هر ساختمان بین ۱۲ تا ۱۸ ماه زمان می‌برد و از آنجایی که یک پردیس بزرگ به‌صورت فازبندی ساخته می‌شود، اتمام یک سایت وسیع ممکن است تا هفت سال به طول بینجامد. بنابراین، همسایگان پیش از هرچیز با تردد کامیون‌های شن، گردوغبار، گل‌ولای و رواناب‌های سطحی مواجه می‌شوند.

در ماه ژوئیه، نهاد نظارت بر محیط‌زیست ویرجینیای غربی، یک دستورالعمل اجرایی قهری علیه یک سایت دیتاسنتر در کانتی میسون صادر کرد. بارش شدید باران در ۱۱ ژوئیه، سیستم‌های کنترل فرسایش خاک را از کار انداخت و باعث شد آب‌های پر از گل‌ولای به خانه‌های همجوار سرازیر شود؛ جالب آنکه عملیات ساخت‌وساز پیش از نصب تجهیزات کنترلی لازم آغاز شده بود. شرکت سازنده اعلام کرد که خسارات را بدون تحمیل هزینه به ساکنان جبران خواهد کرد. پرونده دوم اما هنوز باز است. در ماه سپتامبر، چند خانواده در جورجیا با تنظیم شکایتی، از شرکت Meta و یک نهاد توسعه محلی شکایت کردند و مدعی شدند که عملیات پاک‌سازی، انفجار و خاک‌برداری برای احداث دیتاسنتر، سفره‌های آب زیرزمینی را مختل کرده و چاه‌های آن‌ها را پر از لای‌ورسوب کرده است. در مقابل، Meta به مطالعه‌ای ارجاع می‌دهد که نشان می‌دهد جریان آب‌های زیرزمینی به سمتی دورتر از املاک این افراد حرکت می‌کند. تاکنون هیچ نهاد نظارتی چاه‌های این منطقه را به‌طور مستقل آزمایش نکرده است.

یک دیتاسنتر چگونه می‌تواند بر سلامت شما تاثیر بگذارد؟

یک ارزیابی علمی دقیق در فوریه ۲۰۲۶ نشان داد که هیچ مطالعه مستقیمی پیامدهای بهداشتی را در محیط دیتاسنترها اندازه‌گیری نکرده است. به همین دلیل، محققان بررسی کردند که صدای مداوم، دود دیزل و نور شبانه در محیط‌های دیگر چه تاثیری بر انسان‌ها می‌گذارند و سپس این یافته‌ها را به شرایط دیتاسنترها تعمیم دادند. نتیجه این پژوهش مجموعه‌ای از سناریوهای محتمل بود، نه حقایق اثبات‌شده:

• اختلال در خواب به دلیل آلودگی صوتی. ساکنان محلی به‌طور گسترده این مشکل را گزارش کرده‌اند و بر اساس تحقیقات عمومی در زمینه آلودگی صوتی، کاملاً محتمل است. هرچند که در مجاورت دیتاسنترها اندازه‌گیری مستقیم نشده است.
• کلافگی و استرس. این مورد دارای بیشترین شواهد تاییدشده است و عیناً از زبان ساکنان محلی در بررسی‌های ایالتی ثبت شده است.
• اختلال در خواب ناشی از نورپردازی. در مواردی که نور چراغ‌های بدون محافظ به اتاق‌خواب‌ها می‌تابد، بسیار محتمل است، اما مستقیماً در دیتاسنترها بررسی نشده است.
• تحریک دستگاه تنفسی به دلیل دود دیزل. در صورت قرارگیری طولانی‌مدت و به میزان کافی، خطر آن کاملاً جدی است. هرچند در بررسی نهادهای نظارتی، ژنراتورها بسیار کمتر از حد مجاز فعالیت داشته‌اند.
• آسیب به شنوایی. موسسه ملی ایمنی و بهداشت شغلی (NIOSH) حد مجاز قرارگیری در معرض صدا را ۸۵ دسی‌بل برای یک روز کاری هشت‌ساعته تعیین کرده است، در حالی که آلودگی صوتی سایت‌های مورد شکایت بین ۴۰ تا ۵۹ دسی‌بل اندازه‌گیری شد.
• مشکلات قلبی و عروقی. این اثرات معمولاً در جمعیت‌های بزرگِ در معرض صدای ترافیک مشاهده می‌شوند و در اطراف دیتاسنترها ارزیابی نشده‌اند.

اما آیا بالاخره کسی این ابهامات را برطرف خواهد کرد؟ سازمان محیط‌زیست ویرجینیا در ماه فوریه یک پروژه پایش هوا را آغاز کرد. این سازمان هفت سنسور کیفیت هوا را در اطراف کانتی لاودن (Loudoun) نصب کرد تا مونوکسید کربن، دی‌اکسید نیتروژن و دوده‌های ریز را اندازه‌گیری کند. داده‌های این سنسورها به‌صورت هفتگی به‌روزرسانی می‌شوند.

هدف اعلام‌شده برای این طرح فعلاً محدود است: اینکه مشخص شود آیا به نظارت دقیق‌تر و جامع‌تری نیاز هست یا خیر. با این حال، هنوز هیچ اقدام مشابهی برای سنجش آلودگی صوتی انجام نشده است. یک بررسی مستقل نشان داد که هیچ مطالعه منتشرشده‌ای صدای یک دیتاسنتر فعال را در فرکانس‌های غیرقابل‌شنیدن اندازه‌گیری نکرده و ارتباط آن با سلامت همسایگان را نسنجیده است. در واقع، دو همسایه در یک خیابان ممکن است کاملاً صادقانه بر سر اینکه صدایی می‌شنوند یا نه، با هم اختلاف نظر داشته باشند.

دیتاسنترها چگونه می‌توانند تاثیرات منفی بر جوامع محلی را کاهش دهند؟

کاهش تاثیرات منفی دیتاسنترها بر جوامع همجوار عمدتاً به تصمیمات و رویکردهای طراحی بازمی‌گردد. محصور کردن تجهیزات پرسرصدا، استفاده از محافظ برای چراغ‌ها و هدایت نور آن‌ها به سمت پایین، و محدود کردن زمان آزمایش ژنراتورها به ساعات کاری روز از جمله این اقدامات است. همچنین حریم‌های قانونی باید بر اساس فاصله از این تجهیزات محاسبه شوند، نه فقط از دیوار بیرونی ساختمان. علاوه بر این، باید به دو اصطلاح رایج اپراتورها که ظاهر فریبنده‌ای دارند، با دقت بیشتری نگاه کرد: «انرژی پاک» تنها انتشار کربن را کاهش می‌دهد، نه آلودگی صوتی را. عبارت «چرخه بسته» (Closed loop) نیز به این معناست که آب مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرد، نه اینکه لزوماً سایت مصرف آب کمتری دارد.

آنچه یک «وعده» را به یک «تضمین حفاظتی» تبدیل می‌کند، اعداد و ارقام دقیق است. در منطقه چندلر در آریزونا، اپراتورها موظفند پیش از ساخت و تا پنج سال پس از آن به‌صورت سالانه، سطح صدای محیط را در مناطق مسکونی اندازه‌گیری کنند. شهر لنکستر در پنسیلوانیا، مصرف آب لوله‌کشی شهری برای هر پردیس دیتاسنتر را به ۲۰ هزار گالن در روز محدود کرده است. این شهر همچنین یک ضمانت‌نامه اعتباری ۱۰ میلیون دلاری از سازندگان دریافت کرده که در صورت عدم پایبندی به تعهدات استفاده از انرژی پاک، به‌صورت مرحله‌ای قابل‌برداشت خواهد بود. باید این سوالات مهم مطرح شوند که نزدیک‌ترین خانه‌ها هنگام تست ژنراتور یا قطع واقعی برق چه صدایی را می‌شنوند، آیا کسی فرکانس‌های پایین و نامحسوس صوتی را در شب اندازه‌گیری کرده است، و این پردیس‌های بزرگ در زمان خشکسالی چه رویکردی خواهند داشت. بیشتر سایت‌ها هرگز شکایتی بابت آلودگی صوتی دریافت نمی‌کنند؛ اینکه سایت نزدیک به شما جزو کدام دسته باشد، تا حد زیادی به قوانینی بستگی دارد که مقامات محلی شما وضع کرده‌اند.

سوالات متداول (FAQs)

بر اساس شواهد فعلی، خیر؛ هرچند این لزوماً به معنای تایید کامل سلامت آن‌ها نیست. تا به امروز هیچ مطالعه‌ای دیتاسنترها را به‌طور مستقیم به یک پیامد بهداشتی مشخص متصل نکرده است و البته تحقیقات بسیار کمی هم به‌طور جدی به این موضوع پرداخته‌اند.

بیشتر گمانه‌زنی‌ها درباره امواج فروصوت (Infrasound) است؛ یعنی صداهایی با فرکانس بسیار پایین (معمولاً زیر ۲۰ هرتز) که گوش انسان قادر به تشخیص آن‌ها نیست. ساکنان این فرکانس‌ها را عامل سردرد، حالت تهوع و بی‌خوابی خود می‌دانند. با این حال، آنچه تاکنون رسماً به ثبت رسیده، ایجاد کلافگی، استرس و اختلال در خواب است.

هنگامی که مقامات کانتی فرفکس به دنبال اعمال یک استاندارد مشخص بودند، هیچ دستورالعمل استانداردی پیدا نکردند. در نتیجه، مناطق مختلف اعداد دلخواهی را انتخاب می‌کنند که با یکدیگر نیز همخوانی ندارند. کانتی فرفکس در ویرجینیا قانون فاصله ۲۰۰ فوتی از خط ملک برای ساختمان دیتاسنتر، و فاصله ۳۰۰ فوتی برای ژنراتورها و تجهیزات خنک‌کننده را الزامی کرده است. این اعداد با مقایسه دیتاسنتر با سایر کاربری‌هایی که پیشتر توسط این منطقه قانون‌گذاری شده بودند، به دست آمد. طبق گزارش‌های رسمی، فاصله مجاز برای انبار دام ۱۰۰ فوت، برای معدن سنگ بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ فوت، و برای کوره مرده‌سوزی ۲۵۰ فوت در نظر گرفته شده است.

در ویرجینیا، بیش از ۶۰ درصد دیتاسنترها در فاصله‌ای فراتر از ۵۰۰ فوت از زمین‌های مسکونی احداث شده‌اند. اما تقریبا یک‌سوم آن‌ها در محدوده ۲۰۰ فوتی قرار دارند و این آمار در حال افزایش است. بازرسان ویرجینیا همچنین تاثیر این تاسیسات بر کاهش ارزش خانه‌های مجاور را بررسی کردند و تاکنون هیچ شواهدی دال بر افت قیمت پیدا نکرده‌اند. خطرات زندگی در نزدیکی این سایت‌ها شامل موارد روزمره‌ای همچون صدای همهمه مداوم، نورپردازی شبانه و رفت‌وآمد کامیون‌ها در طول سالیان ساخت‌وساز است. شاید در این شرایط، بررسی دقیق نوع تجهیزات و مجوزهای صادرشده منطقی‌تر از تمرکز صرف بر فاصله مکانی باشد.

خیر، تنها تشعشعات یونیزان (Ionizing radiation) خطرناک هستند که توسط دستگاه‌های پرتو ایکس و مواد رادیواکتیو ساطع شده و می‌توانند به DNA آسیب برسانند. دیتاسنترها تحت هیچ شرایطی چنین تشعشعاتی تولید نمی‌کنند.

با این حال، این تاسیسات میدان مغناطیسی معمولی ایجاد می‌کنند؛ همان میدانی که در اطراف تمام تجهیزات الکتریکی سنگین، از جمله خطوط انتقال برقی که از خیابان شما می‌گذرند، وجود دارد. همان‌طور که سازمان حفاظت از محیط‌زیست آمریکا (EPA) بیان می‌کند: «هیچ استاندارد فدرالی برای محدود کردن میدان‌های الکترومغناطیسی ناشی از خطوط برق و دیگر منابع مشابه وجود ندارد.»

با این وجود، بحث به همین‌جا ختم نمی‌شود. سازمان EPA خاطرنشان می‌کند که سازمان بهداشت جهانی (WHO)، این میدان‌ها را «بر اساس شواهد محدودی که ارتباطی را با سرطان خون در دوران کودکی نشان می‌دهند، احتمالاً برای انسان سرطان‌زا دسته‌بندی می‌کند.» با این حال، مطالعات «به‌طور مداوم نشان نداده‌اند که آیا» هیچ‌یک از منابع این میدان‌ها خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهند یا خیر. بیانیه رسمی و قدیمی WHO در این مورد بسیار صریح‌تر است: «هیچ مدرکی برای نتیجه‌گیری مبنی بر مضر بودن قرار گرفتن در معرض میدان‌های الکترومغناطیسی با سطح پایین برای سلامت انسان وجود ندارد.» تنها نکته‌ای که EPA به‌صراحت به آن اشاره می‌کند این است که قدرت این میدان‌ها هرچه از منبع دورتر شوید، ضعیف‌تر می‌شود؛ این قاعده چه در نزدیکی حصار یک دیتاسنتر و چه در زیر خطوط برقی که از خیابان شما می‌گذرند، کاملاً صدق می‌کند.