ادعای رشد ۶۰۵ درصدی استفاده از هوش مصنوعی در FBI؛ رقمی که مبنای مشخصی ندارد

ردپای واقعی هوش مصنوعی در FBI شامل ۱۳۹ سیستم فعال و یک قرارداد سخت‌افزاری ۸۸ میلیون دلاری است، اما ادعای رشد ۶۰۵ درصدی فاقد هرگونه مبنای اعلام‌شده است.

این رقم گویی به‌گونه‌ای طراحی شده است که در برابر پرسش‌های بعدی مقاومت کند. ششصد و پنج درصد. آن‌قدر دقیق است که حساب‌شده به نظر برسد و آن‌قدر بی‌ارتباط با هرگونه روش‌شناسی شفاف است که ساختگی جلوه می‌کند؛ الگویی که بی‌شباهت به اپلیکیشن نظارتی مخفیانه ساخته‌شده توسط ماموران آمریکایی بدون هیچ‌گونه پاسخگویی عمومی نیست.

«کش پاتل» (Kash Patel)، مدیر FBI، این رقم را در مصاحبه با فاکس نیوز، بیانیه آماده‌شده برای سنا و اظهارات عمومی درباره آمار جرایم تکرار کرده است. با این حال، در هیچ‌کدام از این موارد توضیح داده نشده که این درصد دقیقاً چه چیزی را اندازه‌گیری می‌کند.

رکورد ادعایی مدیر FBI

اعداد بزرگ، نتایج مشخص و فقدان هرگونه معیار شفاف.

پاتل در برنامه «Saturday in America» شبکه فاکس نیوز اعلام کرد که از زمان تصدی این مقام، «استفاده از هوش مصنوعی در FBI را ۶۰۵ درصد افزایش داده است» و آن را بزرگ‌ترین جهش فناوری در تاریخ این سازمان خواند. او در شهادت خود در سنا نیز از ادبیات تقریباً مشابهی استفاده کرد و گفت FBI «استفاده از هوش مصنوعی را برای تسریع در شناسایی تهدیدات، تریاژ، تحلیل و پردازش اطلاعات به میزان ۶۰۵ درصد گسترش داده است.»

ادعاهای عملیاتی مرتبط با این رقم بسیار چشمگیر هستند. به گفته پاتل، هوش مصنوعی به جلوگیری از یک تیراندازی در مدرسه‌ای در کارولینای شمالی کمک کرده و توطئه‌هایی را در حدود شش ایالت دیگر خنثی کرده است.

البته این‌ها تنها ادعاهای او هستند و هنوز توسط منابع مستقل تایید نشده‌اند.

آمارهای تاییدشده به اندازه کافی قابل‌توجه هستند

ردپای هوش مصنوعی در FBI به سرعت در حال گسترش است، اما مستندسازی این روند با سرعت پیشرفت آن همخوانی ندارد.

بر اساس گزارش منتشرشده، در فهرست موارد استفاده از هوش مصنوعی وزارت دادگستری (DOJ) برای سال ۲۰۲۵، نام ۵۰ سیستم هوش مصنوعی متعلق به FBI به چشم می‌خورد که نسبت به ۱۹ مورد در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است. نُه مورد از این سیستم‌ها در دسته «پرتاثیر» طبقه‌بندی شده‌اند که شامل شناسایی بیومتریک، تشخیص چهره، تحلیل‌های گسترده برای محدود کردن دایره مظنونین و اولویت‌بندی خودکار سرنخ‌ها می‌شود.

با این حال، «کیتی نویس» (Katie Noyes)، مدیر ارشد هوش مصنوعی FBI، در کنفرانس جهانی DODIIS رقم واقعی را ۱۳۹ مورد استفاده تاییدشده از هوش مصنوعی در حال اجرا اعلام کرد. این رقم تقریباً سه برابر میزانی است که در فهرست منتشرشده وزارت دادگستری دیده می‌شود.

در اقدامی جداگانه، FBI درخواست پیشنهادی برای تامین سرورهای سازمانی مجهز به پردازنده گرافیکی با ارزشی بالغ بر ۸۸ میلیون دلار صادر کرده است. مدل‌هایی مانند Claude، Gemini و ChatGPT همگی از طریق قراردادهای تاییدشده دولتی در دسترس آژانس‌های فدرال قرار دارند و پاتل نیز به قانون‌گذاران گفته است که می‌تواند مستقیماً با مدیران عامل تمامی شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی تماس بگیرد.

آمارهای واقعی به اندازه کافی تکان‌دهنده هستند و نیازی به اغراق با رقم ۶۰۵ درصدی نبود.

معیاری که شبیه به پیش‌بینی درآمدهای شرکتی عمل می‌کند

زمانی که اعداد، بهتر از حقایق در خدمت روایت‌ها قرار می‌گیرند.

رقم ۶۰۵ درصدی را می‌توان شبیه به معیار مبهم درآمد یک شرکت دانست که بدون ارائه مبنایی مشخص، تنها سیگنالی از شتاب رشد را مخابره می‌کند. این رقم دقیق به نظر می‌رسد، اما در برابر حسابرسی مقاوم است. گزارش‌های متعدد به صراحت اشاره کرده‌اند که روش‌شناسی این محاسبه فاش نشده است؛ با این حال، با سازمانی مواجه هستیم که از این عدد در شهادت سنا استفاده کرده است، بدون اینکه حتی یک آمار تکمیلی برای اثبات آن ارائه دهد.

پاتل همچنین در رونوشت جلسات استماع از عبارت «افزایش ۶۰۰ درصدی سرمایه‌گذاری تنها در بخش هوش مصنوعی این سازمان» استفاده کرده است که نشان می‌دهد این رقم ممکن است بیشتر به بودجه اشاره داشته باشد تا تعداد سیستم‌ها. اما در غیاب یک عدد پایه، این ادعا غیرقابل راستی‌آزمایی باقی می‌ماند.

سابقه انطباق‌پذیری سازمان، توجیه این عدم شفافیت را دشوارتر می‌کند. طبق گزارش‌ها، FBI مهلت نهادهای ناظر برای ارائه مستندات مدیریت ریسک هوش مصنوعی پرتاثیر را از دست داده است، در حالی که همزمان سیستم‌های بیشتری را نسبت به آنچه در فهرست منتشرشده‌اش آمده بود، اجرا می‌کرد.

این تنها یک نقص اداری کوچک نیست؛ بلکه نشان‌دهنده ناتوانی زیرساخت‌های پاسخگویی در همگامی با واقعیت‌های عملیاتی است.

شفافیت یک انتخاب نیست، یک الزام است

سازمانی که ۱۳۹ سیستم هوش مصنوعی را اجرا می‌کند، بیش از یک درصد نامشخص به افکار عمومی بدهکار است.

زمانی که یک نهاد مجری قانون ۱۳۹ سیستم هوش مصنوعی شامل تشخیص چهره و تریاژ انبوه داده‌ها را اجرا می‌کند و با تمامی شرکت‌های بزرگ تجاری هوش مصنوعی در ارتباط است، ارائه یک رقم مشکوک و بدون روش‌شناسی مشخص، معیار مناسبی برای پاسخگویی به افکار عمومی نیست. گسترش فناوری در این نهاد واقعی است، اما حاکمیت و نظارت بر آن توان همگامی با این رشد را ندارد. این شکاف دقیقاً همان نقطه‌ای است که فشار نظارتی باید بر آن متمرکز شود؛ درست مانند نظارت‌های شدیدی که اکنون متوجه یک اپلیکیشن دولتی شده است که کاربران را هر چهار دقیقه یک‌بار بدون اطلاع‌رسانی ردیابی می‌کرد.