چگونه پیتسبورگ در حال تبدیل شدن به قطب هوش مصنوعی فیزیکی است؟

دره سیلیکون پیش از این رقابت در عرصه نرم‌افزار را برده است. اما در دهه آینده، هوش مصنوعی باید در ساختمان‌های واقعی و روی تجهیزات فیزیکی کار کند و این رقابت هنوز برنده‌ای ندارد.

تا همین اواخر، هوش مصنوعی بیشتر به معنای نرم‌افزار بود و سود اصلی به کسانی می‌رسید که بیشترین توان پردازشی را در اختیار داشتند. اما این دیگر تمام ماجرا نیست. هوش مصنوعی فیزیکی به معنای ماشین‌هایی است که محیط اطراف خود را درک کرده و بر اساس آن عمل می‌کنند. بر اساس گزارش‌ها، در نیمه اول سال ۲۰۲۶، سرمایه‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی فیزیکی به ۴۷.۴ میلیارد دلار در ۵۲۱ قرارداد رسیده است که از مجموع سه سال پیش از آن بیشتر است. هوش مصنوعی باید حرکت کردن را یاد بگیرد و ماشین‌هایی که این کار را انجام می‌دهند باید در جایی ساخته شوند.

پیتسبورگ بخش بزرگی از دو دهه گذشته را صرف تبدیل شدن به چنین مکانی کرده است؛ مدت‌ها پیش از آنکه این دسته از فناوری‌ها حتی نامی داشته باشند.

هوش مصنوعی فیزیکی در پیتسبورگ چه شکلی است؟

شرکت Aurora که مقر آن در پیتسبورگ است، بارها را با کامیون‌های بدون راننده جابه‌جا می‌کند. تا پایان ماه ژوئن، این شرکت نزدیک به ۴۴۰ هزار مایل رانندگی خودکار را در ده مسیر ثبت کرده است. در ماه جولای نیز این شرکت با همکاری تولیدکننده‌ای به نام Roush، نسل دوم کامیون‌های خود را معرفی کرد که هدف آن تولید سالانه هزار دستگاه است.

شرکت Gecko Robotics ماشین‌هایی را برای بالا رفتن از نیروگاه‌ها و پالایشگاه‌ها می‌فرستد تا تجهیزاتی را بازرسی کنند که انسان‌ها ترجیح می‌دهند وارد آن‌ها نشوند. داده‌هایی که این ربات‌ها جمع‌آوری می‌کنند، تصویری دقیق از روند استهلاک تجهیزات ارائه می‌دهد. مشتریان برای دریافت این اطلاعات پول پرداخت می‌کنند و این شرکت در سال گذشته موفق به جذب ۱۲۵ میلیون دلار سرمایه span شد.

شرکت‌های دیگر در این منطقه نیز کارهای مشابهی انجام می‌دهند؛ از سیستم‌های مدیریت موجودی انبار گرفته تا مدل‌های رباتیکی که می‌توانند بیش از یک نوع ماشین را هدایت کنند. در سال ۲۰۲۵، بخش سخت‌افزار و رباتیک ۵۱.۸ درصد از دلارهای سرمایه‌گذاری خطرپذیر این منطقه را به خود اختصاص داد. شبکه رباتیک پیتسبورگ اکنون بیش از ۲۶۰ شرکت فناوری عمیق را در خود جای داده است که بیش از ۱۱,۳۰۰ نفر در آن‌ها مشغول به کار هستند.

چرا پیتسبورگ در هوش مصنوعی فیزیکی دست برتر را دارد؟

هیچ‌کدام از این فناوری‌ها بدون فضایی برای آزمایش قابلیت اجرا ندارند. ربات‌ها نمی‌توانند کار را از طریق اینترنت یاد بگیرند. آن‌ها وظایف را با انجام دادن در محیط واقعی می‌آموزند و دقیقاً به همین دلیل است که بازدهی هوش مصنوعی در این بخش کندتر بوده است. برتری از آنِ مناطقی است که به مشتریان صنعتی، زمین‌های آزمایش و مهندسانی که با تجهیزات سنگین کار کرده‌اند، دسترسی دارند.

این برتری مانند یک زنجیره عمل می‌کند؛ زنجیره‌ای که از تحقیقات در دانشگاه‌های Carnegie Mellon و پیتسبورگ آغاز می‌شود و به مشتریانی در فاصله نزدیک، مکان‌هایی برای آزمایش ماشین‌ها در مقیاس واقعی و متخصصانی که نمونه‌های فیزیکی را ساخته‌اند، می‌رسد.

این زنجیره صرفاً یک ایده تئوری نیست. دانشگاه Carnegie Mellon نخستین مؤسسه رباتیک جهان را تأسیس کرد و دهه‌هاست که محققان را به بنیان‌گذاران استارتاپ‌ها تبدیل می‌کند. شرکت‌هایی که امروز در این حوزه فعال هستند، توسط افرادی هدایت می‌شوند که از همین آزمایشگاه‌ها بیرون آمده‌اند.

مقایسه با سایر مناطق، این موضوع را بهتر روشن می‌کند. شهرهای بوستون و منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو سرمایه بیشتر و تحقیقاتی حداقل در همین سطح دارند، اما هیچ‌کدام در مجاورت مشتریان صنعتی قرار ندارند. پیتسبورگ در محاصره کارخانه‌ها، نیروگاه‌ها و شبکه‌های راه‌آهنی است که هوش مصنوعی فیزیکی باید به آن‌ها خدمت‌رسانی کند. بخش دشوار ماجرا، حفظ ارزشی است که این زنجیره خلق می‌کند.

هفته هوش مصنوعی و رباتیک پیتسبورگ؛ نمایشی از قدرت منطقه

در ماه سپتامبر، پیتسبورگ تمام این پتانسیل‌ها را در یک رویداد متمرکز به نمایش گذاشت. این شهر در طول ۹ روز، حدود ۵۰ رویداد هماهنگ برگزار کرد و ۱۵ سازمان همکار برای نخستین بار برنامه‌های خود را با یکدیگر همسو کردند. شبکه رباتیک پیتسبورگ مرکز همایش‌ها را با بیش از ۲۵۰ غرفه‌دار پر کرد که شامل یک بخش دفاعی نیز می‌شد و خریدارانی از ارتش، نیروی هوایی و تفنگداران دریایی در آن حضور داشتند.

توجه مقامات سیاسی به این رویداد بسیار معنادار بود. این گردهمایی در کمتر از ۴۸ ساعت، پای عالی‌رتبه‌ترین مقام تنظیم‌کننده ایمنی خودرو در کشور، فرماندار و هر دو سناتور ایالتی را به آنجا کشاند. جاش شاپیرو در سخنرانی اصلی خود خواستار وضع قوانین فدرال برای هوش مصنوعی شد. صبح روز بعد، جان فترمن و دیو مک‌کورمیک از طریق ارتباط ویدیویی با این رویکرد مخالفت کردند؛ یک دموکرات و یک جمهوری‌خواه که در برابر یک فرماندار دموکرات صف‌آرایی کردند. مک‌کورمیک تأکید کرد که نقش دولت «باید مبتنی بر تواضع و عدم مداخله افراطی باشد».

برای منطقه‌ای که روی ماشین‌های فعال در فضاهای قانون‌گذاری‌شده شرط‌بندی کرده است، این یک بحث حاشیه‌ای نیست. نرم‌افزارها به سرعت عرضه و به‌روزرسانی می‌شوند، اما یک کامیون بدون راننده یا یک ربات بیمارستانی ابتدا به مجوز نیاز دارد و نهادهای صادرکننده مجوز هنوز در حال تصمیم‌گیری درباره الزامات آن هستند. شرکت‌های پیتسبورگ ترجیح می‌دهند به جای ۵۰ قانون ایالتی مختلف، یک مجموعه قوانین واحد فدرال داشته باشند. با این حال، رهبران خود ایالت پنسیلوانیا هنوز بر سر لزوم وجود چنین قوانینی توافق ندارند.

اما این موضوع می‌تواند یک فرصت هم باشد. این تنظیم‌گران مقررات بودند که به پیتسبورگ آمدند، نه برعکس. قوانین مربوط به ماشین‌ها در جایی بهتر تدوین می‌شوند که آن ماشین‌ها در آنجا حضور داشته باشند؛ و منطقه‌ای که می‌تواند عملکرد واقعی آن‌ها را نشان دهد، نفوذ بیشتری نسبت به منطقه‌ای دارد که فقط درباره آن‌ها بحث می‌کند.

پیتسبورگ برای پیروزی در هوش مصنوعی فیزیکی به چه چیزی نیاز دارد؟

پیتسبورگ قدرت فنی لازم را در اختیار دارد. اما آنچه هنوز در حال ساخت آن است، ماشین تجاری پیرامون این فناوری است و نهادهای محلی با دیدی واقع‌بینانه به این چالش نگاه می‌کنند.

جوانا دوون، مدیر کارگروه هوش مصنوعی در این اجلاس، خطر موجود را به وضوح بیان کرده است: «ما نوآوری را در اینجا متولد می‌کنیم، اما آن‌ها در غرب (دره سیلیکون) ارزش آن را تصاحب می‌کنند.» مؤسسه Innovation Works آمار مربوط به این موضوع را منتشر کرده است. شرکت‌های این منطقه در سال ۲۰۲۵ رکورد جذب ۲.۰۶ میلیارد دلار سرمایه خطرپذیر نهادی را ثبت کردند، اما چهار شرکت بیش از سه‌چهارم این مبلغ را به خود اختصاص دادند. سرمایه‌های تعهدنشده در شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر پیتسبورگ به ۲۳.۲ میلیون دلار رسید که نسبت به سال ۲۰۲۲ بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته است. شرکت‌های پیشگام مبالغ هنگفتی جذب می‌کنند، اما شرکت‌های رده‌های بعدی نیز به همین دسترسی نیاز دارند.

هیچ‌کدام از این موارد عجیب نیستند. پروژه‌های آزمایشی باید به سفارش‌های تکرارشونده تبدیل شوند، زیرا درآمد مستمر همان چیزی است که به یک شرکت نوپای رباتیک اجازه استخدام و برنامه‌ریزی می‌دهد. شرکت‌ها بیش از آنکه به دفاتر اداری نیاز داشته باشند، به فضاهای تولیدی و آزمایشگاهی نیازمندند. کارکنان نیز به مکانی برای زندگی نیاز دارند؛ آن هم در شهرستانی که بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ بیش از ۴۴ هزار آپارتمان با اجاره کمتر از هزار دلار در ماه را از دست داده است. هوش مصنوعی فیزیکی بر پایه کار تکنسین‌ها، ماشین‌کارها و تکنسین‌های برق استوار است و مشاغل باید به دست آن‌ها برسد.

معیار سنجش موفقیت پیتسبورگ در این مسیر چیست؟

دره سیلیکون همچنان در رقابتی که خود تعریف کرده است، پیروز خواهد شد. اما پیتسبورگ در بازی متفاوتی حضور دارد؛ رقابتی که در آن مشتری یک پالایشگاه، خط آهن یا بیمارستان است و آگاهی از نحوه استهلاک ماشین‌آلات به اندازه دانش آموزش مدل‌های زبانی ارزش دارد.

راهی برای سنجش موفقیت این مسیر وجود دارد. در پنج سال آینده، باید به دنبال دورهای جذب سرمایه‌ای بود که از پیتسبورگ هدایت می‌شوند، سفارش‌های مکرری که از سوی مشتریان واقعی ثبت می‌شوند و مقرهای اصلی شرکت‌هایی که در همین منطقه باقی می‌مانند.

این منطقه از زمانی که کارخانه‌های فولادش به خاموشی گراییدند، برای چنین روزی آماده شده است. پیتسبورگ در حال حاضر بخش عمده‌ای از نیازهای این صنعت را می‌سازد. اکنون مأموریت اصلی این است که اطمینان حاصل شود سازندگان این تجهیزات می‌توانند زندگی خود را نیز در همین شهر بسازند.